De Avonddenkers: Zorgen om politiemensen die voor onze veiligheid zorgen. “Gaat het wel met je?”

0
516
Politieman op de motor. Zijn volgende melding kan er eentje zijn waardoor hij fysieke of psychische schade kan oplopen. Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

“OC (Meldkamer) voor de 3307: Kunt u even rijden naar de Weetikhetveellaan ter hoogte van de Nergenshuizenstraat, daar is wat loos, u heeft toestemming” (blauw blauw mag gebruikt worden).

Een dag later zit de opgeroepen agent ziek thuis. Het is hem teveel geworden, het zoveelste incident dat iets in hem kapot maakte.

Hoe kan een mens in de knel komen? Redelijk eenvoudig, als je maar voldoende ellende hebt gezien en meegemaakt en derhalve trauma’s hebt opgelopen.


Het antwoord dat ik hierboven schreef was kort en bondig. De woorden lijken van empathie verstoken te zijn maar ze zijn het niet. Integendeel.

Onze samenleving is gek geworden. Geweldsmisdrijven zijn aan de orde van de dag. Mensen worden om niks uitgekafferd en vernederd. Wat doet dat met een mens? Wat kan een mens hebben? Wanneer raakt iemand echt gebroken. Wanneer ontspoort iemand?

Als je bij de politie werkt dan krijg je nogal wat ellende te verwerken.Verkeersongevallen, verminkte lichamen en niet zelden ook nog eens geweld dat tegen jezelf is gericht.

Je uniform of je badge mag dan nog zo’n pantser lijken, maar daar achter gaat een mens schuil die net zo menselijk is als u en ik. Wat moet je met “orders” die je als mens niet bevallen maar die je toch moet uitvoeren? Wat doe je als door een groep in elkaar geslagen wordt?  Wat doe je als je soms niet geacht wordt “je emoties de vrije loop te laten”.Wat doe je als het je allemaal teveel wordt? Wat doe je als je PTSS oploopt?

PTSS sloopt mensen, maakt van mensen levende wrakken of zelfs levende tijdbommen. Hoe vaak lezen we wel niet “Er moet iets in hem zijn geknapt” als er voor de zoveelste keer zich een familiedrama af heeft gespeeld.


Je kunt nog zo’n goede psychologische screening hebben voordat je in dienst komt, je kunt nog zulke fijne collega’s hebben die een oogje in het zeil houden, je mag, zoals in Nederland een politiepoli hebben, waar politiemensen in geestelijke nood dag en nacht terecht komen, je kunt wanhoopsdaden nooit voor 100% uitsluiten.


Maandag j.l. in de vooravond: Plaats Delict: Dordrecht. Politieman schiet met zijn dienstwapen zijn vrouw en twee kinderen neer, en berooft zichzelf daarna van het leven. De twee kinderen komen direct om, moeder van 28 overlijdt later in het ziekenhuis. Vooropgesteld: de (wanhoops)daad van deze politieman is afgrijselijk en mijn diepste leedwezen met de familie van de slachtoffers komt uit het diepste van mijn hart.

Maar ik stel mij een vraag. Hoe komt een politieman, iemand die dagelijks bezig is om onze veiligheid te waarborgen, tot zo’n weerzinwekkende daad? Is het louter relationeel gerelateerd, is het een combinatie van werk en gezinssituatie? Wat is er gebeurd?

Hij is helaas niet de enige politiefunctionaris die een helse daad beging. In Wijnegem, tegen Antwerpen speelde zich op 19 april van dit jaar een gelijkaardig drama af. Een politieagent bracht zijn kinderen van 9 en 10 om, verwondde zichzelf en is kort nadien aan zijn verwondingen overleden.
Op 16 april 2005 voltrok zich een gelijkaardig drama in Hilversum. Daar beroofde een hoofdagent zijn vrouw, drie kinderen en zichzelf van het leven. Lang geleden, maar niet vergeten.


Het aantal zelfmoorden onder politiemensen en marechaussees in Nederland lijkt, zo vertellen cijfers iets hoger te liggen dan onder andere beroepsgroepen.

In Frankrijk is de situatie dramatisch. Het aantal zelfmoorden onder politiemensen en gendarmes is aldaar schrikbarend hoog.

Beeld ter illustratie: leden van de Compagnie Républicaine de Sécurité van de Franse Nationale Politie nabij het vliegveld Charles de Gaulle, Parijs
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik schrijf dit stukje niet om te oordelen, te veroordelen of antwoorden te brengen. Maar ik maak me zorgen.Ik maak me zorgen om de mensen bij de politie, of dat nu in Nederland, België, Frankrijk of waar dan ook is.Wat kunnen we als samenleving doen om dit te voorkomen?

Wat ik wel zeg is dat ik best nogal wat mensen die bij de politie werken ken en heb ontmoet. Dat ik bij sommigen van hen die ik trof, een blik in de ogen zag die ik liever niet zou zien is een feit .

Soms voel je destructieve gedachten aan.
Soms zie je de wanhoop of het verdriet in de ogen.
Geen enkel uniform verhult dat, geen helm, geen bivakmuts.

Dat ik in die gevallen soms de neiging had om even een arm om die schouder te leggen en te zeggen: “kom laten we even apart gaan zitten, ik doe je geen kwaad” is vanzelfsprekend.


Maar de politiecultuur is vaak een gesloten cultuur.
Wie zegt dat mijn goedbedoelde arm niet als “bedreigend” wordt ervaren?

Ik herinner mij een wijkagent die een verschrikkelijk ongeval had af te handelen waarbij twee voetgangers omkwamen. De aanblik was er niet eentje was om vrolijk van te worden. Ik kende de agent toevallig. Ik was niet bij het ongeval zelf, toch maar even een mailtje: “gaat het wel met je?”.

Mijn gedachten gaan even uit naar de politiemensen in Visé, nabij Luik, dicht bij de Nederlandse grens richting Maastricht.  Het begon afgelopen maandagmorgen weer. Plaats Delict: Jupille nabij Luik, niet erg ver van de Nederlandse grens richting Maastricht.


Politiemensen voeren een controle uit. Een agent, vader van drie kinderen wordt door de staande gehouden persoon in zijn hoofd geschoten. Agent is “hersendood” verklaard. Dader is door de politie doodgeschoten.


Mijn gedachten gaan even uit naar die politieman in Rotterdam die “verrot” werd geslagen door deelnemers aan een Turkse trouwstoet afgelopen vrijdag.

Wat gaat er nu door de hoofden van de collega’s van die agent uit het Luikse korps die iets meer dan een jaar geleden ook al twee collega’s verloren bij een aanslag.

Wat gaat er door het hoofd heen van die agent die knock out werd geslagen in Rotterdam? Laten we alsjeblieft hopen dat deze politiemensen niet aan hun lot worden overgelaten, dat ze echt goed in de gaten worden gehouden. Niet om ze te bespieden, maar om ze te helpen.


PTSS is een sluipmoordenaar die geen genade kent en geen onderscheid maakt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here