Twee wereldoorlogen, een Europese Unie en de falende media

3
3975
Superkanon, behorende bij Batterie Todt, als onderdeel van de Nazi Atlantikwall verdediging aan de kust in Audighen, nabij Calais, Frankrijk foto © Peter-Vincent Schuld

Twee wereldoorlogen, een Europese Unie en de falende media

Door: Peter-Vincent Schuld en Koos van Houdt

De Europese Unie blijft onderwerp van heftige debatten onder de ingezetenen van de lidstaten. Voor, tegen, onverschillig.

Pas bij grote problemen en drama’s wordt de berichtgevingsmachinerie opgestart en dan nog vaak halfslachtig. Zoals we in Nederland en België gewend zijn om dagelijks de perikelen aan het Binnenhof of uit de Wetstraat voorgeschoteld te krijgen blijven de werking en de dagelijkse gebeurtenissen in Europa vaak onderbelicht.

Resultaat? De nieuwsconsument snapt er geen barst meer van en keert zich in veel gevallen tegen. Maar waar keert de burger zich tegen?
Keert de burger zich tegen de EU-compensatieregeling bij vertragingen in het vliegverkeer?
Nee!
Keert de burger zich tegen de hoge EU-standaarden voor voedselveiligheid of productveiligheid?
Nee!
Keert de burger zich tegen het door EU de afgeschafte roamingkosten bij het ontvangen van telefoontjes als je in een andere lidstaat bent?
Nee!
Keert de burger zich tegen het feit dat hij met zijn Europese ziektekostenverzekeringskaart zich overal in de EU zich in noodgevallen kan laten helpen?
Nee!
Keert de burger zich tegen het feit dat hij zonder oponthoud en files de grenzen kan passeren wanneer hij op vakantie gaat in de Schengen-landen?
Nee!
Keert de burger zich tegen Europese wetgeving die de privacy van de burger beter doet garanderen?
Nee!
Keert de burger zich tegen het beleid of tegen de instituten zoals de Europese Commissie, het Europees Parlement of de Europese Raad?
Blijkbaar.

Hoe kan een ingezetene van de Europese Unie, die inspraak wil hebben zich keren tegen het instituut bij uitstek, het Europees Parlement? Is het vanwege eerdere schandalen? Is het vanwege het feit dat het parlement één keer per maand naar Straatsburg verkast? Dat kost u en mij per jaar één keer dat verdwaalde muntstuk van 50 eurocent onderin de broekzak. Een groot deel ervan wordt door de Franse belastingbetaler opgehoest. Of is het vanwege de totale kosten van het parlement?

Richtingborden naar de Europese instellingen in het Franse Straatsburg
foto © Peter-Vincent Schuld

Als je de gemiddelde burger vraagt of deze het verschil kent tussen de instellingen en of deze exact weet wat ze doen. dan moeten we vaststellen dat de kennis erg achterblijft. Is dat de schuld van de burger? Nee. Pertinent Nee! Wiens fout is het dan?

Wij, actoren in de media, wij hebben er schuld aan. Niet meer niet minder. Nu moet u dat “wij” niet te letterlijk nemen. Want met inbegrip van ons team bij Facts Found, nog ver voor dat dit medium werd opgericht voerden wij al strijd met onze toenmalige Nederlandse hoofdredacties.

Wij, Koos van Houdt en Peter-Vincent Schuld beukten bij onze hoofdredacties en eindredacties voor de bladen waarvoor we werkzaam waren. “Dit zijn onderwerpen waarover onze lezers geïnformeerd moeten worden”. De reactie was vaak, wat zeg ik, aanhoudend. “wie heeft er nou interesse in de Europese Unie?” En zo kon het geschieden dat de lezer, de burger, alleen bij schandalen of problemen informatie werd voorgeschoteld en niet bij zaken die wel goed liepen en in het voordeel van de ingezetenen waren.

Nee, er valt aan de EU nog veel te verbeteren. Maar richt de ergernis van de burger nu zich tegen de instellingen of tegen het beleid? Het is een vanzelfsprekendheid, als je midden in een verhaal valt en je hebt de eerste hoofdstukken niet meegekregen, dan ken je de strekking van het verhaal niet. Je moet niet vragen aan een journalist die alleen maar 40-jarige huwelijken verslaat, om de lezer te informeren over Europese politiek.

Gebouw van het Europees Sociaal en Economisch Comité te Brussel
foto © Peter-Vincent Schuld

Mensen die u moeten informeren moeten kennis hebben van economie, geschiedenis, internationale betrekkingen en moeten ook voor een aanzienlijk deel juridisch onderlegd zijn. Daarnaast moeten de journalisten het vermogen hebben om moeilijke verhalen begrijpelijk, duidelijk maar inhoudelijk en correct aan de lezer en kijker te vertellen. Met andere woorden intellectueel gehandicapten zijn niet geschikt voor dit vak.

De media hebben de burger in de steek gelaten. Waar bijvoorbeeld de Nederlandse Permanente Vertegenwoordiging bij de Europese Unie, zeg maar de diplomaten die namens Nederland zich dagelijks inspannen, alles doet om de media in staat te stellen te berichten over de EU, verzieken de hoofd- en eindredacteuren het bij de kranten bij voortduring. Onbekwaam, incapabel en ondeskundig met uitzonderingen natuurlijk, want we moeten wel eerlijk blijven.

Gebouw van de Nederlandse Ambassade en de Nederlandse Permanente Vertegenwoordiging bij de Europese Unie, te Brussel foto © Peter-Vincent Schuld

Er zijn wel nuanceringen op dit verhaal. Aan het begin gaven we u een kort lijstje van voorbeelden die feitelijk juist zijn. Alleen, de Europese instellingen hebben daar teveel een soort van borstklopperij van gemaakt om aan te geven hoe goed de Europese Unie wel niet is. Ze zijn daarmee toch wel in een val gelopen. Wij, journalisten, zeggen dan al gauw dat het wel niet zal deugen, omdat de Commissie en het Parlement zich er zo voor op de borst kloppen. Zo’n lijstje klopt dus wel, maar wij journalisten zijn er juist voor dit allemaal netjes en zonder opsmuk in onze nieuwskolommen te melden.

Maar de journalistiek is niet alleen schuldig voor het gebrek aan informatieoverdracht. Wij journalisten moeten wel pogingen doen om via zelfreflectie onder ogen te zien en op te schrijven wat we zelf misdoen. Maar in dit rare spel dat Europese politieke journalistiek heet ligt er ook een belangrijk deel van de schuld bij de nationale lidstaten. De theorie, door vele voorbeelden te onderbouwen, is dat in politiek Den Haag stelselmatig wordt gewerkt aan, wat genoemd kan worden, het witwassen van Europees beleid.

Recent groot voorbeeld: Klimaatwet en klimaatplan. We doen net alsof Nederland de eerste en de enige is in de Europese Unie. In werkelijkheid zijn dat werkstukken, die moeten worden gemaakt op basis van Europese wetgeving, die in politieke zin in juni is tot stand gekomen. Nederland zet onder het nieuwe kabinet dat een grote mond over op, maar tot nu toe zijn de resultaten van het Nederlandse beleid dat we meestal flink te kort komen ten aanzien van Europese afspraken en vaak veel minder doen dan is afgesproken.

Klimaatverandering en klimaatwet, Europese thema’s, vernederlandst
foto © Jan Sibon/Schuld

Maar waar zit het gebrek om de burger goed te informeren?

Als we naar Nederland kijken heeft dat klaarblijkelijk te maken met een gebrek aan historisch inzicht en historisch besef. Want hoe is de EU eigenlijk tot stand gekomen? Om die vraag te beantwoorden moeten we in tijden duiken waarvan elk redelijk mens hoopt, dat ze nooit meer zullen aanbreken. Dat beseften onze ouders en grootouders na de Tweede Wereldoorlog maar al te goed.

Mensen staan stil bij een herdenkingssteen in Kamp Westerbork voor de Joodse slachtoffers
foto © Peter-Vincent Schuld

Zo is de Europese Unie mede een rechtstreeks gevolg van de twee wereldoorlogen in de vorige eeuw. Aangevuurd door de Marshall Hulp om Europa er economisch weer bovenop te krijgen. Daarna voortgezet als de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), daarna verder als de Europese Economische Gemeenschap (EEG), de Europese Gemeenschappen (EG) en thans de Europese Unie.

Maar de kern van de Europese samenwerking komt nog steeds voort uit de wetenschap dat een verbond van landen, waarin de rechten van de burgers in elkaars lidstaten gewaarborgd en gerespecteerd worden, waar onderling economische welvaart, een vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal bestaat, leidt tot politieke stabiliteit en de kans vermindert op onderlinge gewapende conflicten.

Het jaar 2000: Douane en grensbord in de have van Riga, Letland, thans lid van de Europese Unie en lid van Schengen foto Peter-Vincent Schuld

Niet alleen in de afgelopen eeuw was het prijs op het Europese continent qua oorlogen.
De slagen van Napoleon, de Russen tegen de Ottomanen, de onafhankelijkheidsstrijd tussen België en Nederland. Het lijkt allemaal zover weg, maar het zijn slechts generaties. Onze grootvaders vertellen nu over de Tweede Wereldoorlog, diens grootvaders vertelden over de Eerste Wereldoorlog en zo teruggaand in de generaties werden de ervaringen over de gruwelijkheden die zich voltrokken meegedeeld aan de opvolgende generaties in de hoop dat er wijsheid en inzicht ontstond dat we dit niet meer wilden, in en op een continent waarin we toch een aantal grondwaarden met elkaar delen, ondanks dat we vaak elkaars taal niet spreken.

Kern ervan: zo lang op het Europese continent de natiestaten, natiestaten bleven en helemaal zelf alles konden bepalen, werden er wel mooie woorden over meer onderlinge samenwerking gesproken, maar kwam daar in de praktijk niets van terecht. Vandaar de revolutionaire gedachte om meningsverschillen niet langer op het slagveld, maar aan de onderhandelingstafels op te lossen. Ja, ik hoor u het al zeggen…die geldverslindende parlementsgebouwen in Brussel en Straatsburg, dat vergaderen, al die mensen die werken, dat kost toch geld? Ja, dat kost geld. Maar de vraag is of het militair ‘oplossen van meningsverschillen’ dan wel het uiteenvallen van de Unie of uittreden uit de Unie niet meer kost dan het oplevert.

Die vraag laat zich niet alleen beantwoorden door rekensommetjes die direct verband houden met het lidmaatschap van een lidstaat. Complexe vragen vereisen afgewogen en soms complexe antwoorden. Het is aan ons, journalisten, de taak, om tegen de verdrukking en de vluchtigheid van het nieuws u de antwoorden op uw vragen aan te reiken.

Noch Nederland, noch België zijn eilanden. Ook wij Nederlanders en Belgen zijn in 1830 in een onderling gewapend conflict geraakt waarbij zelfs een marineschip onder leiding van Admiraal Van Speijk door de Nederlanders zelf werd opgeblazen in de haven van Antwerpen.

Kunt u het zich inbeelden dat wij anno 2018 oorlogje gaan voeren met de Belgen of vice versa? Nee, maar het is allemaal minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Ook in de strijd voor de onafhankelijkheid van België zijn er slachtoffers gevallen, ter ere waarvan het Martelarenplein in Brussel als zodanig is vernoemd.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd er aan de Nederlands-Belgische grens door de Duitse bezetter een grenshek met Nederland onder hoogspanning geplaatst om te voorkomen dat Belgische oorlogsvluchtelingen massaal een veilig heenkomen zouden vinden in Nederland. Zo moest worden voorkomen dat deserteurs die de geen kanonnenvlees wilden worden in de loopgraven aan de IJzer, zich naar het neutrale Nederland van destijds zouden begeven. Honderden mensen die Nederland wilden bereiken vanuit België, stierven door dit hek. Zijn we vergeten waarom deze mensen zijn gestorven? Zijn we werkelijk zo kort van memorie?

Monument ter herdenking van de mensen die omgekomen zijn door het onder hoogspanning staande grenshek tussen België en Nederland, geplaatst door de Duitse bezetter tijdens de eerste wereldoorlogfoto © Peter-Vincent Schuld

Als er zich nu een ramp in België voordoet zijn we er als Nederlandse media er razendsnel bij om verslag te doen van het leed wat onze buren is overkomen. Worden er direct steunbetuigingen geuit. Terecht. De Belgen zitten bij ons in het hart en dat werd nog maar eens aangetoond door het laatste WK voetbal, waarbij de Belgen er opeens 17 miljoen supporters bij hadden.

Maar Nederlanders vergeten vaak dat onze er oneindig veel bloed vloeide op de akkers bij onze Belgische vrienden. Tienduizenden doden per dag in de loopgraven in de Westhoek (West-Vlaanderen). Kogels, ziekte, granaten, projectielen gevuld met gifgas. Ja op die korte afstand bij u vandaan werd er gifgas gebruikt in de Eerste Wereldoorlog. Probeert u het zich eens even in te beelden. U zit op de bank een boek te lezen terwijl er bij onze buren zich een afschuwelijk drama afspeelt door de inzet van gifgas. Wetende dat als u 4 pagina’s verder bent met lezen, intussen tientallen mensen door het gebruik van dat gifgas om het leven gekomen zijn.

Flanders Fields, de akkers in het Belgische West-Vlaanderen waarop massaal het bloed vloeide.
Volgens ramingen zijn er meer dan 120.000 mensen omgekomen on België tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Op de foto thans de zo vredige akkers, waar zo hard gevochten werd in Ieper. foto © Peter-Vincent Schuld

Gifgas waar nu de hele wereld terecht voor op zijn kop staat als het gebruikt wordt. Jonge levens, levens van soldaten, dat van het vee, dat van de paarden die het geschut trokken. Aan flarden geschoten, vergast en dat allemaal op “schootsafstand” van uw luie stoel. En nu spreken we slechts over één van de vele slagvelden die de Eerste Wereldoorlog kende van Europa tot en met China maar wel één van de gruwelijkste slagvelden ooit.

Ereveld met daarop geallieerde slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog bij Ieper
foto © Peter-Vincent Schuld

Nog elke dag wordt er in de Vlaamse Westhoek munitie uit de eerste wereldoorlog gevonden en daaronder een substantieel aantal gifgasgranaten. Tot op de dag van vandaag, Op 11 november is het 100 jaar na de wapenstilstand. En nog worden deze gifgasgranaten onschadelijk gemaakt in een ontmantelingsfaciliteit van Belgische explosievenopruimingsdienst DOVO in het West-Vlaamse Poelkapelle.

Elk jaar worden er nog stoffelijke resten gevonden van omgekomen soldaten. Het totale aantal doden in de Eerste Wereldoorlog? 8,5 miljoen slachtoffers, waarvan de meesten soldaten waren. In vergelijking miniem maar ook Nederland werd getroffen door de Eerste Wereldoorlog. Ondanks dat Nederland neutraal was, werd het Nederlandse leger wel gemobiliseerd en stond ongeveer driekwart van Nederland onder militair gezag.
Kosten van de mobilisatie destijds? 12 miljoen gulden.

In Zeeland werden uit kerktorens de Nederlandse vlag uitgehangen om te voorkomen dat Nederland per ongeluk geraakt zou worden bij vergissing door Duitse en Britse oorlogsvliegtuigen. Het neutrale Nederlandse luchtruim werd met regelmaat geschonden, met name in 1917 en 1918. Bij een Brits vergissingsbombardement in 1917 op Zierikzee kwamen drie Nederlandse burgers om.

De oorlogsmachinerie van de Duitsers gedurende de Eerste Wereldoorlog kostte in de beginjaren zo’n 36 miljoen mark per dag, gedurende het verloop van de oorlog stegen de kosten per dag tot 146 miljoen mark per dag. In die tijd, een eeuw terug. Als we dat omrekenen naar het equivalent in Euro’s van vandaag spreken we over een onvoorstelbaar groot vermogen, met alleen maar dood en verderf tot gevolg.

De schuldvraag voor het uitbreken van de eerste wereldoorlog werd in het Verdrag van Versailles vastgelegd en kwam op het conto van de Duitsers terecht. Er werd voor vele miljarden aan herstelbetalingen geclaimd. Duitsland probeerde op allerlei manieren aan te tonen dat ze niet aan haar verplichtingen kon voldoen en feitelijk niet wenste te voldoen. Talloze conferenties, afspraken, herschikkingen en het herfinancieren van schulden zorgden ervoor dat Duitsland in 2010, 92 jaar na het einde van de Eerste Wereldoorlog haar laatste aflossing deed.

Wie dacht dat de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog genoeg zouden zijn om niet opnieuw massale bloedbaden aan te richten had het dus mis. In het Interbellum, de periode tussen de eerste en tweede wereldoorlog, kon Hitler aan de macht komen in het door de eerste wereldoorlog verzwakte Duitsland. Hitler kwam in 1931 aan de macht. Met geleend geld begon hij een oorlogsmachinerie op te bouwen die zijn gelijke niet kende.

Overal werden door Duitse bedrijven fabrieken uit de grond gestampt waar tanks, vliegtuigen en allerhande ander denkbaar oorlogsmaterieel werd vervaardigd. Researchfaciliteiten voor de ontwikkeling van modernste wapens werden opgezet. Hitler’s veroveringszucht ging gepaard met een kosten verslindend staatsapparaat. Gefinancierd door leningen en roof van eigendommen. Herinnert u zich de verhalen van uw (over)grootouders nog die vertelden dat alles van koper ingeleverd moest worden bij de bezetter om er munitie van te maken?

Concentratiekampen werden gebouwd, het vernietigingsgas Zyklon B werd geleverd door IG Farben, de bouw van crematoria in Auschwitz-Birkenau en andere kampen werd gefinancierd door de Dresdner Bank. Tot op de dag van vandaag betaalt de Duitse burger en bedrijfsleven voor de misdaden die hun voorouders begingen. De totale schuld van de Duitse staat aan herstelbetalingen omvat anno 2018 nog steeds zo’n 300 miljard EURO.

Kantoor van de Dresdner Bank in Frankfurt, Duitsland foto © Peter-Vincent Schuld

Griekenland kwam in de financiële problemen. Ook de Griekse staat is nog steeds schuldeiser omwille van de schade die Nazi-Duitsland ook in Griekenland heeft aangericht. Duitsland heeft nadien weer een aantal leningen verschaft aan Griekenland. Het wegstrepen van elkaars schuldvorderingen, zo wisten economen te vertellen, zou voor Duitsland onaanvaardbaar zijn geweest omdat zulks een desastreuze uitwerking zou hebben gehad voor de Duitse staatskas en dus voor de Duitse economie. Even eenvoudig uitgelegd.

Financiën in Griekenland, ook de banken kwamen in de problemen: Kantoor van de National Bank of Greece, in Chora Sfakion, Kreta, Griekenland foto © Peter-Vincent Schuld

Uiteindelijk draait de belastingbetaler op voor elke cent die een staat besteedt en leent om oorlog te voeren. Die bedragen vormen een onmetelijke veelvoud in vergelijking tot het met elkaar laten praten en problemen tussen staten diplomatiek op te lossen. De laatste Amerikaanse interventie in Irak kostte de Amerikaanse overheid het lieve sommetje van 430 miljoen dollar per dag.

Om Irak te helpen het land weer op te bouwen leende Frankrijk eenmalig 430 miljoen Euro uit aan Irak, om even een vergelijking te maken. In totaal vielen er in de Tweede Wereldoorlog zo’n bijna 59 miljoen doden ( burgers, soldaten en mensen die in de vernietigingskampen vermoord zijn). Deze oorlog kostte de wereldgemeenschap 50 miljoen EURO per uur, dat is 12 miljard per dag en de duur was 2214 dagen.

We weten dat uiteindelijk de overlevende burger, zijn nazaten en het bedrijfsleven de rekening plus rente betaalt. Het is daarom helemaal niet zo gek dat met zo’n groot aantal doden en zo’n astronomisch totaalbedrag in het achterhoofd, landen hebben besloten om middels een verbond van staten, wat de EU is, te voorkomen dat er op het Europese continent opnieuw zo’n massaslachting plaatsvindt met triljoenen aan kosten “down the drain”. Van alle bedragen samen, die besteed werden aan der oorlog, waaronder het noodzakelijkerwijs stoppen en op de knieën dwingen van het Derde Rijk, kun je een land een aardig tijdje runnen. In het Derde rijk waren overal over het hele land wapenfabrieken. Ze werden gebouwd en om de moordmachine te stoppen moesten deze weer door de geallieerden gebombardeerd worden.

Hitler bouwde de Atlantikwall langs de westelijk kust van Frankrijk tot Noorwegen, deze moest door de geallieerden weer worden ingenomen en deels worden vernietigd. De Duitsers bombardeerden Rotterdam, na de oorlog moest de stad weer opgebouwd worden. De geallieerden bombardeerden Duitse steden zoals Dresden. Maar wat platgegooid is, zal ook weer moeten herrijzen. Voormalige vijand of niet.

Overal vinden we tot op de dag van vandaag sporen van de oorlog. Tot op de dag van vandaag vangen vissers zeemijnen en vliegtuigbommen in hun netten die door de Marine weer onschadelijk moeten worden gemaakt. In alle landen waar gevochten werd, in Nederland en België, maar ook in Denemarken, Frankrijk en Duitsland,tot diep in Rusland worden er elke dag nog bommen, granaten en stoffelijke resten gevonden. Eergisteren nog in het bos bij Hoevelaken.

Moeten er in Duitsland complete steden worden ontruimd als er een vliegtuigbom gevonden wordt en deze onschadelijk moet worden gemaakt. Deze bijkomende kosten van deze oorlog zijn niet eens meegenomen in de berekeningen. Door met landen met elkaar handhaafbare rechtsregels ten aanzien van onder meer de rechtstaat te laten afspreken kun je eveneens voorkomen dat er een nieuwe moordlustige en oorlogszuchtige dictator opstaat.

Alleen al bovenstaande rekensommen laten zien dat de EU een bittere noodzaak is, en zeker in instabiele tijden zoals nu. Dat er gesleuteld moet worden aan de EU om deze beter en louter in functie van haar ingezetenen te laten functioneren, behoeft geen betoog. Elk bouwwerk vraagt regelmatig om groot onderhoud. Maar het opdoeken van de EU of het uit de EU stappen is een plan van waanzin met desastreuze gevolgen. Een teveel aan ‘isolationisme’ leidt tot destabilisatie. Kijk nu al maar eens naar de mogelijke noodscenario’s voor Groot-Brittannië als er geen scheidingsakkoord is en het Verenigd Koninkrijk zonder “deal” de unie verlaat.

Grenscontrole in de Haven van Ramsgate, Engeland, in 1994 foto © Peter-Vincent Schuld

Uittreden is, zonder dat je zelf over de euro beschikt al een gekke gedachte. In de Britse informatie schijnt ook te staan dat het VK moet rekenen met een economische krimp van 8% als gevolg van Brexit. Voor een lidstaat binnen de eurozone zou zo’n uittreding nog veel scherpere gevolgen hebben. Voor Nederland als lidstaat en voor ons als burger geldt dat 12% van de economische groei en een heel maandsalaris per jaar te danken zijn aan ons lidmaatschap, vooral via de ‘zegeningen’ van de Europese interne markt.

Deze feiten, werden u door onze collega’s van andere nieuwsmedia vaak onthouden. Wij communiceren ze wel.

3 REACTIES

  1. Om te begrijpen, waar, niettegenstaande al deze feiten, het eurosceptisme vandaan komt, heb ik eerlijk gezegd wel een idee: Het is namelijk zo, dat op tal van sociale media aan alle argumenten zoals hier opgesomd weinig of geen aandacht wordt besteed.
    Wèl aan andere zaken, al dan niet gestoeld op feitelijkheden: De site bijvoorbeeld, die ikzelf recentelijk heb (moeten) verlaten – de naam laat ik hier voor het ogenblik maar even in het midden – heeft het zelden of nooit over al het hierboven aangehaalde, maar legt de nadruk op beweegredenen, die volgens haar voortgekomen zijn uit invloeden van de Frankfurter Schule en het Coudenhove-Kalergiplan en die als doelstelling hebben, alle grenzen, raskenmerken en ten langen leste ook de eigen identiteit te laten vervloeien en vervagen, ter realisering van een bepaald, utopisch wereldbeeld waarin afkomst en historie geen bestaansrecht meer (zouden) hebben.
    Vandaar ook de extreme immigratie-politiek en het ongebreidelde toelaten en pamperen van de islam, aldus de gedachtegang van genoemde site: De elite, van wie dit alles uitgaat, wenst blindelings vast te houden aan het idee, dat men die goed kan gebruiken ter verwezenlijking van deze ‘globalisering’, zonder in te willen zien, dat de islam zich niet láát globaliseren, maar integendeel vasthoudt aan haar “Goddelijke opdracht” om op den duur de hele niet-islamitische wereld aan zich te onderwerpen.
    Aldus, zo stelt mijn voormalige site, vormen het streven naar de desbetreffende utopie, gevoegd bij het blind-zijn voor de ware aard van de islam de werkelijke redenen voor het vestigen èn het in stand houden van de EU en niet zozeer de argumentatie zoals in het artikel beschreven.
    Tja, waar ligt in dit geval de realiteit, vraag je je dan af. Ergens in het midden?

  2. Mooi staaltje geschiedenis die mij niet vreemd is, echter de gemiddelde Nederlander en of Belg hebben geen idee wat er allemaal gebeurde destijds of wat er nu nog gaande is, zie de geld verslindende verhuizing van t EU heen en weder….pfff dit artikel moet in een krant gepubliceert worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here