Populisme en sterke leiders: Over Lenin, Stalin, Sigrid Kaag, Hitler en Allah

0
755
Buste van Lenin in het Lenin-museum te Tampere, Finland foto © Peter-Vincent Schuld
Populisme en sterke leiders: Over Lenin, Stalin, Sigrid Kaag, Hitler en Allah
door Peter-Vincent Schuld
“Ik heb geen behoefte aan een sterke leider. Ik leid mijn eigen leven dus ik laat me niet leiden.”
Mijn eigen citaat nog maar eens even boven gehaald.
Populisme en de roep om sterke leiders. Laten we het hier eens over hebben.
De roep om eenvoudige oplossingen voor complexe problemen is begrijpelijk maar simplisme bestaat niet in de samenleving.
Ik neem u even mee naar tijden waar Lenin en Marx op een voetstuk stonden, zoals zo mooi bezongen door het Klein Orkest.
Leiders, sterke leiders, de roep, de aanbidding het verheerlijken van de Kim-dynastie zoals we dat in Noord-Korea zien.
Wie door voormalige Oostbloklanden reist, ziet ze nog steeds, de beelden ter ere van Lenin.
Standbeeld van Lenin in het straatbeeld van Odessa, Oekraïne
foto © Peter-Vincent Schuld
Het is niet eerlijk noch correct om louter de rechterzijde van de samenleving populisme te verwijten.
Wat is populisme eigenlijk?
In mijn ogen is populisme niet meer dan retoriek en beloften uiten naar kiezers door politici om ze vervolgens te verleiden om in het stemhokje op hun partij te laten stemmen of op zijn minst middels woorden en schetsen van samenlevingsbeelden tot hun gedachtegoed te verleiden. Dat populisme heden ten dage louter voorbehouden zou zijn aan partijen in Nederland als de PVV en het FvD is op zijn zachtst gezegd een flagrante onwaarheid.
Eigenlijk is het hedendaags populisme voortgekomen uit het idee om tot “verheffing van het proletariaat” te komen. De arbeidersklasse. Mensen die alleen met hun handen kunnen werken en onvoldoende geschoold zijn of de capaciteiten niet hebben om met hun hoofd te werken. Al is de kloof in de samenleving minder geworden, wie sociale media en uitingen op sociale media een beetje in de gaten houdt voelt en leest nog steeds een gapend gat.
De Nederlandse minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking Sigrid Kaag hield een lezing, de jaarlijkse Abel Herzberglezing. In die lezing bekritiseerde zij het “roepen om een sterke leider” aan de rechterzijde van het politieke firmament. Zij doelde daarbij op de stemgerechtigden wiens voorkeur uitgaat naar Nederlands partijen als de PVV en het Forum voor de Democratie.
Ik heb haar woorden, gelezen, herlezen en nog eens gelezen. Voor de volledige tekst verwijs ik u naar:
 
Maar hoezeer Sigrid Kaag haar bevindingen verpakt in een veelkleurig pakpapier van meningen, waarheden (ja, ook die zaten er tussen), aannames en mooie bewoordingen, maakte Sigrid Kaag in mijn optiek ook een paar fikse denkfouten.
De “ellende” is dat het discours in alle politieke families en bij alle politieke leiders zo verziekt, verstikt en verzand is dat er geen verlicht woord meer komt uit welke keel dan ook. Juist daar heeft de samenleving zo’n nood aan…verlichting.

 

Kaag valt het populisme aan. Maar bedrijft elke politieke partij in meer of mindere mate geen populisme?  Het socialistische heilsmodel verkondigen of het groene denken. Een partij moet populair zijn om stemmen te winnen en dus is draagt de boodschap van iedere partij populisme in zich mee. Ook Kaag’s partij D66 heeft met haar democratiseringsidealen gemikt op brede lagen in de bevolking die meer inspraak wensten in het openbaar bestuur en heeft zich vervolgens op het effect verkeken.
Populisme is een woord geworden dat ernstig aan inflatie onderhevig is geraakt en thans louter de status van “de-pot-verwijt-de-ketel-terminologie” heeft gekregen. Ook de in zijn gelederen Heilige Pechtoldus bedrijft demagogie met een status van het Stamhoofd van de Democraten waar zijn aanhangers in Bhagwan-achtige taferelen de verering verkondigden.
Zoals de dominee of de pastoor van respectievelijk de kansel en de preekstoel hel en verdoemenis verkondigen over de zondaars, zo verkondigen Pechtold, Kaag en alle andere discipelen van de Democratology 66 dood en verderf over hen die het ook maar wagen anders te denken. De retoriek zou zo maar overgenomen kunnen zijn van de eerste de beste ayatollah of spreekstalmeester van het Circus Gutmensch. Democratie prediken maar democratische verschijnselen zoals partijen die inhoudelijk van dag staat tot nacht verschillen uitsluiten. Hier zit een discrepantie.
Ook de Gutmenschen hebben behoefte aan een verkondiger, een messias van gedachten, een leider die de kudde naar het stemhokje dirigeert. Ook de roep om een sterke c.q. een charismatische leider is D66 nooit vreemd geweest.
Jesse Klaver van Groen Links heeft het popidool-effect op jongeren, dus nieuwe kiezers die de stemgerechtigde leeftijd net bereikt hebben.  Jongeren hebben de toekomst. Waar! Maar het idealistisch denken van jongeren komt op gespannen voet te staan met de realiteit naar mate ze ouder worden. Maar Jesse Klaver is de leider met hele mooie woorden.
Leiders…..het volk schijnt behoefte te hebben aan leiders die hen door het leven leiden.
Een leven wat met de dag complexer wordt.
Het is dan vrij gemakkelijk en ontzorgend als de mens zijn eigen lotsbestemming denkt te kunnen leggen in een leider die hij volgt en denkt te kunnen vertrouwen.
Waar Sigrid Kaag het multiculturalisme omarmt sluit zij grote groepen kiezers uit.
Dan nog durven spreken over een inclusieve samenleving, ik vind het nogal gedurfd in de negatieve zin van het woord.
Het absolute eigen gelijk prediken vind ik nogal respectloos naar kiezers die serieuze en terechte vraagtekens hebben bij ongewenste verschijnselen ten gevolge van massale immigratie. Kaag gaat deze discussie met een arrogant absoluut eigen gelijk volledig uit de weg. De attitude van Kaag heeft iets totalitair.
Sigrid Kaag slaat de plank echt mis als zij louter en alleen waarschuwt, voor zover dat al gerechtvaardigd is, voor de democratische partijen ter rechterzijde van de VVD.
Terwijl Kaag het multiculturalisme predikt, heeft een substantieel deel van deze “nieuwe” ingezetenen van Nederland
reeds een leider omarmd die nooit ter verantwoording geroepen kan worden.
Een leider die nooit is af te zetten.
Een leider die nooit zijn ontslag hoeft te nemen.
Een leider waar je alleen maar in moet geloven zonder dat er enig rationeel bewijs is voor het bestaan van deze leider.
Een leider die zo zijn visies lijk te hebben op de inrichting van een samenleving.
Een leider die niet democratisch is en nooit onderworpen zal zijn aan de democratische beginselen van een samenleving.
Een leider die je alleen maar hoeft aan te roepen om vervolgens uit zijn naam daden te verrichten of een rechtsorde tot stand te brengen.
Een leider die een significante rol speelt in de nationale en mondiale discussies van elke dag.
Een leider die zegt dat alles goedkomt als zijn woord gevolgd wordt,  al is het in het vermeende hiernamaals.
Een groter voorbeeld van populisme kan ik mij niet inbeelden.
Wanneer volgelingen uit naam of op grond van deze leider zich manifesteren dan roept dat ernstige vragen op, maar ook afkeer.
Dat is een heel gezond denken van de vrije mens.
Wat Sigrid Kaag feitelijk heeft gedaan is een dolksteek uitdelen in de rug van de vrije denkers en academici die afkomstig zijn uit samenlevingen die gebukt gaan onder het leiderschap van de Almachtige, waar ratio ondergeschikt is aan de beschikkingen
van Allah.
Samenlevingen die geen enkele of een zeer beperkte vrijheid kennen.
Samenlevingen die nooit de verlichting hebben mogen ervaren.
Samenlevingen waarin de intellectuele ontwikkeling beperkt wordt door de religie die de betrokken samenlevingen inricht.
Dit gebaseerd op de wil van een leider die zich bovendien louter aanwezig is op basis van een aanname.
Elke leider van een maatschappij inrichtende of politieke entiteit moet op elk moment ter verantwoording geroepen kunnen worden.
Voor leiders die niet ter verantwoording geroepen kunnen worden is in het openbare en bestuurlijke leven geen plaats.
Al helemaal niet als het bestaan van deze leider louter gebaseerd is op overlevering en aannames.
Leiders die niet ter verantwoording geroepen kunnen worden zijn per definitie dictators.
Of ze nu van vlees en bloed zijn en luisteren naar de naam Stalin, Lenin, Hitler, Mussolini of Kim 1 tot met 3 of dat de leider een denkbeeldig figuur is zoals Allah.
Verlichting en verheffing van de mens in de open en vrije samenleving zoals wij die kennen beginnen bij het besef dat leiders een verantwoording hebben, een verantwoordelijkheid dragen en dat er verantwoording moet worden afgelegd aan de samenleving waarin zij zich manifesteren.
Alhoewel ik er voor vrees dat het nimmer het geval zal zijn, hoop ik dat mevrouw Kaag de door haar gegeven lezing nog eens herleest en de door mij geschetste hiaten in haar betoog nog eens in ogenschouw neemt en aan zelfreflectie gaat doen.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here