Beschouwing: Mislukken EU begrotingstop is een verdiende mokerslag voor Europese Commissie en Frans Timmermans alias Kim Jong Euro

0
980
Europese financiën een olifant-achtige Europese meerjarenbegroting Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-VIncent Schuld

Een marathonvergadering van 24 uur, het mocht niet baten. De 27 staats- en regeringsleiders van de Europese Unie kwamen er niet uit.

De top die op 20 februari van start ging in Brussel is op de rotsen gelopen. Nederland, Zweden, Oostenrijk en Denemarken wensten niet verder in de buidel te tasten om de “verliezen” door het wegvallen van de Britse bijdrage te compenseren.

Ook in het Zweedse Stockholm, hier op foto, is er stevige weerstand tegen een grote afdracht aan Brussel
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Het mislukken van de Europese top is een mokerslag voor de Europese Commissie, maar wel een verdiende.

Gebouw van de Europese Commissie in Brussel
Foto: © Peter-Vincent Schuld


De meerjarenbegroting (voor maar liefst 7 jaren) is een gedrocht. Niet transparant en past moeilijk in een democratisch stelsel waarin deze zelfs de eerst komende Europese verkiezingen over vier jaar overbrugt. De megalomane plannen van de Europese Commissie waar de klimaatmiljarden gestrooid worden alsof het snoepjes zouden zijn getuigen van niet realisme of voeling hebben met de Europese kiezer.


Wat is het grootste probleem met de meerjarenbegroting? Nederland en België kennen een nationale begroting die jaarlijks gepresenteerd wordt.

Deze begrotingen houden rekening met actuele wereldgebeurtenissen die van invloed zijn op de financiële handel en wandel van de overheid. Wie zegt dat over 7 jaar onze kennis en technologie de huidige visie op het schoner maken van onze leefomgeving de politieke voornemens niet links en rechts ingehaald hebben? Wie zegt dat we over 7 jaar geen andere acute problemen hebben waarvoor een Europees antwoord nodig heeft en waarvoor budget nodig is? In een instabiele wereld van vandaag wik en weeg je de problemen per dag.

Er doet zich iets opvallends voor. Een paar dagen terug schreef ik een opiniestuk over immigratie en de noodzaak om in Europees verband onze buitengrenzen ferm te bewaken om destabilisatie te voorkomen. Burgers van de Europese lidstaten kampen overal met de gevolgen migratie- en vluchtelingenstromen. De verhoudingen worden totaal scheef getrokken. Er is feitelijk sprake van geïmporteerde stromingen die haaks staan op de Europese normen en waarden en dus op de Europese rechtsstaten.

Geen lezer gaf negatief commentaar op mijn stelling dat Europese samenwerking inzake veiligheid en het inperken van de migratiestromen een bittere noodzaak is. Ik trok daarin de vergelijking met de brandweer. Geen mens is er tegen als er bij een grote ramp direct hulp geboden wordt door andere landen.


Maar om deze bijstand juridisch mogelijk te maken heb je wel afspraken met elkaar nodig. Dat noemen we dan een verdrag. De Europese Unie is zo’n mechanisme van verdragen dat hulp bij om het even wat voor calamiteit of probleem mogelijk maakt.

Zo zijn er tal van thema’s waarbij we uiteindelijk goedkoper en beter af zijn als we dit in Europees verband doen.Er is echter wel een voorwaarde. Het handelen moet uitsluitend in het belang zijn van de ingezetenen van de Europese lidstaten. Make Europe Great Again om de terminologie van Europees tegenstrever Donald Trump te gebruiken.

Het heeft feitelijk geen enkele zin om te beginnen over grote thema’s als klimaat als de burger zich niet een goed en veilig voelt in zijn eigen land.

Hoeveel Europeanen trekken op dit moment wel niet naar onder meer Spanje omdat ze meer vertrouwen hebben in het daadkrachtig optreden van de Guardia Civil en de Spaanse gerechtelijke autoriteiten dan in ze vertrouwen op de bescherming van de Nederlandse of Belgische politiediensten. Maar louter door Europese afspraken over vrije vestiging en ziektekosten is deze omgekeerde migratiegolf mogelijk.

Een streng kijkende agent van de Guardia Civil, regelt het verkeer bij een ongeval nabij Alicante, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De burger schreeuwt om veiligheid, de burger heeft recht op veiligheid.  Niet iedere burger is onderlegd in geopolitieke thema’s, niet iedere burger is onderlegd in de grote vraagstukken over milieu en klimaat. Niet iedere burger is onderlegd in Europees recht of internationaal recht. Ook de journalisten niet die het u allemaal moeten uitleggen. Om over kennis van de geschiedenis nog maar te zwijgen.

De burger wil concreet verbeteringen van zijn leefsituatie en zijn leefomgeving hebben. In deze realiteit is er geen ruimte voor hoogdravende verhalen vanuit een ivoren toren waarbij de burger alleen de zoveelste graaioperatie ziet en voelt in zijn portemonnee.

Los van bovenstaande, het maatschappelijk draagvlak voor de Europese Unie is in veel landen afnemend met het vertrek van de Britten uit de Europese Unie als baken tot nadenken.


Wat ons ook tot nadenken moet zetten is de stroom van landbouwsubsidies. Een fiks deel van de Europese begroting gaat op aan landbouw subsidies.

Franse boer in zijn perenboomgaard nabij het dorpje Lauzette
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Vooral Frankrijk verzet zich sterk tegen versobering laat staan afschaffing. Maar is het anno 2020 nog wel eerlijk en realistisch om deze bedrijfstakken te subsidiëren? Dat is een vraag die gerechtvaardigd is maar niet zonder overdenking maar wel zonder vooroordelen, een antwoord verdient.

Rond de meerjarenbegroting ontstond er weer een stroom van allerhande onzinverhalen die los staan van waar het feitelijk om gaat.

Europese proteststicker “not our votes” voor het gebouw van de Europese Commissie in Brussel. Komt Brussel nog verder van de burger te staan?
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Deels door een stroom van apert onjuiste informatie over de werking van de Europese instellingen, deels door ronduit klungelig denken en besturen vanuit Brussel. Marketingmensen en spindocters lijken te zijn ingehuurd om de het denken van de burger te beïnvloeden en waar nodig te manipuleren.

Vanuit Londen komt er geen geld meer voor de Europese begroting na de Brexit
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dat ging vroeger misschien wel makkelijk, maar de burger is wantrouwend geworden om dat de excellenties stevige repliek te verduren krijgen en het duplicerend antwoord daarop de excellenties opeen wat minder excellent blijken te zijn. Ballonnetjes zijn er om door te prikken.

Arrogante politici en misinformatie, allebei even ernstig en ze werken gezamenlijk een afkalving van het maatschappelijk draagvlak in de hand om middels “samen sterk” de handen in een te slaan en problemen voor eens en voor altijd de kop in te drukken.

Wie gaat er in hemelsnaam beginnen over “wij moeten meer geld hebben” van de nationale lidstaten als je weet dat het draagvlak voor Europa afneemt? Dan heb je op zijn minst een plaat voor je hoofd.


Het handelen en wandelen van Europees Commissaris Frans Timmermans al dan niet in innige tango met commissievoorzitter Ursula von der Leyen is hier een lichtend voorbeeld van. “Meer geld, meer geld, meer geld” klinkt het na het vertrek van de Britten. De bewoners aan de overkant van het kanaal waren een grote nettobetaler. “Dit moet gecompenseerd worden” is zo’n beetje het devies van de Europese Commissie. Enige nederigheid en introspectie over waarom de Britten de EU hebben verlaten wordt gemakshalve overgeslagen.

Ga eerst maar eens bewijzen aan de Europese burger dat je het vertrouwen waard bent, waarde leden van de Europese Commissie! Kom eerst eens uit die ivoren toren. Ga eens incognito een reeks aan werkbezoeken brengen zonder dat deze opgetuigd zijn als “officiële ontvangsten met politie-escorte”.

Maar Europees commissaris Timmermans was zich meer en meer aan het ontpoppen als de Kim Jong Euro uit Brussel. Er moet dit en er moet dat en dat moet betaald worden door……de afzonderlijke lidstaten en onder meer een belasting op plastic afval en dus door de burger en het bedrijfsleven.

Nederlandse diplomaten van de Permanente Vertegenwoordiging van Nederland bij de Europese Unie In Brussel (op foto) hadden de andere lidstaten al voorbereid op een keihard NEE tegen een hogere Nederlandse bijdrage Foto: © Peter-Vincent Schuld

De Europese begrotingstop werd een politiek slagveld. Nederland blokkeerde samen met Denemarken, Zweden en Oostenrijk de geldzucht van de Europese Commissie. In eigen land hebben veel regeringsleiders bakken met kritiek te verduren, maar bijvoorbeeld Mark Rutte heeft zich in deze kranig gedragen en liet niet over zich heen lopen. Nee is nee.
Andere staats- en regeringsleiders mogen hier dan wel kriegelig op reageren, maar zij moeten ook beseffen dat zijn een bevolking hebben waarvoor ze aan het werk zijn en dat ze tegelijkertijd, juist omdat ze deel uitmaken van de Europese Unie, ook aan het belang van de bevolking in de andere lidstaten waaronder Nederland en België moeten denken.