Analyse: Wat de voorgenomen fusie tussen Veolia en Suez vertelt over het “bestelen” van burgers door de (lokale) overheid

0
1185
Afvalverwerker Suez haalt een containertje op aan de achterzijde van het Charlemagne-gebouw van de Europese Commissie in Brussel, België Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

U heeft misschien wel of niet gelezen in de andere media. De Franse water-, milieu- en afvalgigant Veolia is druk bezig om haar klauwen te zetten in het Franse bedrijf Suez. Suez beschouwt de poging tot overname tot op heden als vijandelijk. Met de voorgenomen overname zou namelijk het gelijke speelveld, lees de concurrentie tussen de ondernemingen in het gedrang kunnen komen.

Kruisende vrachtwagens van Veolia afvalbeheer op een parkeerplaats nabij Narbonne, Frankrijk
Foto: © Christel Dubos / Schuld

Die vrees is niet geheel onterecht. Om deze visie te kunnen begrijpen moeten we echt in de geschiedenis duiken om het heden en de toekomst te kunnen begrijpen. Waar voorheen de overheid direct aan de touwtjes trok wegens directe betrokkenheid in beide ondernemingen is het nu de algemene politieke sturing van de samenleving waarop deze ondernemingen en andere afvalondernemingen maximaal kunnen gedijen. Het is een complex verhaal met nogal wat vertakkingen, fusies etc.

Container met ongesorteerd afval en El Campello, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar als we deze voorgenomen fusie voor u niet zouden belichten en analyseren, zou u mogelijkerwijs in een rap tempo steeds minder gaan begrijpen van hoe deze zogenaamd “groene en ecologische” samenleving in economisch opzicht ontwikkelt en welke rol de politiek hierin speelt. Het was ooit een verhaal van “oud Europees geld”. We zullen even door een stukje “saaie feiten” moeten die we zo luchtig en zo eenvoudig mogelijk proberen te vertellen:

Container met restafval in Delfzijl, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

U kent ze vast en zeker, afvalcontainers van Suez die overal en nergens door geheel Europa staan en worden geleegd. Maar achter deze containers schuilt een enorm afvalverwerkings- en waterleiding bedrijf dat overal ter wereld vestigingen heeft en van oorsprong een Franse onderneming is die het Egyptische Suezkanaal bouwde en exploiteerde.

Pompstation en opslag drinkwater van Suez in Ville des Six Fours, Zuid-Frankrijk.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het bedrijf Suez werd een grote speler op het gebied van water, elektriciteit, aardgas en afvalbeheer. Het bedrijf Suez fuseerde in 1997 met het waterleidingbedrijf Lyonnaise des Eaux en fuseerde later in 2008 met het Franse energiebedrijf Gaz de France (GDF) en werd toen Suez -GDF, later omgedoopt tot Engie.in 2015. De water- en afvalactiviteiten werden verzelfstandigd  onder de naam Suez en ging vervolgens naar de beurs.

Nederlands kantoor van de Franse energiereus Engie in Bunnik, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het bedrijf heeft eigenlijk Nederlandse roots. In 1822 werd de oorspronkelijke moedermaatschappij “Generale maatschappij” opgericht als de “Algemeene Nederlandsche maatschappij ter bevordering van de volksvlijt”  door de Nederlandse Koning Willem I.

Standbeeld voor Koning Willem I op Het Plein in Den Haag, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

In 1848, dus na de Belgische onafhankelijkheid in 1830,  werd het omgevormd in naam tot de Generale Maatschappij / Societé Generale en vormde het de Nationale Bank van België tot 1850. Als “holding” had de onderneming de primaire dominante controle over de Belgische economie. Van een gelijk economisch speelveld was destijds in België allerminst sprake. Toch zette de Generale Maatschappij haar bankactiviteiten in België voort onder de naam “Generale Bank”. In de jaren 80 van de vorige eeuw werden delen van de Generale Maatschappij (telkens met een controlerend aandeelhouderschap) verzelfstandigd met inbegrip van de bankactiviteiten die later bekend werden als Fortis, een bank die roemloos ten onder ging.

Hoofdkantoor van Fortis Bank,als rechtsopvolger van de Generale Bank in Brussel, België Foto: © Peter-Vincent Schuld


In Nederland werd Fortis Nederland grotendeels ABN AMRO, in België ging het door als Fortis BNP Paribas. Het Franse conglomeraat, SUEZ begon vanaf de jaren 80 van de vorige eeuw steeds meer onderdelen van de Generale Maatschappij te kopen die in haar portefeuille pasten. In 2003 fuseerde zij met de Belgische moedermaatschappij van de nationale energiegigant van België. Electrabel, gekend als Tractebel en zo ontstond Suez-Tractebel en dat kennen we nu weer als Engie die haar afval- en wateractviteiten in 2015 zoals we hier schreven weer verzelfstandigde waardoor Suez weer eigen benen kreeg.

Hoogspanningsstation van Electrabel in Kallo, België, uit de tijden dat netwerkbeheer, productie en levering nog door één en de zelfde onderneming uitgevoerd konden worden.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


De voorgenomen overname door Veolia zou Suez weer terugbrengen in een constellatie van drinkwaterwater, energievoorziening en afvalbeheer, zoals het vroeger was. Het oorspronkelijke “bronbedrijf” van Suez, Engie, was bereid als grootaandeelhouder 29,9 % van haar 32% aan aandelen”aan Veolia te verkopen. Veolia bood hiervoor een som van maar liefst 2,9 miljard euro en verhoogde later haar bod.

Dienstvoertuig van het drinkwaterbedrijf van Veolia (Veolia Eau) op een trailer in Narbonne, Frankrijk
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Suez zelf ziet de overname absoluut niet zitten, en zo werd er ook gedacht in kringen van de Franse politici. Maar deze laatste groep schijnt van gedachten te zijn veranderd. Op het moment dat de transactie van de aandelen die in handen zijn van Engie, aan Veolia voltooid is zou in principe de nieuwe eigenaar de huidige raad van bestuur kunnen vervangen en daarmee de weg kunnen banen voor een integratie van de twee bedrijven.

KBC Bank schreef een analyse over de naar de mening van de bank ondergewaardeerde beurswaarde van Veolia Op de foto een vestiging van KBC Bank in Hasselt, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Veolia zegt met Suez een absolute wereldspeler aan de top te willen zijn. De Belgische bank KBC schrijft in een analyse dat de overname strategisch zou zijn in een tijdperk van ecologische transitie. KBC Asset Management stelt dat de beurswaarde van Veolia ondergewaardeerd zou zijn en beveelt beleggers aan om aandelen Veolia te verwerven.

Logo van Veolia op een voertuig van Veolia afvalbeheer in Narbonnen, Frankrijk
Foto: Christel Dubos / Schuld

De vraag is echter of de energietransitie en de ecologische transitie wel zo fundamenteel is en (deels) niet op politiek drijfzand is gebouwd. Eeuwen van stabiele bedrijfsvoeringen worden de laatste jaren rap omgebouwd tot ondernemingen die gedijen op de politieke waan van de tijdspanne waarin we leven, waarin realisme het niet altijd wint van bepaalde tijdsgebonden politieke dogma’s.

Verhaal gaat verder onder onderstaand kaderstuk

_____________________________________________________________________________

Etiënne Davignon, topman van de Generale Maatschappij en nadien SUEZ-Tractebel in zijn kantoor te Brussel, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Om dit gegeven te illustreren nemen wij u mee naar een ander deel van de geschiedenis van Suez. Interessant detail is dat de vroegere topman van Generale Maatschappij en Fortis, Graaf Étienne Davignon is. “Who the fuck is Davignon?” zult u misschien zeggen. Nou deze man is belangrijker dan u zult denken. Uw verslaggever ontmoette Étienne Davignon tijdens zijn ” corporate presidential seat) al weer geruime tijd terug in zijn kantoor van de toenmalige Generale Maatschappij in Brussel, aan de Koningstraat op steenworp afstand van het Belgisch regeringscentrum en het Koninklijk Paleis.  De ogenschijnlijke kleinere vierkante meters van het gebouw dekken niet de lading van het grootkapitaal dat vanuit hier gestuurd en bestuurd werd.

Etienne Davignon steekt zijn pijp aan in zijn werkkamer van de Generale Maatschappij in Brussel, in 2000. Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het persoonlijk kantoor van Davignon was alles behalve exorbitant. Het had stijl en kende een klassieke inrichting maar ook enige ingetogenheid. Achter het bureau zat een man van statuur uit een adellijk geslacht. Een denker, een strateeg, een schaakspeler. Hij heeft ooit  zijn politieke loopbaan aangevangen, als lid van de Franstalige Christen Democraten ten kantore van de Belgische socialist en minister van Buitenlandse Zaken Paul Henri Spaak van wie hij kabinetschef was. Davignon koos voor het “interne diplomatieke poldermodel” waardoor hij zijn politieke opponent Spaak, niet te veel voor de voeten liep en als hij Spaak voor de voeten liep deed hij dat op een uitgekiende wijze. Het resulteerde uiteindelijk in het befaamde “Davignon Report on European Foreign Policy”. Het bracht Davignon aan de top van de Belgische diplomatie en zette in de jaren 70 van de vorige eeuw zijn stempel op de Organisatie voor Vrede en Samenwerking in Europa, de OVSE. Er zijn weinig mensen die de mechanismen binnen en tussen de politiek en het internationale bedrijfsleven zo goed kent en beheerst als Davignon.

Etienne Davignon in zijn werkkamer van de Generale Maatschappij in Brussel, België (2000) Foto: © Peter-Vincent Schuld

Zijn intelligentie en politieke voelsprieten brachten Davignon in de jaren 1981 tot en met 1985 de in functie van Europees Commissaris voor industriezaken en energie in het volop in ontwikkeling zijnde Europa. Feitelijk zette hij met zijn portefeuille de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal” voort. Nadien diende hij als  voorzitter van het Internationaal Energie Agentschap, om uiteindelijk voorzitter te worden van de Raad van Bestuur van de Generale Bank en later voorzitter van de Raad van Bestuur van Suez-Tractebel.  De omschrijving van de persoon Davignon, “een heer van stand” heeft in dit verhaal een grote relevantie. Het vertelt over een oude generatie met een enorm netwerk en een groot analyserend vermogen waar grote bedrijven van nationaal en internationaal belang tot op de dag van vandaag nog op teren en van zouden kunnen leren.. Davignon is geen schreeuwer, was geen schreeuwer maar liet en laat zich leiden door zijn intelligentie. Zijn primaire doel was altijd om op een diplomatieke manier stabiliteit te brengen. Deze manier van besturen met het ingrediënt “adelstand verplicht” is steeds moeilijker terug te vinden in een economie van de waan van de dag en de hedge funds.

____________________________________________________________________________

In de oude politiek-corporate constellatie van na de oorlog tot en met begin jaren negentig ging het de multinationals er om op een slimme manier zich zodanig te ontvouwen dat zij in elk opzicht een niet om te stoten organisatie vormden. In Nederland kennen we bijna het zelfde met Shell en daarvoor Philips.  Maar de wereld verandert.

De oude gloeilampenfabriek van Philips in het centrum van Eindhoven, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het aantal CEO’s dat van bedrijf en dus loyaliteit wisselt neemt zienderogen toe. Niks is meer zeker, al helemaal niet in het grote internationale bedrijfsleven. Net zoals de gehele samenleving is het de waan van de dag die de agenda’s bepaalt. Wat wel een vaste waarde is geworden en waarschijnlijk meer dan ooit blijft zijn de concurrentieregels.

De Europese Commissie houdt strikt de hand aan een gelijkspeelveld en handhaaft dus streng de concurrentieregels. Op de foto, Berlaymont Gebouw van de Europese Commissie in Brussel, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Er zijn in de Europese Unie strikte regels waar het gaat om gelijkwaardige concurrentie die er voor moet zorgen dat een te dominante positie van een bedrijf er niet toe leidt dat wegens een gebrek aan concurrentie de burgers onevenredig veel betalen voor de diensten die zij afnemen. Hier wringt het schoentje. Veelal zijn het onder meer lokale overheden die zaken doen met. betrokken afvalondernemingen. De burgers betalen, waar het afval betreft hun jaarlijkse afvalstoffenheffing of moeten betalen per zak of container. De gemeentelijke en intergemeentelijke overheden staan niet toe dat de burger gebruik maakt van afvaldienst X of afvaldienst  Y. Immers je betaalt je afvalstoffenheffing of (bijkomend) per inlevering van afval.

Stil leven met huisvuilcontainers bij huishoudens in het Franse Saint Mandrier
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar wat is toch dat bedrijf Veolia dat de klauwen wil zetten in Suez? Veolia is eveneens ontstaan uit een Frans waterleidingbedrijf dat zich via een dochteronderneming ook ging wereldwijd bezig houden met openbaar vervoer. Daar is Veolia in 2011 stapsgewijs uitgestapt. Nu is Veolia een grote wereldwijde onderneming op het gebied van water, afval en energie. Dit soort ondernemingen werd vroeger aangeduid als “nutsbedrijven”, bedrijven van openbaar nut. In Tsjechië produceert en levert  Veolia energie aan 260.000 huishoudens. Wie de snelweg neemt vanuit de Tsjechische grensplaats Ostrava en de route een beetje vervolgt stuit automatisch op de elektriciteitscentrale waarvan de koeltorens in de diverse windrichtingen levensgroot het logo van Veolia dragen

Elektriciteitscntrale van Veolia nabij Ostrava, Tsjechië
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ga je naar de website toe van Veolia in de diverse talen en landen, lijkt het of je een website bezoekt van een activistische milieubeweging dat het deel uitmaakt van het Leger des Groene Heils. Laten we eerlijk blijven, het gaat natuurlijk om de omzet en dus de te verdienen knaken. Daar is helemaal niks mis mee. Aandeelhouders zien graag rendement. Zou ik ook willen als ik aandeelhouder van zo’n onderneming zou zijn. Het wereldverbeterende imago en de maatschappelijke verantwoordelijkheid zijn prachtige psychologische instrumenten om jezelf te profileren naar burger, bedrijfsleven en……overheid. Over die eeuwige en vermaledijde overheid komen we  later uitgebreid terug in dit verhaal.

Een straatveger van Suez in de oude binnenstad van de Poolse havenstad Gdansk.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ga je naar de diverse websites van Suez toe, dan zie je een wat zakelijke benadering van de bedrijfsactiviteiten. Een cultuurverschil? Jazeker, en dat cultuurverschil kan er wel eens voor zorgen dat het voorgenomen huwelijk tussen Veolia en Suez op de lange termijn verkeerd uit kan gaan pakken.

Talloze bedrijven zijn actief in de branche van afvalinzameling zoals Van Happen Containers. Deze foto is gemaakt bij het restaurant van Kasteel Maurick in Vught, Nederland.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ogenschijnlijk lijkt er wat te winnen bij een fusie. Zeker als het gaat om financieel rendement in een markt die “emerging” is in het politiek groene klimaat waarin we lijken te leven,

Waar vroeger de gemeentelijke vuilniswagen het afval bij u thuis ophaalde, zien we nu een enorme vloot van diverse ondernemingen die actief zijn in de afvalverwerking. Een deel van deze ondernemingen zijn particuliere ondernemingen, waarvan sommigen met een beperkt overheidsbelang. Andere zijn gemeentelijke, intergemeentelijke of zoals ze in België zeggen intercommunale ondernemingen met een politieke sturing en een politieke agenda.

Ouderwetse zinken afvalemmer waar vroeger het huisvuil in ging. Nu doet deze in Zaanstad dienst als afvalbak in de publieke ruimte.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Afvalverwerkingsbedrijven gloreren en floreren bij het politieke denken over afvalstromen, hergebruik etc. etc. Gemeenten sluiten contracten met afvalophalers en afvalverwerkers. Deze bedrijven moeten zich weer houden aan nationale en Europese regelgevingen.

Afval is een complexe materie geworden, zelfs als de container voor de deur staat bij het Berlaymont Gebouw van de Europese Commissie in Brussel.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Afvalinzameling is een gecompliceerde materie geworden. Politiek afvalbeleid idem. We zien een totaal gebrek aan transparantie en duidelijkheid. In deze mistige wereld kunnen grote afvalondernemingen goed gedijen. Dat kun je de ondernemingen niet kwalijk nemen. Ze zien een verdienmodel, daar springen ze op in en gaan voor het rendement. Daarom zijn overnames en schaalvergrotingen ook zo interessant om naar te kijken.

Afval is big business. Aan de andere kant betaalt de burger zich blauw aan heffingen en wordt deze verplicht op straffe van forse boetes allerlei scheidingen van afvalstromen in acht te nemen.

Vrachtwagen van afvalverweker Remondis die in opdracht van de Gemeente Hellendoorn werkt onderweg naar een verwerkingsinstallatie. De foto is gemaakt in de buurt van Hengelo, Overijssel, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar is het allemaal wel eerlijk? Zijn (lokale) overheden wel eerlijk? of parasiteren gemeenten op uw portemonnee? Als we naar de feiten kijken lijkt het er verdomd veel op dat lokale overheden meerdere petten op hebben en inderdaad op een uiterst bedenkelijke wijze middels propaganda en régimes de burger knel zetten. Is dit “per ongeluk expres”?

Afvalbeleid van gemeenten kost burger handenvol met geld maar de baten komen ten goede aan de gemeente. Op de foto een afvalcontainer in Eindhoven, Nederland geplaatst voor een deur waar “Per ongeluk Expres” op is geklad.
Foto:© Peter-Vincent Schuld


In de huidige juridische setting is het credo “de vervuiler” betaalt. Dus degene die afval produceert krijgt de rekening. Maar is dat ook wel eerlijk? Ja dat is eerlijk als je drugsafval of andere rotzooi in de openbare ruimte dumpt al dan niet met gevaar op vervuiling van de openbare ruimte, de hygiëne aantast of oppervlaktewateren vergiftigt.

Opgerold drugslab in Tilburg., Nederland Een medewerkster van de Nationale Politie Landelijk team Forensische Ontmanteling inventariseert de vaten met drugsafval.
Foto: Jules Vorselaars / Schuld

Om dit soort vervuiling te ruimen kost kapitalen en bijvoorbeeld de Nederlandse en Belgische overheden hebben er hun handen vol aan. We hebben zelfs een tijd gehad dat, indien de vervuiling op particuliere grond was gedumpt, de bezitter van de grond voor de kosten op kon draaien. De Nederlandse overheden legden de rekening gewoon bij de eigenaar ondanks dat hij voor de vervuiling geen enkele verantwoordelijkheid had. Ja de lokale overheden hebben het goed voor de burgers. Nee dus!  Daar is de rechter een stokje voor gaan steken. Maar in deze context spreken we over vervuiling in de zin van een milieudelict van de eerste orde met gevaar voor lijf en leden van hen die met het drugsafval in aanraking komen.

Vuilniswagen van afvalinzamelaar en afvalverwerker Van Gansewinkel (thans Renewi) in Rotterdam, Nederland
Foto: © Peter-Vncent Schuld

Huishoudelijk afval is gewoon een andere zaak.  Afvalinzameling en afvalverwerking zijn gewoon handel. Het vroegere Van Gansewinkel, thans Renewi geheten droeg voor de fusie met de Britse afvalverwerker Shanks als reclameslogan “afval bestaat niet”. Tegenwoordig is het veranderd in “Waste no more” wat in principe op hetzelfde neerkomt.

Afvalcontainers van Renewi met de reclameslogan “Waste No More” in Den Haag, Nederland Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar als afval zo’n big business is, en al het afval “grondstoffen vormen”  waarom betaalt de burger zich dan blauw aan het ophalen van afval annex grondstoffen? Wel erg apart dat je betaalt om grondstoffen te leveren aan bedrijven. Je zou in principe betaald moeten worden als je grondstoffen levert.

Vrachtwagen van afvalverwerker GP Groot met als slogan “Samen op weg om verspilling van grondstoffen tegen te gaan”, gefotografeerd op de A2 nabij Culemborg, Nederland.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Er is een lacune in onze wet- en regelgeving. Wie is er nu feitelijk “eigenaar” van het afval op het moment dat je het aan de straat zet om opgehaald te worden?. Wie wordt er eigenaar van het afval zodra het de vuilniswagen in is verdwenen en verwerkt wordt. Want als de eigenaar zich ontdoet van afvalstoffen die grondstoffen zouden vormen, dan is de oorspronkelijke eigenaar gerechtigd vergoed te worden naar waarde van wat hij heeft geleverd aan grondstoffen.

Vuilniszakken met PMD-afval op een balkon in Brussel.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Je zou in een complexe geworden materie verwachten dat je juridische duidelijkheid hebt. Niets is minder waar. Mr. Ron Laan advocaat afvalstoffen recht en Mr. Louisa Waalkes, jurist afvalstoffen stellen in een artikel dat al stamt uit 2013 “De regelgeving betreffende afvalstoffen kent geen definitie van eigendom en eigendomsoverdracht van afvalstoffen”.
Er is een Europese kaderrichtlijn betreffende de definities van verschillende soorten afvalstoffen, de verwerking inclusief de “nuttige toepassingen” en dat zulks dient te geschieden met het in acht nemen van de veiligheid en de gezondheid van mens en milieu. Dan is er nog een Europese verordening die handelt inzake de overbrenging van afvalstoffen.
Deze regelgevingen gaan uit van het gegeven “afval is een milieubelastende roerende zaak”, een gegeven van vervuiling. Afval wordt zeker door de milieulobby en de overheden niet beschouwd als een roerende zaak met een economische waarde waarvan de burger als leverancier in de opbrengst mag delen.

Zakken met compost worden te koop aangeboden voor de deur van een winkel in Tomar, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Enfin, u smijt al het groen- en keukenafval in de GFT-bak. Het wordt gecomposteerd of er wordt biogas van gemaakt. Zowel compost als biogas worden verkocht. Met welk recht wordt de burger als leverancier van grondstoffen inkomsten onthouden? Thans zijn de gemeenten of intergemeentelijke organisaties die van de winst profiteren. Niet zelden staan zij onder politiek bestuur van milieuwethouders met een politieke groene tint, die maar al te graag gelden genereren voor eigen doeleinden. Het feit dat de burger de leverancier is van de grondstoffen komt niet in ze op.

Citaat van de website van de Vereniging van afvalbedrijven met als kop “Nederlanders onderschatten de waarde van wat ze weggooien”
Beeld:© Website Verenging van Afvalbedrijven.nl


Bij het schrijven van dit verhaal stuiten we op een koptekst van een artikel dat te vinden is op de website van de Vereniging van Afvalbedrijven. De kopt luidt “Nederlanders onderschatten de waarde van wat ze weggooien”.  Dat is niet zo heel gek als u als burger merkt dat anderen alleen aan afval verdienen en u als leverancier naast het potje pist en niks krijgt.

Blauwe zakken met PMD-afval, aan de straat gezet voor ophaling in Kruibeke, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Als we dan toch de circulaire economie in willen gaan, dan graag ook volgens de regels van de economie. De leverancier wordt vergoed overeenkomstig de inkoopwaarde van de door hem geleverde goederen. De onduidelijke eigendomstitel van het huishoudelijk afval lijkt thans op een zeer bedenkelijke en mogelijk zelfs onrechtmatige wijze automatisch toegeëigend te worden door de gemeente of de intergemeentelijke organisatie die verantwoordelijk is voor de afvalophaling aan huis. De waarde van afval schommelt maar enige tijd geleden was iedere ton ingezameld verpakkingsplastic goed voor 800 euro die de gemeente van de afvalverwerker kreeg. De stroom verkocht afval bevat dan ook nog materialen die niet her te gebruiken zijn en uiteindelijk toch nog in de afvalwerkingovens belanden.

Intergemeentelijk afvalbedrijf HCV stelt op een reclamespandoek in Bergen, NH, Nederland dat jouw grof afval wordt hergebruikt.
Foto: Jolanda Amoureus / Schuld


Een ander voorbeeld, u gaat met uw oude huisraad naar het containerpark. U mag alles in verschillende containers gooien al dan niet tegen betaling. Er staat ook een container met metaal. Deze gaat direct naar de oud ijzer handelaar en de gemeente ontvangt de dagwaarde van de desbetreffende metalen. U had ook net zo goed zelf naar de oud ijzerhandel kunnen rijden met uw blikjes, en afgedankte ijzerwaren en de winst kunnen incasseren.

Uw redacteur met een hoop door de redactie genuttigde Red Bull blikjes bij Van Raak Metaalrecycling in Tilburg, Nederland
Foto: © Christel Dubos / Schuld

Gewoon doen de volgende keer, scheid even ijzeren blikjes van de aluminium blikjes want die zijn het veelvoud waard.Waarom moet de overheid profiteren of parasiteren op hetgeen u aan grondstoffen aanlevert? De overheidspropaganda heeft zodanig gewerkt dat u als leverancier van grondstoffen geen enkele behoorlijke rechtspositie heeft.

Afvalverbrandinginstallatie Bru-Energy in Brussel Schaarbeek, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld


De overheid heeft daarop een parallelle economie tot stand gebracht waarbij de inkomsten de gemeentekas in gaan en toch betaalt u zich het heen en weer aan afvalstoffenheffingen. Ook het te verbranden restafval heeft een economische waarde. Afvalverbrandingsinstallaties zijn in feite niets meer dan energiecentrales waar elektriciteit en warmte gewonnen wordt uit de materialen die u aangeleverd heeft.

Partnerschap in afvalmanagement: Suez in samenwerking met supply chain provider Havi haakt het afval van onder meer van Mac Donalds op zoals hier in Scheveningen, Nederland Foto: © Peter-Vincent Schuld

Milieuwinst? Dat valt allemaal nog te bezien als we merken dat een groot deel van ons plastic afval onder meer vanuit afvalverwerker Suez naar Duitsland wordt getransporteerd om van daaruit weer naar diverse Aziatische landen te worden vervoerd. Hoeveel brandstof wordt er verstookt om al dat plastic vuilnis over de wereld te vervoeren? De groene politiek blijkt een leugen van de eerste orde te zijn. Wees realistisch en praktisch en zorg dat het terecht komt in de hoogrendements afvalverbrandingsinstallaties om het aan te wenden tot de productie van energie. Maar wat schetst mijn verbazing? Als de overheid dan eerlijk zou zijn, zou ze niet eens willen dat er gesleurd werd met al dat afval

Citaat van de Twentse intergemeentelijke afvalverwerker Twence die meldt dat er afval uit het Verenigd Koninkrijk geïmporteerd wordt om verbrand te worden in de ovens.
Beeld: © Twence


Afvalverwerker Twence in Hengelo zegt doodleuk op haar website dat zij brandbaar afval uit het Verenigd Koninkrijk importeert. Omdat we een overcapaciteit hebben aan verbrandingsovens. Er worden steeds meer afvalstromen hergebruikt. Lees feitelijk over de wereld gesleept en dus slepen we brandbaar afval vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Nederland om te verbranden.Ter informatie, Twence is opgericht als een vennootschap door 14 Twentse gemeenten. Weer rendement behalen over de rug van u als burger? Raar dat u grondstoffen levert, die u naderhand in de vorm van energie, inclusief allerlei energiebelastingen weer moet terugkopen. U kunt zich dus voorstellen dat van de meeste politici die “milieu” in hun portefeuille hebben, ik niet zo’n hoge pet op heb. Niet zelden een synergie van wanbestuur en waanbestuur. Een substantieel deel zou, indien je ze bij het huisvuil zet, alleen maar gemist worden door hun vrienden en familie, maar zeker niet gemist worden in bestuurlijk opzicht.

Inwoners van het Belgische Brasschaat moeten een vignet ter waarde van 3 euro aan hun medium grootte restafval container hangen, ieder maal dat deze geleegd wordt.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Om het concreet te maken: U biedt uw restafval (grondstoffen voor energieopwekking) aan tegen een hoge kostprijs omdat het de verbrandingsoven in gaat (afvalstoffenheffing, per kilo of met een vignet op uw container), en u ontvangt uw eigen troep weer via het stopcontact terug. Die omzetting kent een prijskaartje, maar u mag daar meteen energiebelasting en BTW over betalen. Dan zitten we op dubbele belastingen. Eerlijk? De overheid lijkt vaak beter voor zichzelf te zorgen dan voor de burger. Maar werk uw ongenoegen niet uit op de vuilnismannen. Die kunnen niks aan het beleid doen en zorgen gewoon dat we een schone leefomgeving hebben. De debatten moeten in de daarvoor bestemde politieke arena’s worden gevoerd.

Terwijl de chauffeur de vuilniswagen met precisie en zonder schade aan te richten aan andere voertuigen achterwaarts deze straat in rijdt, staat de vuilnisman op de kop van het voertuig in Brasschaat, België. Foto: © Peter-Vincent Schuld

Afval is een zuivere politieke kwestie. De politiek zet een beleid uit over hoe wij als burgers ons afval moeten aanbieden aan de hand van een gedachtegoed over de circulaire economie. Nou is er op zich niks mis met hergebruik van allerhande zaken zolang het de volksgezondheid en de milieuhygiëne niet aantast en er een eerlijk en transparant beeld wordt neergezet naar de burger en het bedrijfsleven.

Vuilniswagen, geschkt voor gescheiden ophaling rijdt in ieder geval met een lading papier naar…… Foto werd gemaakt ter hoogte van Vilvoorde, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Helaas is niets minder waar. In Europa hebben we een parallelle economie gecreëerd. Je kunt de afvalverwerkende ondernemers geen ongelijk geven dat ze verdienen aan een model dat door de politiek tot stand is gebracht. Maar er is absoluut geen gelijk speelveld tussen burgers, gemeenten en afvalverwerkers. Een overname door Veolia van Suez kan dus best door het hier beschreven perspectief bezien worden.