De Dagdenkers: Dit emotioneerde me: Het vastgebonden dove hondje met staar

0
475
peter-vincent-schuld
Op de foto Peter-Vincent Schuld © Christel Dubos/Schuld

De Dagdenkers: Dit emotioneerde me: Het vastgebonden dove hondje met staar

Peter-Vincent Schuld

Ik moet er nog iedere dag aan terugdenken. Dat arme dove hondje dat met staar ergens werd vastgebonden in het Limburgse land en dat er zo slecht aan toe was, dat de dierenarts besloot om het arme dier in te laten slapen.

In de tussentijd knuffel ik een van mijn hondenschatjes nog een keer. “Papa gaat jou niet vastbinden hoor, als je oud, blind en doof bent” zeg ik tegen mijn Jenna.
Jenna hebben we gered van een wisse dood. We kwamen terug van een verblijf in België en Nederland. We hadden ons ander hondenvriendje Milo in een hondenhotel ondergebracht en bij terugkomst vanaf het vliegveld gingen we Milo direct ophalen. Milo is namelijk lid van de familie. Millootje is een moppie. Dus wij vanaf het vliegveld in Alicante rechtstreeks naar het hondenhotel.

Milootje (intussen een hele Milo) had vriendschap gesloten met een ander hondje. En toen we Milo wilden meenemen was het andere hondje zo verdrietig dat ze in de leiband van Milo sprong, en aan Milootje vertelde “ik wil mee”. Ze liet niet los. Ze smeekte zowat om bij haar haar vriendje Milo te mogen blijven.

De eigenaar van het hondenhotel (??!!??) zei tegen ons “wil je haar hebben?” Hoezo wil je haar hebben? was onze reactie. “Ja, anders wordt ze vandaag of morgen toch geëuthanaseerd”. Een hondje op deathrow. What the fuck? We antwoordden direct binnen een paar seconden. “Afmaken, wel godverdomme, hoezo afmaken, dat gaat hier niet gebeuren! Ze gaat mee”.

De eigenaar van het hondenhotel zei nog “als ze niet bevalt breng haar maar terug”. We keken verbaasd. “Terugbrengen? Hoezo terugbrengen? Het is geen tosti-ijzer”. Nog voordat onze eigen Milo in de wagen zat was Jenna, die destijds nog naar de naam “Bertha” luisterde, al onze auto ingesprongen, wat zeg ik gevlogen. Ze had vastberaden haar nieuwe ouders en levenspartner gekozen.

Jenna bleek ernstig te zijn mishandeld en uit haar gedrag bleek dat een een lange tijd op straat had geleefd. Ze deed het overal in huis, liep voortdurend weg, molde van alles en haar oogjes stonden er, ondanks haar nieuwe veilige thuis,  ongelofelijk triest in. Ze was bang van mij als man. Met andere woorden, mannen hadden haar mishandeld, geslagen, geschopt.

Uw schrijver Peter-Vincent Schuld met zijn grote hondenliefde Jenna, foto © Christel Dubos/ Schuld

Nu 4 jaar laten molt Jenna niks meer, ligt ze voortdurend in mijn armen ze is zo enorm dankbaar. Ze geeft de hele dag likjes en haar ogen, een gelukkiger hondje kan ik me niet indenken.

Word ik midden in de nacht wakker ligt Jenna naast me, haar hondenlijfje stevig tegen me aangedrukt, bij onweer schuilt ze in mijn armen. Samen zijn we vriendjes tot de laatste dag. Al krijgt ze staar en wordt ze doof, dat vastbinden aan een paal zal nooit gebeuren. Jenna is ook een moppie. Samen lopen we door het huis, samen voor een koekje en ze kijkt me aan “krijg ik echt een koekje?”. “Ja je krijgt echt een koekje”. We zitten soms minuten lang elkaar aan te kijken. Haar pootje voortdurend op mijn arm. We houden van elkaar.

Ik hoop dat die eikels die dat andere hondje eerder deze week aan een paal bonden en niet voor het hondenvriendje haar oude dag wilden zorgen, beseffen wat voor onmensen ze zijn. Geen gevoel, geen geweten, liefdeloos en harteloos. Ik kijk Jenna aan, geef haar nog een knuffel en zeg tegen haar “papa houdt van je”. Ze legt haar hondenhoofdje in mijn armen, haar lijfje dicht tegen me aan. Wat had ik graag gezien dat het blinde dove hondje ook zo’n fijn en onvoorwaardelijk thuis had gehad.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here