De Dagdenkers: Vlees eten uit het Privédomein

1
685
Het vlees wordt gesneden en opgediend in Ter Hulpen bij Brussel foto © Peter-Vincent Schuld

door Bernd Timmerman

Vlees eten uit het Privédomein

Af en toe duikt het weer op. Individuele acties om vlees eten op de kaart te houden. Bij een vegan festival moest zo nodig een carnivoor een statement maken. Hij stond daar – natuurlijk met cameraploeg – om een groot stuk rauw vlees te verorberen. Daarna gooide hij met stukken vlees in het rond. Mijn eerste gedachte was: weer een geval van Creutzfeldt-Jakob met gaten in de hersenen. Het bleek een gewone postmoderne puberale grapjas in een macho noodkreet voor aandacht. Verzin iets dat choquerend is en u heeft aandacht van de media. Iedere dwaas zijn eigen beweging.

Fanatieke vleeseters, de vleessector, chef-koks en de supermarkten, ze laten de consument geloven dat vlees eten ‘’in’’ blijft. Is het wel mogelijk om schuldvrij vlees te eten? Vlees eten en ervan genieten, het lukt veel mensen steeds vaker niet meer.

‘’God bless the animals, we can eat them all’’, wat een feest moet het zijn voor de harde kern van de carnivoren. Het zijn tegenwichten tegen de oprukkende vegetarische en vegan groene troepen die Amerika en West –Europa in snel tempo veroveren. Het lijkt er op dat vlees eten nog steeds gezien wordt als een keuze. Net zoals de ene persoon van hiphop houdt en de andere van rockmuziek. Je mag en kan kiezen. En net zoals bij muziek is er gelukkig een overvloed aan diersoorten die in verschillende stijlen op tafel kunnen belanden. Als het loopt, rent, vliegt, kruipt of zwemt dan eten we het. Chinezen en Europeanen verschillen niet zo veel meer van elkaar.

De kernboodschap blijft: geniet van het leven, het is jouw keuze om een dood stukje dier in je zalige tomatensaus te doen. Of melk te jatten van een kalf en het als mens lekker op te drinken. Niet normaal bij zoogdieren, wel bij mensdieren.
Maar is dat nu werkelijk zo doodnormaal?

Is het eten van vlees of geen vlees consumeren werkelijk hetzelfde als een voorkeur voor een type vrouw, auto of sport? Misschien wel voor de oude machoman die van lekkere blondines, snelle auto’s en grote vissen houdt. Voor deze mannen is de BBQ het symbool van een godsdienst die genieten heet en vlees de tempel tot genot. Met een biertje en een lekker wijf erbij. Die traditionele machomannen (en volgzame huppeltrutjes) zijn aan het uitsterven. We mogen immers nadenken over ons handelen. Dus ook over het eten van dieren. De nieuwe machoman en geëvolueerde vrouw kiezen bewust voor wat er op het bord komt.

De belangrijkste argumenten om geen vlees te eten (en melk te drinken) zijn bijzonder sterk. Daar zijn geen aanvullende milieuargumenten voor nodig. Het houden van dieren op grootschalige wijze brengt ernstige welzijns- en gezondheidsproblemen met zich mee. Fundamentele belangen van het dier worden geschonden voor niet-fundamentele belangen van de mens.  Omdat er alternatieven zijn voor vlees is er geen enkele noodzaak om dieren te houden voor de productie van eiwitten. Ook is het doden van het dier, hoe je het ook bekijkt, wreed. Door de massaliteit van het slachten vindt het doden op inhumane wijze plaats.  Beter leven voor dieren is stap 1, met welzijnsmaatregelen, dieren laten leven is stap 2. De meesten maken stap 1 (nog) niet. Gelukkig steeds meer wel.

Geweld en genieten, het past niet bij elkaar. De mens heeft zich ontdaan van veel brute instincten om de samenleving stabiel te houden. Conflicten tussen mensen onderling mogen niet langer door individueel geweld in vechtpartijen uitmonden. Het genieten van de aanblik van de gekwelde en mishandelde mens is eveneens afgewezen. Het volksvermaak in de arena’s met dodelijke gevechten, de openbare martelingen van misdadigers, het stenigen van overtreders en ook het doden van dieren omwille van het vlees hoort in dit rijtje, het past en smaakt ons niet meer.

Steeds meer mensen zien de morele onjuistheid in van het genieten van wreedheid ten opzichte van het kwetsbare dier. Diermishandeling is strafbaar. Diermisbruik wordt gestraft.  Al gaat het te langzaam en staan opsporing, vervolging en berechting in kinderschoenen.

Het product van het gekwelde dier, het vlees, kan als je goed nadenkt geen plezier geven aan de beschaafde, rationele en morele mens. Vlees eten is namelijk gebaseerd op instinct en lust-emotie. We hebben het niet nodig en doen het uitsluitend omdat onze voorvaderen het deden en we het nog steeds lekker vinden. Dan kunnen we ook vrouwen massaal gaan verkrachten, tegenstanders de hersens inslaan en mensen houden als slaven.

In ons handelen ten opzichte van elkaar hebben mensen nieuwe regels gemaakt. Geweld is in handen gelegd van de staat, burgers worden beschermd met regels. We weten wat pijn betekent omdat we ons in kunnen leven in de andere mens. Geweld is uit het privédomein gehaald. Laten we dat ook doen in de relatie van mens tot dier. Het kiezen voor vlees eten behoort niet tot het morele privédomein. Zeker niet als het gaat om producten uit de intensieve veehouderij. Het is tijd voor een nieuw contract tussen mens en dier. De vraag wanneer mogen we ingrijpen in het leven van het dier staat in die discussie centraal. Misschien vindt een meerderheid dan nog steeds dat vlees eten moet kunnen, hopelijk dan wel minder en beter.

Beschaving, zelfdwang en inleven in de ander hebben een andere wereld gegeven.
Het kiezen voor de eigen behoeftebevrediging die ten koste gaat van het leven van anderen is en blijft verwerpelijk. Keuzes maken we immers steeds meer op morele gronden. Dat heet beschaving. De denkende en voelende mens.

De belangrijkste les daarbij is dat we een ander levend wezen geen slecht leven, pijn, stress en angst mogen geven om onze eigen driften te bevredigen op het gebied van sport, geweld, seks en eten. Ratio wint het daarbij van instinct. Het is van belang om de discussie over het eten van vlees in het publieke domein te voeren. De bio-industrie heette verborgen te zijn. Dat is al decennia niet meer zo. Nu moet de stap komen om de privé handeling van het eten van vlees te plaatsen in een moreel kader en daar gezamenlijk nieuwe afspraken over te maken.

Vlees eten is een emotionele handeling die kortstondig geluk geeft. Het wegspoelen van het dode stukje dier, spoelt echter niet het schuldgevoel weg. Genieten mag maar niet ten koste van anderen. Dat is een historische les om samenlevingen stabiel te houden en op een hoger peil te brengen. Vlees eten gaat tot het verleden behoren, definitief. De plantaardige mens bestaat, is in opmars en gaat het in de evolutie hoogstwaarschijnlijk winnen van de primitieve soortgenoot. De wrede instincten bij de mens die leeft in oude harde wereld zijn niet meer van deze tijd.

 

1 REACTIE

  1. Ik houd van dieren, of men het wil geloven of niet, en sommige diersoorten -met name honden, katten, geiten en zelfs paarden – kortom: alles wat meer of minder “gedomesticeerd” kan worden genoemd, komt wat mij betreft dan ook niet in aanmerking voor consumptie, maar dat maakt mij nog niet tot vegetariër: Om dat te illustreren hierbij een kleine uiteenzetting van hoe het er met mij voorstaat:
    Vanaf mijn prilste jeugd een aanvankelijk onoverwinnelijke afkeer gehad van elke soort van plantaardig voedsel. Om te beginnen fruit: Geen stukje, schijfje, partje krijgt men bij mij naar binnen tóen niet en nóg niet: ik mijd het als de pest, met als -hoge- uitzondering heel soms een glas – zorgvuldig gezeefd – vruchtensap: Fruitvezels krijg ik niet door mijn keel. Groenten? Van lieverlee enkele soorten; andere weer niet. En de soorten, die voor mij ‘genietbaar’ zijn, zijn dat vooral in combinatie met rijst of aardappelen – het liefst gebakken of tenminste gedrenkt in jus of deze of gene saus èn…..vlees of vis, weliswaar dus niet afkomstig van bovengenoemde diersoorten, maar wel van bijna alle andere- zowat de enige combinatie, die er bij mij zonder mankeren in gaat: Het spijt me wel, maar het is niet anders, nooit anders geweest ook.
    Melk? Niet veel, wat dan misschien in de ogen van auteur een klein pluspuntje te noemen is: Zeker niet in de meest oorspronkelijke vorm; hooguit als cacao en in vla/pudding- vorm, tenzij dan weer in combinatie met….juist ja: Vruchten/fruit: In dát geval krijg ik het weer met geen mogelijkheid naar binnen.
    Men ziet dus alles bij elkaar genomen, dat, mocht men het vegetarisme metterdaad ooit verplicht willen stellen, men bij voorbaat voor mensen met mijn eetgewoonten/voorkeuren wel de voedingssondes zou mogen laten aanrukken om ons in leven te houden. – en op een zekere leeftijd een totaal ander eetpatroon aanwennen, als dat geen hevig gemotiveerde eigen keuze is, blijkt niet zelden ondoenlijk.- Al kan men daarnaast uiteraard nog wel een verklaard tegenstander zijn van, bijvoorbeeld, ‘halal’ slachten.
    Laat, zo stel ik voor, vooralsnog het vegetarísme een bewuste keuze zijn, zonder het de rest van de mensheid te willen opdringen, alleen dan wordt de, voor de auteur, ideale situatie in de loop der generáties misschien nog wel eens werkelijkheid – of niet.
    Bedenk: Het mes snijdt alles, afgezien van zichzelf.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here