Analyse: Uniper en Gazprom vieren 50 jaar Russische gaslevering aan Duitsland met Co2-vermindering ……. of zoiets

0
475
Gas gestookte elektriciteitscentrale van Uniper in Rotterdam/Capelle a.d. IJssel, Nederland Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

1 februari 1970.  Een normale winter in de koude oorlog tussen Oost en West. In de conferentiezaal van Hotel Kaiserhof in het Duitse Essen komen West-Duitse en Russische delegaties bijeen. Niet voor vredesbesprekingen. Of misschien toch een vorm van? Nee, aan deze bijeenkomst was veel voorwerk aan vooraf gegaan. Er werd een overeenkomst getekend. Geen overeenkomst dat tot doel had om de Sovjet-militairen en de NAVO-militairen minder agressief naar elkaar te laten kijken of om op elkaar gerichte wapens van doel te laten veranderen laat staan weg te halen. Nee er werd een overeenkomst getekend voor de levering van Russisch (destijds Sovjet) gas aan Duitsland. De standaard met rode vlag met hamer en sikkel stonden voor één keer gebroederlijk op de conferentietafel in de buurt van de standaard met de West-Duitse vlag. Contractpartijen waren de Russische Staat en het Duitse Ruhrgas dat in 2016 in handen is gekomen van het Duitse energieconglomeraat Uniper. Het vrije Duitsland had aardgas nodig, de communistische Sovjet Unie had behoefte aan harde buitenlandse valuta.

Aardgasleidingen in de binnenstad van het Duitse Aken.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Aan beide zijden van de “muur” waren er toen al zieners die beseften dat economische samenwerking op de achtergrond de spanningen wat zouden verlichten tussen oost en west zonder dat beide kampen politiek en militair ook maar een duimbreed moesten toegeven. Mocht een club het toch in het hoofd halen om een oorlog te starten zou het antwoord vernietigend zijn. Dat was de tijd van de koude oorlog. Een situatie die nog tot eind van de jaren 80 van de vorige eeuw zou duren. Een handelsakkoord gesloten tussen de Sovjet Unie en het toenmalige West-Duitsland over de langdurige en grootschalige levering van Russisch aardgas aan Duitsland die naderhand nog een bestendigd werd door een overeenkomst die in de Sovjet-Unie werd getekend. De leveringen van aardgas van Rusland aan het westen zijn dus absoluut niet nieuw en zijn zeker niet aangevangen na de val van de muur zoals velen abusievelijk aannemen. Wel zijn de hoeveelheden toegenomen. De cijfers die nu gepresenteerd worden wijken wel af van de feitelijke leveringen. Immers Oost-Duitsland (DDR) ontving ten tijde van de koude oorlog ook Russisch gas. Deze cijfers zijn niet verdisconteerd. Dus bij de initiële leveringen aan Oost en West-Duitsland moet zeker een fiks aantal kubieke meters worden opgeteld.

De Nederlandse gemeente Zuidplas ging online met haar inwoners in gesprek over het aardgasvrij maken van de gemeente en kondigde dit aan via een postercampagne.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Per saldo worden in Duitsland steeds meer huizen aangesloten op het aardgasnetwerk, net zoals elders in Europa. Dit in tegenstelling tot Nederland waar ze tegen enorme en onnodige kosten huizen van het gas af halen wat macro gezien amper effect heeft. In de tijd van de Koude Oorlog noemden de Amerikanen het Hollands geneuzel al Hollanditus (een Hollandse mentale ziekte destijds toegedicht aan hen die tegen de plaatsing van kruisraketten waren). Hetgeen zoveel betekent als een steekje los aan het redelijkheidsbesef. De zo gepromote warmtepomp, als deze midden in de winter uitvalt door een stroomstoring zit iedereen direct met koude tenen of met stijve tepels. Nadenken is veel Nederlanders al jaren niet gegeven en zeker niet bij de politieke eco-maffia met kopstukken als Halsema en Klaver.

Aanlandings- en distributiestation van de Nord Stream 2 in Lubmin nabij Greifswald, Duitsland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terug naar het begin van de aardgasleveringen aan Duitsland. In de jaren 70 was het uitgangspunt van het leveringscontract de levering van 52,5 miljard over een periode van 20 jaar. Gazprom levert thans in de huidige tijden deze hoeveelheid minstens per jaar en naar eigen zeggen zelfs meer. Het wordt nog meer eens de Nord Stream 2 afgebouwd is en in bedrijf gaat, de dubbele pijpleiding van Rusland naar Duitsland. Het Duitse Uniper is aandeelhouder van de Nord Stream 2, waarin Gazprom een belang heeft van 50%. Beide bedrijven hebben ingezet op een bestendige levering van gas, samen met andere energiebedrijven die ook aandeelhouder zijn van de onnodig controversieel gemaakte Nord Stream 2.

Klimaatactivime: “Declare Climate Emergency” volgens de illustere groep Extinction Rebellion in Brussel, België Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dan hebben we in Europa nog twee lastpakken. De politieke klimaatlobby in het het Europees Parlement en de Europese Commissie en allerlei activistische groepjes zoals Extinction Rebellion en andere schreeuwende groepen en individuen met een grote mond betrekkelijk weinig herseninhoud. Ook met die politieke realiteit hebben Uniper en Gazprom rekening te houden. Gazprom weet dan ook met trots bij monde van Alexey Miller, CEO te vertellen dat de levering van aardgas uit Rusland aan Duitsland, die Europa’s grootste afnemer is van Russisch gas, bijdraagt aan doelstellingen van de Europese Unie om tot vermindering van de uitstoot van Co2 te komen. Ja, daar heeft hij gelijk in. Waarom? Omdat Co2 gewoon vooral een nuttig gas is met een commerciële waarde eens geëxtraheerd. De politieke retoriek van allerlei groene activistjes met inbegrip van Frans Timmermans kun je gewoon naast je neerleggen door alleen te kijken naar de economische opportuniteiten van Co2 eens geëxtraheerd en nadien vercommercialiseerd. Zo waarlijk helpe mij het aardgas almachtig.