De Avonddenkers: Heeft u nog energie voor Klimaat-clashes?

0
441
Boorlocatie aardolie Schoonebeek, Drenthe, Nederland Foto: © Jan Sibon/Schuld

De Avonddenkers: Heeft u nog energie voor “Klimaat-Clashes”

door Peter-Vincent Schuld

 

Eind jaren negentig bezocht ik voor het eerst als fotojournalist een VN Klimaattop in het Duitse Bonn. Het viel mij toen al op hoe uitgenodigde NGO’s en milieubewegingen trachtten invloed uit probeerden te oefenenop de publieke opinie en op de vertegenwoordigingen van aan de toppen deelnemende landen. Kritische geluiden of klimaatkritische organisaties waren gewoonweg niet aanwezig.
Afrikaanse deelnemer aan de klimaatconferentie in Bonn, herfst 1999
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Nederland werd toen vertegenwoordigd door toenmalig PvdA milieu minister Jan Pronk, een exponent van de opgelegde maakbare samenleving. “We moeten dit, we moeten dat”.  Drammerig proclameerde Pronk, ideologisch gedreven, zijn inzet voor het klimaat.

We spreken over 1999.
Toenmalig PvdA milieuminister Jan Pronk op de VN Klimaatconferentie in Bonn, herfst 1999
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Het schouwspel was een aaneenschakeling van ideologische mantra’s en rozenkransgebeden. Als je het maar vaak genoeg herhaalt wordt het “waarheid”.  Bij mij bekroop het enge gevoel van sektarisch denken. Dit gevoel staat los van het de vraagstelling of er nu een klimaatprobleem is ja dan nee. Die vraag is in deze niet eens relevant. Ook propaganda vanuit overheden en drukkingsgroeperingen zoals milieubewegingen kennen een strategie van “proberen mensen te overtuigen van het eigen gelijk“. Het eeuwige “ik ben goed en jij bent fout” etiketten uitdelen. Zonder enige inhoudelijke overwegingen en beraadslagingen worden deze etiketten zomaar op mensen geplakt die thematiek of problematiek anders benaderen. Bijna dictatoriaal een visie, een beleid of een mening opleggen op straffe van sociale uitsluiting.
Opportunisme versus redelijkheid
 
Ik rijd met mijn auto naar Den Haag. Op de ring rond Rotterdam wil ik de A13 pakken naar ‘s-Gravenhage de plechtstatige aanduiding voor het bestuurlijk oord, waar met de aardappel in de keel een broodje “ei met ui wordt gepakt op het Rijswijkse plein en waarvan de mooi stad gelegen is achter de duinen, waarbij ik u verzoek te trachten een en ander middels Haags dialect uit te spreken. Eenmaal in Rotterdam richting Den Haag rijdend word ik middels matrixborden gemaand mijn snelheid te beperken tot 80 kilometer per uur.
Matrixborden met een snelheidsbeperking tot 80 kilometer per uur ter hoogte van Rotterdam op de A13 richting Rotterdam
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Gelet op het drukke verkeer kan ik mij hier best nog wel iets bij voorstellen. Overwegende de uitstoot van fijnstof door de uitstoot van de auto’s, daar kan ik mij daar ook nog wat bij voorstellen. Als ik door tunnels rijd verbaas ik me ook elke keer hoe zwart de muren en de plafonds zijn door de uitstoot van uitlaatgassen. Het kan nooit goed zijn om deze troep in te ademen

Cadi tunnel ter hoogte van Puigcerda, Catalonië, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar delen van de publieke opinie heeft het nu opeens ook over de uitstoot van Co2. Op enkele kilometers afstand ligt het vliegveld Rotterdam-Den Haag Airport. Mis ik iets? Worden daar door enkele vliegtuigen middels enkele vliegbewegingen niet meer Co2 uitgestoten dan middels een aantal honderden voertuigen?

Vliegtaks? Vliegtuig van North-West Airlines stijgt op vanaf Luchthaven Schiphol
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Gaan we maar een vliegtaks invoeren? Internationaal is afgesproken dat op kerosine geen accijnzen worden geheven. Maar is een vliegtaks niet een verkapte vorm van accijnzen op kerosine? Voorstanders van de vliegtaks stellen dat het luchtverkeer ernstig vervuilend zou zijn en dat het luchtvaartmaatschappijen zonder de de betaling van accijnzen door de overheid gesubsidieerd zouden worden. Maar als Nederland of België eenzijdig een vliegtaks zou invoeren, maken we niet alleen onze concurrentiepositie wankel als “hub” in Europa  en de wereld voor vracht- en personenvervoer. Het lijkt meer op een symboolpolitiek en het op korter termijn vullen van de staatskassen. Er zijn vliegvelden in heel de wereld die staan te springen om een “hub” te vormen.
Gevolg? Verlies van werkgelegenheid en legio andere nadelen. Uiteindelijk betaalt de consument de rekening voor de vliegtaks, hetzij via een toeslag op uw vliegtickets hetzij via het duurder worden voor de consument van een eindproduct hetzij via schade aan de economie.
Franse milieusticker op Nederlands voertuig
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Dat zelfde geldt voor milieustickers en milieuzones zoals in Duitsland en Frankrijk. Stedelijke gebieden waar u niet in mag rijden als u geen “sticker” met een bepaalde milieuvervuilende aanduiding achter uw voorruit heeft geplakt á raison van bedrag x of y.  Zorgt die sticker voor minder vervuiling? Lijkt mij niet. Ik heb nog nooit een sticker gezien die Co2 opneemt. Inkomsten voor de overheid uit stickers? Jazeker wel, dus weer een vorm van belastingen ten bate van de algemene middelen. Ik vrees dat u er geen seconde ook maar een microgram schonere lucht door inademt.
Duitse milieusticker op Nederlands voertuig
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Ja, het kan stromen en het kan overstromen. Nu heet dat klimaatverandering. We hebben de afgelopen jaren warme zomers achter de rug gehad. Plonsen in het water, of stiekem van een brug afspringen terwijl het eigenlijk verboden is. Wordt het warmer? Of zijn we bezig met het tot stand brengen van een probleem dat niet zo groot is als het lijkt of ons wordt voorgeschoteld?
Jongen springt van brug in het water in Strepy, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Het stellen van deze vraag hoort inmiddels ook al tot de “no go zone” van de politieke correctheid. Nog maar weer eens een dogma gevoegd op het pallet van sociaal verboden kritiek en vraagstellingen. Mag een mens nog vragen stellen? Moet eens mens maar alles voor zoete koek slikken?  Het gaat dus in de eerste plaats om conclusies te trekken, nee het gaat om de vraag of we door alle hysterie heen nog gewoon met elkaar om de tafel kunnen gaan en zaken op inhoud te bevragen. Kennis, wetenschap, journalistiek, analyses, het begint allemaal bij het “in vraag stellen” van meningen. Dit proces dient vooraf te gaan aan meningsvorming. Je zoekt geen bewijs van de aanname, je observeert, neemt iets waar en die waarneming leidt vervolgens tot vragen die om antwoorden vragen waarbij het “eigen vooringenomen gelijk” even niet relevant is.
.
Deze vraagstelling dient onafhankelijk te worden gedaan zonder dat men zich laat beïnvloeden door marketingcampagnes, zoals auto’s die rondrijden waarop staat ” ik rijd op groen gas”, sociale druk en wat dies meer zij. Dan nog kan de uitkomst van, of het antwoord op de vraagstelling alle kanten opgaan. Ik heb de wijsheid niet in pacht. U wel?
Personenwagen op groen gas in Den Haag, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Beelden van overstromingen kunnen dramatisch zijn, de gevolgen kunnen dramatisch zijn. Kijk maar naar de watersnoodramp in 1953. Was dat een gevolg van klimaatverandering? Nee, het was het gevolg van springtij en geen verdedigingslinie hebben tegen het wassende water. Ook in de afgelopen decennia waren er overstromingen in de lage landen. Een dramatisch beeld dat ik nimmer zal vergeten waren de verdronken koeien bij het Grevelingenmeer in 1998. Maar was deze meteorologische catastrofe een direct gevolg van een zekere klimaatverandering? De ellende was er niet minder om.

Verdronken koe na overstroming weilanden nabij Grevelingenmeer, Bruinisse, Nederland op 14 september 1998
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Maar hoe zit het nou juridisch? Nederland en de Europese Unie hebben zich verdragsrechtelijk verbonden aan het Verdrag van Kyoto en het Verdrag van Parijs dat de landen die hebben ondertekend en die het verdrag intussen niet hebben opgezegd, verplicht tot het terugbrengen van de Co2 uitstoot. Dit is een juridische realiteit.
Kort gezegd, de Europese Unie heeft het verdrag mee ondertekend. Onder de staats- en regeringsleiders zijn er juridisch bindende afspraken gemaakt omtrent de reductie van Co2 uitstoot. Het is aan de lidstaten zelf om te bepalen hoe ze deze bindende afspraken vorm gaan geven. In Nederland heeft dat bijvoorbeeld geleid tot het veel bekritiseerde Klimaatakkoord.
Uitstoot van broeikasgassen: de Total raffinaderij in de Haven van Antwerpen
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar heffingen op uitstoot door burgers en bedrijven, daarmee breng je niet de uitstoot op zich terug voor zover dat al nodig zou zijn. Er wordt een vraag overgeslagen. Is Co2 af te vangen en elders in te zetten als grondstof? Als we het toch over een circulaire economie hebben kunnen we Co2 niet overal afvangen en “recyclen”. Of blijven we dogmatisch vasthouden aan het onnodig miljarden verslindende project om alles maar te gaan ombouwen? Het bedrag van 1000 miljard dat het Nederland zou gaan kosten in astronomisch te noemen en de vraag dient zich aan of dit allemaal wel zinvol is. Ondertussen rijd ik ter hoogte van Vallodalid in Spanje en zie een tankwagen rijden vol carbon dioxide, dus Co2.  Ja er is dus vraag naar de grondstof Co2. Er zijn zelfs mogelijkheden om energie uit Co2 te winnen, dus waarom reduceren?

Een tankwagen van Linde geladen met Co2 (Koolstof dioxide) nabij Vallodalid, Spanje
Foto © Peter-Vincent Schuld

Maar wat is de vraag en wat is het aanbod? Een man drinkt een blikje cola waarin koolzuurgas verwerkt is. Wat ligt er aan ten grondslag van koolzuurgas? Co2! Met een toename van de wereldbevolking zullen er dus ook meer koolzuurhoudende dranken genuttigd worden. Met andere woorden ik mis de innovatieve geest die Co2 aanwendt als grondstof.

Man drinkt blikje Coca Cola in Sesimbra, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Je blijft denken, je blijft altijd denken. En de gedachten gaan opeens naar een moment waarbij ik met een helikopter boven het gebergte vloog ergens op de grens tussen Servië en Bosnië. Wellicht een niets zeggend voorbeeld, maar de bebossing is op zijn minst dicht te noemen. Al die bomen nemen Co2 op om te kunnen groeien en te kunnen overleven.
Rijk bebost gebied (de Dinarische Alpen) op de grens tussen Bosnië en Servië
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Bomenkap c.q. ontbossing levert dus een situatie op dat er minder bomen zijn die Co2 opnemen. Dan zou je dus eigenlijk zeggen dat het wenselijk is dat ontbossing beperkt blijft en dat je de natuur beschermt.

Bomenkap in Oberstdorf, Duitsland
                                                 Foto: © Peter-Vincent Schuld

Zouden we daar dan niet al die miljarden op gaan inzetten? Er is plaats genoeg op de wereld en voldoende technologie voorhanden om gronden vruchtbaar te maken voor de aanplanting van bossen en stadsbeplanting?

Aanplanten van groen in Eindhoven. Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Aanplanten van groen in Eindhoven
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Toch maar weer eens een momentje om na te denken. Zittende op een heuvel in Barcelona  zie ik de schepen heen en weer varen. Een groot cruiseschip vaart de haven van Barcelona uit.

Cruiseschip vaart de haven van Barcelona uit
                                                  Foto: © Peter-Vincent Schuld

Oh ja, cruiseschepen zijn opeens een van de meest vervuilende vormen van toerisme. Het überlinkse gemeentebestuur van Amsterdam wil zelfs van de cruiseschepen af. En nog maar eens het mes in een economisch renderend verhaal. Als verbrandingsinstallaties voor onder meer huisvuil en crematieovens naverbranders hebben voor rookgassen, waarom zou dit technisch niet mogelijk zijn voor de scheepvaart?

Zeeschip met afgedankte voertuigen in de sluizen van de Haven van Antwerpen, op weg naar Afrika
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Is  Co2 niet op een intelligente manier af te vangen en bij aanmeren te lossen zijn zoals schepen ook hun afvalstromen lossen? Het is maar een vraag! Wint het dogma niet opnieuw van de rede? Intussen varen  vrachtschepen met afgedankte en vervuilende auto’s en vrachtwagens naar Afrika.

Zeeschip met afgedankte voertuigen onderweg naar Afrika in de sluizen van de Haven van Antwerpen
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Dit alles is bezien door mijn ogen, maar wie ben ik? Hoever gaan we in de klimaathysterie?

Gaat het zover komen dat we oude, historische veengebieden gaan afgraven omdat het verteringsproces in het veen een grote natuurlijke Co2 uitstoot geeft?

Weiteveen, Drents Veengebied
Foto: © Jan Sibon/ Schuld
Ik neem even een kijkje tussen de foto’s die wijlen fotojournalist Jan Sibon van de prachtige Drentse veengebieden gemaakt heeft. Daar bij het Bargerveen en het Weiteveen waar jarenlang turf is afgegraven dat diende als brandstof. Moeten we die veengebieden dan gaan afgraven, is dit dan niet in strijd met het natuurbehoud en de unieke flora en fauna?
Weiteveen, veengebied in Drenthe
Foto Jan Sibon/ Schuld

Waar ligt de grens? Waar eindigt de hysterie?

Noeste arbeiders die onder de slechtste omstandigheden turf afstaken.
De Turf werd met een treintje afgevoerd naar de depots en vandaar uit belandde het via de commerciële kanalen van weleer in de kachel. Geen mens stond er bij stil dat verbranding van turf en kolen schadelijk zou kunnen zijn voor de leefomgeving.
Turftreintje
                                                Foto: © Peter-Vincent Schuld

De wetenschap schrijdt voort, de kennis schrijdt voort. Maar kan mij iemand vertellen welke schade het stoken van steenkool, bruinkool en turf door huishoudens en fabrieken in het verleden voor gevolgen heeft gehad op de vermeende klimaatverandering van nu?

Zakken met steenkool, vroeger stookten mensen op steenkool, nog steeds stoken enkele mensen op steenkool.
Op de foto een aantal zakken met steenkool in Butchenbach, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Wat gaat er nog meer gebeuren? Worden straks ook onder de agrariërs populaire trekker-trek wedstrijden verboden omdat er teveel uitstoot zou zijn? Is de klimaatreligie ook van invloed op de wijze waarop de mens zijn vertier mag zoeken? Zeg het me, vertel het me. Wat zijn de plannen? Is het straks nog wel leuk om te leven over gaan we van het afgeworpen religieus juk over op de schuldbelijdenis die we uitspreken gedurende ons leven? Zeg het me! Worden we geworpen in de tentakels van monster van een ontnomen vrijheid?
Tractor pulling ook we trekker trek geheten, een geliefde “autosport” onder agrariërs, zoals hier in Wierden
Foto © Jan Sibon/ Schuld

Ontegenzeggelijk…. behoorlijk omgaan met je leefomgeving is niet meer dan normaal. Autobanden werp je niet zomaar weg, afval gooi je niet zomaar op straat. Afval? Slaan we hier ook niet door. China wil ons plastic afval niet meer…..China?

Sorteren van plastics uit restafval in Emmen
Foto: © Jan Sibon/ Schuld
Het separaat ingezamelde huishoudelijk plastic afval werd voor een deel in China verwerkt. Mag ik even de som van de milieuwinst van het separaat ophalen, verwerken en middels stookolie zuipende schepen transporteren naar China versus het afval hier gecontroleerd verbranden zodat het voor eens en voor altijd uit onze leefomgeving is. Nu wordt het geleverd aan Turkije, maar dan nog, hoe wordt er daar mee omgegaan? De vraag is en blijft wat de netto milieuwinst is, of er een netto milieuwinst is en of er misschien geen milieuverlies is.
Hoofdkantoor van de Europese Investeringsbank, een EU instelling, in Luxemburg-stad
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Milieu en klimaat het lijken opeens uitgevonden economische sectoren. In de jaren 90 stelde toenmalige directeur van de Europese Investeringsbank, (een EU instelling) in Luxemburg ,Rudolf de Korte (ex Unilever) dat het milieu gelijk de arbeidskosten verkapitaliseerd en verrekend moest worden in de kostprijs van een product dat we aanschaffen. Welke verkapitalisering? Bedoelde hij eigenlijk “taxering” dus een extra belastingheffing. Ik kan mij geen andere partij dan de overheid bedenken die deze sommen invordert.

Rudolf de Korte eind jaren negentig in zijn kantoor van de Europese Investeringsbank EIB waarvan hij destijds directeur was
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Waar gaat dit heen? Waar blijft het gezond verstand? Waar is de ratio?

Intussen wordt er in het verre oosten nog duchtig op kolen gestookt. Denken wij in Europa nu echt dat we het “verschil” kunnen maken. Denkt u nou echt dat er een wereldwijde handhavende klimaatpolitie gaat ontstaan die landen die zich niet aan de afspraken houden op “de bon gaat slingeren”?
Vietnamese arbeiders bij een steenkooldepot nabij Ha Long Vietnam
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Nederland van het gas af. Ik schreef er al eerder een stuk over. Waar stopt de waanzin?

Aardgas is relatief goedkoop en relatief schoner. Naverbranding van rookgassen en het afvangen van Co2 is perfect mogelijk. Terwijl Duitsland, België maar ook Portugal massaal inzetten op aardgas denken wij hier woonwijken te moeten afsluiten van het aardgas, te vervangen door een warmtepomp die weer geluidshinder oplevert. Mis ik iets?
Aardgasleidingen door het platte land nabij Emmerich, Duitsland
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Denkt u nou echt dat ‘s-werelds grootste gasreserves niet ontgonnen worden? Waarom is er dan nu een felle clash tussen Turkije inzake de gasvelden in zee rond Cyprus dat een Turks deel kent. Exploratieschepen zijn al tegengehouden door de Turkse marine. Europese sancties tegen Turkije worden overwogen. Nee we hebben dat gas nodig om in onze energiebehoefte te voorzien, klimaat of geen klimaat. Een oude vete tussen Turkije en Europa met inbegrip van het Verenigd Koninkrijk laait weer op.
Moet de Nederlandse Marine in actie komen om het vrije verkeer van olietankers te garanderen in de straat van Hormuz ?
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Olie niet meer nodig? Nee de energietransitie is voornamelijk een psychologisch verhaal en dogmatisch verhaal. Olietankers worden de de Iraanse revolutionaire in de straat van Hormuz gesaboteerd. De Iraanse marine houdt olieschepen tegen. De Britten houden Iraanse olieschepen tegen omdat ze de embargo’s en de sancties zouden negeren. Een nieuw militair conflict ligt op de loer. De Nederlandse en Belgische marine zijn klaar om in de straat van Hormuz te gaan bewegen om een ordentelijk en veilig scheepvaartverkeer af te dwingen. Nee we hebben olie nodig, klimaatproblemen of geen klimaatproblemen.

Daar is op zich niks mis mee, maar hang dan geen ideologische verhalen en stop met het telkens maar meer en meer belasten van energie. Vertel het eerlijke verhaal.
Olietankers afkomstig uit het Midden-Oosten naderen de Straat van Gibraltar, gezien vanuit La Linea, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Want de gasreserves van Turkmenistan, en die zijn stevig, zullen massaal blijven vloeien naar het energiebehoeftige China. Turkmenistan heeft een van de grootste gasvoorraden ter wereld. Ooit werd het plan opgevat om het gas naar Europa te transporteren, maar China is nu de grootste afnemer.


Hoofdkantoor van Turkmengaz, de Turkmeense nationale gasmaatschappij, in de hoofdstad Ashgabad, Turkmenistan
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Feit; u kunt op uw hoofd gaan staan en hier de gaskraan zoveel dichtdraaien als uw wil, maar China zal haar energieconsumptie echt niet veranderen omdat u opeens elektrisch gaat rijden omwille van het milieu en de Co2 uitstoot. De gasleidingen in Shanghai zullen in gebruik blijven, de kolencentrales in China zullen met kolen gestookt blijven worden, het is een utopie dat het anders zal gaan. Klimaatverdragen of geen klimaatverdragen.
Aardgasleiding door de buitenwijken van Shanghai, China
Foto:© Peter-Vincent Schuld
Diversiteit
De wereld zal minimaal de eerst komende 100 jaar afhankelijk blijven van olie en gas, als het niet langer is. Er is aanbod van olie en gas en dus leveren deze inkomsten op. Waar “handel” is zal handel gedreven worden. Geloof niet in sprookjes.
Gaspaaltje bij Heusden, we zullen voorlopig nog van gas afhankelijk blijven
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Hoe dan met de alternatieve energiebronnen?

Sinds jaar en dag maken we al gebruik van alternatieve energiebronnen. De historische windmolens in het pittoreske Kinderdijk zijn nimmer gebouwd voor de sier. Nee windmolens waren een krachtbron en die krachtbron is opnieuw uitgevonden.

                                                 Windmolens bij Kinderdijk, Nederland
                                                 Foto: © Peter-Vincent Schuld

Don Quichotte voerde zijn strijd tegen de Spaanse windmolens, de geschreven letters vertelden zijn verhaal. Ook toen al energieperikelen.

Typisch Spaanse windmolen nabij La Oliva op Fuerte Ventura, Canarische Eilanden, Spanje
foto: © Peter-Vincent Schuld
Maar denk aan al die stuwdammen die wereldwijd in gebruik zijn, ook op ons Europees continent.  Er wordt middels waterkracht een hoop elektriciteit opgewekt. Een natuurlijke hulpbron.De kracht van water is energie, daar was men al heel vroeg achter gekomen. Ook de klassieke watermolens zijn niet in vroeger tijden gebouwd voor de sier.
Waterrmolen in het Overijsselse Vasse, Nederand
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Energie besparen? Wellicht door nieuwe uitvindingen zoals het LED-lampje en de spaarlamp maar ook de spaarlamp kent beperkingen. Zo’n ding kan doorbranden.
Klimaat versus veiligheid?
Doorgebrande spaarlamp
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Nee de vraag naar energie zal stijgen en prachtige blije groene energiebesparende verhalen en marketingtechnieken vanuit de energiebedrijven zijn er louter op gericht op u als klant aan hen te binden. Want energie moet verkocht worden.

U heeft een contract voor uitsluitende levering van groene energie? Ha ha, u bent vierkant tegen uw wil  in uw achterste genomen door een corporate fallus met prikkeldraad. Denkt u nou echt dat de energie die op het net staat, en net hetgeen u verbruikt 1 op1 afkomstig is uit groene energiebronnen?  Denkt u nou echt dat energiebedrijf X of energiebedrijf Y speciaal voor u op uw huisadres groene energie komt leveren? Heeft u ooit een doosje met 10 groene kilowatt ontvangen? Slaap lekker verder.
“Hallo wij komen even 10 kilowatt groene stroom brengen”, niks daarvan, de energiemaatschappij voert onderhoud aan het elektriciteitsnet uit in Aarlen, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Natuurlijk zullen er alternatieve energiebronnen nodig zijn om te voldoen aan de vraag naar energie. Dat is primair een economisch gegeven maar geen klimaatgegeven.

Maar en en ander is natuurlijk een prachtig marketingverhaal om nieuwe gadgets op de markt te brengen zoals elektrische auto’s die ook weer opgeladen moeten worden. Dus we zien overal laadstations uit de grond gestampt worden. Kopen, kiezen, consumeren het is allemaal een kwestie van gevoel, van emotie, waar de ratio vaak ver te zoeken is.
Kleinschalige energieopwekking middels stromend bergwater door de Franse firma SHEM, een dochteronderneming van de Franse Spoorwegen SNCF in de Pyreneeën
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Als er in Frankrijk een waterstroom is waar energie uit gehaald kan worden is dat een opportuniteit en niet een klimaatgerelateerd verhaal.

Kleinschalige energieproductie middels snel stro,end bergwater door de firma “SHEM”, dochter onderneming van de Franse Spoorwegen SNCF, hier gefotografeerd in de Pyreneeën
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Als er in IJsland gebruikt wordt gemaakt van geothermische energie, dan is dat omdat de mogelijkheid geboden wordt door de natuur, dus een opportuniteitsverhaal. Dat het toevallig schoon is, is mooi meegenomen.

Nesjavellir, Ijsland, Geothermische energieproductie
Foto: © Peter-Vincent Schuld
In de tussentijd krijgen de dieselrijders het etiket van kwaadaardige wezens opgeplakt.
Ga elektrisch rijden of op benzine. Anders ben je een vervuilende milieuboef.
De benzineslang is in gebruik, de dieselslang blijft hangen aan de pomp zoals hier in Baarle-Nassau
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maak me gek, probeer het, maar het gaat u niet lukken.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here