De Dagdenkers: Over de Nobelprijs en mijn diepste compassie met de verminkte vrouw

0
611
peter-vincent-schuld
Op de foto Peter-Vincent Schuld © Christel Dubos/Schuld
De Dagdenkers: Over de Nobelprijs en mijn diepste compassie met de verminkte vrouw
door Peter-Vincent Schuld
Als er een Nobelprijs voor de vrede wordt uitgereikt reageer ik meestal schouderophalend met een reactie luidend “Het zal wel, over tot de orde van de dag”. Meestal vind ik het een hoop opgeklopt gedoe. Tot gisteren, vrijdag 5 oktober.
Je zult maar vrouw zijn en wonen in een gebied waar warlords, onderdrukkers, notoire geweldplegers en terroristen de dienst uitmaken. Ik moet denken aan Congo waar militieleden vrouwen de meest verschrikkelijke ervaringen doen laten ondergaan.
Verkracht worden middels mannelijke geslachtsdelen, geweerkolven, messen en andere voorwerpen die met geweld ingebracht worden met alle verwondingen van dien. De biologische instrumenten van een vrouw die de natuur heeft gegeven om leven voort te brengen ten prooi gevallen aan onbeschrijflijk en intens gemeen geweld.
Weerloos en machteloos moeten vrouwen ondergaan dat machtswellustingen hen gebruiken en die de zone van hun lichaam waar liefde en wederzijdse passie het leven vieren doen ontheiligen.
De verhalen van de getroffen vrouwen raken me, ze maken mij intens verdrietig. Nadia Murad is zo’n vrouw. Zij is Iraaks-Koerdisch jezidisch. Ze viel in de handen van IS-strijders en werd gebruikt als seks-slavin waar de bloeddorstige krijgers na hun moordpartijen hun lusten op bot konden vieren. Nadia was niet alleen, talloze Koerdische jezidi-vrouwen ondergingen het zelfde lot. Nadia gaf deze vrouwen een stem, schreef er over, stond voor ze op. Ik zou deze vrouw wel zo’n liefdevolle knuffel willen geven om haar voor één moment de oprechte warmte te laten voelen die recht uit mijn hart komt.
Maar ik ben man….ik ben van het geslacht dat deze vrouw en haar lotgenoten onmetelijk en onherstelbaar veel pijn hebben gedaan. Mijn oprechte blijk van warmte, respect en waardering kan mogelijk door haar en haar lotgenoten worden aangevoeld als een nieuwe aantasting van hun fysieke integriteit. Hoe een oprecht gebaar voor deze vrouw een nieuw trauma kan opleveren. Hoe zullen deze vrouw en haar lotgenoten ooit nog kunnen genieten van oprechte fysieke warmte nu hun zoveel onrecht is aangedaan. Ja, Nadia Murad verdient de Nobelprijs voor de vrede. Ze verdient alle prijzen. Ze verdient het om voor de rest van haar leven onbezorgd en in alle vrijheid haar stem te laten horen en te zijn wie ze is.
Nadia kreeg de Nobelprijs toegekend samen met een andere held die opkomt voor de vrouwen die verkrachtingen en verminkingen moesten ondergaan. De Congolese gynaecoloog Denis Mukwege. Onder moeilijke omstandigheden
hielp hij talloze vrouwen die vernederd, verkracht en verminkt werden door doorgeslagen misdadige militie-leden in Congo.
Onbaatzuchtig en met tomeloze inzet werden deze vrouwen door de arts geholpen, geopereerd om de fysieke schade aan de lichamelijke vrouwelijkheid dat leven geeft waar mogelijk te herstellen. Het bleef bij deze arts niet beperkt tot het geven van medische hulp. De betrokken vrouwen lopen ook voor het leven psychische littekens en verminkingen op. Ook hier geeft dokter Mukwege begrip, steun en hulp samen met zijn team. Dokter Mukwege heeft een grote prijs moeten betalen. Zijn twee dochters werden ontvoerd een naaste vriend van hem werd vermoord en de man leeft onder voortdurende dreiging om van het leven beroofd te worden.
Nadia Murad, en Denis Mukwege, de jaarlijkse toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede aan u beiden heeft in mijn ogen weer een betekenis gekregen.
Het leven begint bij de vrouw, we worden allemaal gebaard uit de vrouw. De vrouw verdient daarom bescherming en respect. Haar biologische existentie is de glanzende parel, de diamant met het hoogste karaat in het leven.
De vrouw is Alpha en Omega.  De vrouw, zo vaak onderdrukt, gediscrimineerd, onderworpen en vernederd. Slachtoffer en voorwerp van de bruutst denkbare oorlogsvoering. De ontmenselijking zelve.
Aan deze getroffen vrouwen verklaar ik collectief mijn liefde, zonder deze vrouwen ook maar op een manier aan te willen raken.
Mijn hart en hoofd verklaren oneindig begrip en compassie aan hen.
Maar ik besef dat ik op geen enkele manier iets beteken voor deze vrouwen in vergelijking met wat Nadia Murad en Denis Mukwege betekenen. Hoeft ook niet. Het gaat niet om mij, het gaat om de getroffen vrouwen.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here