Stropers blijven olifantenpopulatie serieus bedreigen.

Door Peter-Vincent Schuld

Je geheugen gaat slechts eenmaal beter functioneren dan van een olifant, slechts een maal. Wanneer ? Als je ooit een knuffel hebt gehad met de slurf van een baby-olifantje. Het overkwam uw verslaggever en hij vergat het nooit meer.
Met hem vele anderen die de eer hebben gehad om een knuffel van deze bijzondere en zeer intelligentie dieren te hebben mogen ontvangen.
Daar sta je dan als een volwassen kerel, ontroerd vanwege de getoonde genegenheid van dit bijzonder dier. Misschien is het maar goed dat we als verslaggevers niet altijd bevangen worden door de eeuwige beroepsmisvorming genaamd “cynisme”.

We bevinden ons in het buitengebied van het overvolle Nairobi, de hoofdstad van het Oost-Afrikaanse Kenia. Eenmaal de sloppenwijken voorbij.

Het toneel is een veilige haven van grasland en rode aarde. Rond mij lopen verzorgers in groene jassen met een zachte blik in hun ogen.
Je wordt vanzelf wel warm van karakter als je het voorrecht hebt om dagelijks met de meest gracieuze wezens van onze aarde te werken. Evenwel, de voorgeschiedenis van de zorg voor olifantenkinderen kent een inktzwarte schaduwzijde. De moeders van deze baby’s zijn allen vermoord. Bruut vermoord omwille van dat vermaledijde ivoor.

Niet alleen ivoor

De illegale jacht op olifanten gaat helaas onverminderd door. Gewapende rangers patrouilleren ter land en vanuit de lucht om de stropers een stap voor te zijn en zo nodig tot afschot van de niets ontziende stropers te komen alvorens de criminelen de totaal weerloze dieren hebben kunnen doodschieten.

De zware criminelen jagen inmiddels niet alleen meer op de kwetsbare dieren. Ook zij die hen bewaken zijn voorwerp geworden van brute moordpartijen. Zowel tijdens de patrouilles als buiten dienst deinzen de criminele bendes er niet voor terug de beschermengelen van de olifanten uit te schakelen in de hoop nog meer vrij spel te krijgen. Op dezen manier proberen zij hun onophoudelijke jacht naar ivoor te kunnen voortzetten.

Ivoor is niet het enige dat geroofd wordt. Het zijn ook olifantenbaby’s die gewetenloos van hun moeders beroofd worden.

 

David Sheldrick

De Brits-Keniaanse majoor David Sheldrick bekommerde zich sinds zijn 28ste levensjaar (1948 red.) al om het welzijn van de olifanten en bond de strijd aan met de gewapende stropers. Hij werd opzichter van het Tsavo National Park in Kenia, het grootste natuurreservaat.

Hij besteedde een groot deel van zijn tijd aan het bestuderen van het gedrag van de olifanten. Met zijn vrouw Daphne nam Sheldrick aanvang met de redding en opvang van kwetsbare olifanten, neushoorns en antilopen. Helaas mocht David Sheldrick niet oud worden. Op 57-jarige leeftijd kwam deze redder van de natuur in 1977 te overlijden. Zijn vrouw Daphne Sheldrick wilde zijn levenswerk voortzetten en stichtte de David Sheldrick Wildlife Trust dat onder meer resulteerde in de David Sheldrick Orphanage, gelegen bij het aangrenzende Nairobi National Park. In dit “weeshuis” worden voornamelijk olifanten maar ook neushoorns opgevangen en letterlijk met de fles grootgebracht. Het weeshuis trekt jaarlijks heel wat bezoekers zorgt dus ook voor inkomsten waarmee de Trust haar werkzaamheden financiert.

In dit weeshuis wordt wel verantwoord omgegaan met de relatie tussen mens en dier. Hier worden geen dieren gedrogeerd of mishandeld om met de toeristen op de foto te kunnen gaan. Hier heeft uw verslaggever zijn portemonnee wel geleegd en heeft er tot de dag van vandaag geen seconde spijt van. Het geld is goed terecht gekomen. Waar ooit miljoenen olifanten het Afrikaans continent bewoonden is dit aantal teruggelopen tot zo’n 450.000. U raadt het al, er is veel geld nodig om deze dieren te beschermen.

 

Ondertussen worden onze olifantjes verwend met verse melk en liggen ze te spelen in het zand. Baby’s die misschien nog wel te jong zijn om te beseffen welk leed hun moeders is aangedaan. Uw verslaggever kijkt zijn ogen uit en raakt ontroerd door een olifantje die goedendag komt zeggen, zijn slurfje stevig om mijn nek legt en eigenlijk vraagt “ga niet weg”. Ik mis het moppie nog voordat ik het terrein verlaten heb. Woedend om het leed dat olifanten wordt aangedaan, geëmotioneerd door de liefdevolle knuffels, dankbaar omdat ik dit mocht beleven.

Je moet wel van beton zijn als je niet smelt bij het aanschouwen van deze taferelen
Maar wat zou het mooi zijn dat de olifanten geen knuffels en melk meer nodig hadden van mensen, maar deze gewoon kregen van hun olifanten-ouders. Maar zoals altijd…… de mens verpest weer eens deze natuurlijke idylle.

Voor meer informatie www.sheldrickwildlifetrust.org

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here