De Dagdenkers: Kristallnacht & Pamplona

0
401
Stierenvermaak, een ganse cultuur, zoals hier de straatverlichting het al aangeeft in Les Saintes Marie de la mer, Frankrijk, foto © Peter-Vincent Schuld

Kristallnacht en Pamplona

door Bernd Timmerman

 

Het is weer tijd voor de zomerverslaggeving. Dat betekent ieder jaar aandacht voor de ‘stierenrennen’ en ander pijnlijk vermaak in Spanje.

De middeleeuwen bestaan, u kunt er zelfs een reis naar boeken. Spanje is bereikbaar. Ga terug in de tijd van voor de Verlichting.

Een dier in China heeft het veel slechter en ook in Noord-West Europa bestaat het structurele diermisbruik, echter de Spaanse trots bestaat uit kleine mannetjes die hun mannelijkheid willen bewijzen door laffe dierenbeulen te spelen.

Het publiek bestaat uit autochtone Spanjolen en veelal vakantie-vierende burgerlijke hooligans die zon, zee, drank, seks en dierenmishandeling wensen om hun gore lusten te bevredigen.

aanplakbiljet in het Spaanse Manilva om toeschouwers naar het stierenvechten in Marbella te trekken
foto @ Peter-Vincent Schuld

Je hoeft niet verder in te gaan op de debiliteit en immoraliteit van dit dystopische absurdistische volksfeest. Als een dwaas voor stieren rennen in het wit met je lullig rode sjaaltje, kom op ventje, wees een kerel. Doe niet net alsof.

Dat de 48 stieren en tientallen ossen door straten worden gejaagd is geen fictie en verdient nooit een literaire schoonheidsprijs. Te meer de stieren ook nog eens doodgewoon op traditionele laffe dwaze Spaanse wijze in de arena aan hun bloederige einde komen door kleurrijke kleine broekjes met ‘macho’ balletjes.

Maar er is meer. De media houden deze bloed-gekte mede in stand.

De verslaggeving in Nederland en de meeste landen geeft altijd weer reden tot extra ergenis.

De meldingen over de gewonden, daar gaat het om de mensen, het toezicht houden van het Rode Kruis en de zogenaamd neutrale optekening van dit wanstaltige meerdaags gebeuren doet kots naar boven drijven bij lieden met wel een goede smaak.

Waarom een vermaak met dood en verderf goedkeuren of gedogen? Omdat het dieren zijn in handen van de Beesten.

Stel voor dat Nazi Duitsland nog bestond.
Dat journalisten de jaarlijkse verering van Hitler ‘journalistiek’ weergaven.

De feesten van de heilige Adolf vinden plaats van 9 tot en met 18 november. Iedere avond is er de zogenaamde ‘Kristallnacht’: duizenden waaghalzen in het bruin met een rood vlaggetje rennen halfdronken naar huizen van Joden om het glas te laten rinkelen en vervolgens de ‘mensen’ door de straten naar de gaskamers te jagen.

Er vallen altijd gewonden, dat wil zeggen sommige bruinhemden verwonden zich aan het brekende glas. Het Rode Kruis houdt toezicht en helpt de nazitische gewonden. Het feest is in Duitse steden maar krijgt honderdduizenden bezoekers uit de gehele wereld. Is het een culturele traditie of is er sprake van racisme? Laten wij Culturen respecteren.

Zo kun je over iedere volksvergissing spreken als een volksverheffing. Pijn en leed tot cultuur vermaken in pogingen het smerige gedrag goed te praten.

Journalisten denken Hemingway te zijn als het om dierenleed in Spanje gaat.

De stagiair of de minder God-journalist mag een truttig stukje proza schrijven waarbij gedacht wordt een glimp op de vangen van het feest van de overleving.

Wat mooi zou het zijn als de Formule 1 demonstratie voortaan samenvalt met het Pamplona Middeleeuws spektakel. Laten we de Spanjaarden de moderne tijd binnenjagen.

De witte mannetjes met rode vlaggetjes, stralen van trots in de straten van stilte, daar zij uitverkoren zijn om het Feest ter Ere van de Heilige Ayrton en de Zalige Michael te vieren.

De lichten staan in de goddelijk stralende zon op rood te wachten tot de kleur van het groen de openbaring toont in hard makend motorgeluid.

De start valt, de kleine Spanjaarden hebben een voorsprong op de tijd gekregen van 3 heroïsche minuten.

De bolide in het Rood geeft gas, de straten verworden tot één groot heerlijk hemelrijk rood, waar wagen en bloed van helden één zijn in aanbidding van openbarende geboorten.

Zo’n feest krijgen we nooit te zien. Want er zijn daar geen helden, alleen kleinzieligen die zich vermaken met de pijn van andere levende wezens.

Dierenactivisten die dit middeleeuws tuig door de straten van schuld opjaagt, waarbij de zonde van Spanje voor eens en altijd verdwijnt, daar is het wachten op.

Spanje kom eindelijk de 21ste eeuw binnen en journalisten laat uw pen, zolang deze barbaarse schijnheilige misplaatste cultuurverkrachting voortduurt, kleuren in het zwart om te schrijven over de werkelijk slachtoffers, de dieren.

Pamplona en Arena’s zijn zo fout als Nazi’s in de nacht. Leed hoeft geen 1000 jaar te duren.

Een D-day voor Dieren, dat is nodig.
Bevrijding, vrij van bezetting.

Er is immers geen verschil tussen fascisme en speciesisme.

Franco en Hitler leven, hun geesten waaien rond in arena’s, slachthuizen en laboratoria.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here