Corona-crisis: Reizen door het surrealisme. Waar is er nog liefde en genegenheid?

0
1719
Afstandssamenleving 2020, vanwege corona en zoals hier in Sittard, Nederland Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld en Christel Dubos

Kerst 2020, hoe gaat het er uit zien? Voortzetting van de rigide maatregelen om mensen van elkaar gescheiden te houden? Weer eenzaamheid in de hand werken?  Weer mensen in een mentale staat brengen waarin ze misschien opteren door depressies om een einde aan hun leven te maken?

Cameratoezicht bij een spoorwegovergang tussen Eindhoven en Helmond, Nederland waar helaas met regelmaat mensen een einde aan hun leven maken.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Zijn de bedachte remedies niet erger dan de kwaal. Wordt er niet op een verschrikkelijke wijze toegang verschaft achter de voordeuren waar de overheid niks te zoeken heeft? Wat is de rol van overheid?

Als we dit jaar één ding geleerd hebben dan is het wel dat je een samenleving binnen enkele momenten totaal kunt ontwrichten en mensen tegen elkaar op kunt zetten. We ontmoetten een jonge vrouw in het Belgische Waasland. Zij was zelfs voorzichtig om ons face to face te ontmoeten. Snel binnenkomen zodat de buren het niet zien. En waarom was ze voorzichtig? Louter omdat haar buren haar zouden kunnen aangeven bij de politie omdat ze mensen ontving die strikt genomen buiten haar directe “bubbel” vielen. De betrokken buren stonden inmiddels in hun omgeving reeds bekend als “verraders”. De corona-samenleving in Europa anno 2020. Het aangeven van mensen omdat ze met elkaar persoonlijk praten of elkaar onderdak verschaffen. Het doet ons denken aan rare en donkere tijden uit de periode 1940-1945. Hebben openbare bestuurders wel iets geleerd? Een samenleving aangevuurd door verraad.


Een aantal lezers onder u heeft een broertje dood aan de Europese Unie. Aan de ene kant begrijpelijk als  je het functioneren bekijkt van een aantal individuen in het Europese circus, maar de mensen waar u op doelt zijn het hele Europa niet. Andere media en nationale politici geven, al dan niet door een gebrek aan kennis (media) of om politiek-opportunistische redenen (nationale politici)  vaak een volstrekt verkeerd beeld. Binnen de Europese Commissie maken ambtenaren en bestuurders zich enorme zorgen over de beperking van de vrijheden van de burgers. De Europese Commissie heeft expliciet al gesteld dat de burgers hun vrijheden zo snel als mogelijk terug moeten krijgen. Maar als een Europese Commissie zich tegen 26 lidstaten tegelijk keert en ze allemaal een veeg uit de pan geeft, hoewel dat juridisch mogelijk is, ontstaat er een onwerkbare situatie tussen de raad van staats- en regeringsleiders en de Europese Commissie. Zonder Europese Unie waren de maatregelen nog draconischer geweest en was de rechtsstaat helemaal in het geding gekomen. Nu is er altijd nog de dreiging voor een lidstaat dat deze voor het Europees Hof in Luxemburg gedaagd kan worden en een megaboete tegemoet kan zien als het Hof oordeelt dat een lidstaat in strijd handelt met het Europees recht. Dus wordt er achter de schermen diplomatie bedreven. Die diplomatie werkt.

De bouwvakker in Perpignan, Frankrijk uit ons verhaal die heel voorzichtig vroeg of uw verslaggever even rekening wilde houden met zijn werk
Foto: © Peter-Vincent Schuld

We zijn in het Franse Perpignan. Een bouwvakker vraagt aan uw verslaggever heel voorzichtig of ik even langs de richel wil heenlopen die hij aan het herstellen is. “Maar natuurlijk” antwoordt uw verslaggever. Zijn gelaatsuitdrukking verandert plotsklaps. Hij was niet meer gewend om vriendelijk bejegend te worden in de openbare ruimte sinds de uitbraak van het corona-virus.

Man met mondkapje alleen voor het station in het Franse Perpignan
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Voor het station van Perpignan staat een reiziger moederziel alleen te wachten op iets of iemand. Met koffer en mondkapje in de vreemde wereld van vandaag.

Spandoek met het opschrift “gratis mondmaskers voor iedereen” boven een brug op de ring van Parijs
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Waar de een in opstand komt tegen het dragen van mondkapjes, vindt een ander het een plicht, als is het al dan niet door de overheid opgelegd. Er zijn meer smaken in het pandemonium van vrije meningsuiting; “Gratis mondkapjes voor iedereen” zo valt te lezen op een spandoek boven de ring van Parijs.

Franse bouwopzichter met helm en mondkapje in de open lucht. Bang dat er een meteoriet op zijn hoofd valt of dat een auto het corona-virus via de uitlaat verspreidt? De foto werd gemaakt langs de snelweg van Parijs naar Lille.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Frankrijk, dat thans een uiterst strenge lockdown kent gooit komende zaterdag de winkels weer open en de lockdown eindigt daar op 15 december zo de Franse president Macron meldde. Macron profileert zich steeds meer als leider van het vrije Europa. Maar u mag niet vergeten dat de lockdown in Frankrijk ook een niet gecommuniceerde bijkomende reden had. Namelijk het acuut tot stilstand brengen van aanhoudende aanslagen waarbij burgers op een wrede manier afgeslacht werden.

Terrorisme is liefdeloos en harteloos.
De virus-dood is liefdeloos en harteloos.
De gesloten afstandssamenleving is liefdeloos en harteloos.

We trokken in de afgelopen tijd herhaaldelijk Europa in om verhalen te maken en te vertellen over zaken die de Europese samenleving aangaan, ook waar het de corona-crisis betrof. Het heeft geen enkele zin om op alle plekken te gaan staan waar onze collega’s stonden. Wij kozen voor een andere aanpak. Waarom zouden wij nog verhalen moeten gaan vertellen die door andere collega’s al tot uit en treuren zijn verteld?

Vrouw met mondkapje in de open lucht bij het tankstation langs de E313 bij Tessenderlo, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Een samenleving die ook is ontwricht door complotten, aannames en angst. Een samenleving waarin de vrijheden zijn beperkt en de draagplicht van mondkapjes bij veel mensen het gevoel veroorzaakt van een “medisch-virologische sharia”.

Verliefd koppeltje aan de rivier de Drava in de Sloveense stad Maribor.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Door Europa rijdend komen we overal hetzelfde tegen…. veel mensen hunkeren naar een vriendelijk woord, een vorm van intermenselijk contact. Een knuffel. De Europese samenleving staat onder spanning nu fysiek contact en normaal sociaal gedrag door tal van aanwijzingen beperkt zijn geraakt. 

Ouder koppel met blijft met pastic kap op grote afstand van het publiek in Lissabon, Portugal Foto: © Peter-Vincent Schuld

We schrokken van een beeld in Lissabon, Portugal  waar een ouder koppel gehuld in plastic gezichtsschermen zich door de stad begaf, zelfs op straat lopend om geen contact met andere mensen moeten aangaan. Is dit de samenleving die we willen? Afstand, afstand en nog eens afstand. De kus en de knuffel zijn voor onbepaalde tijd formeel  in de ban gedaan. Maar liefde laat zich niet dwingen. Een beeld dat we waar namen van een verliefd koppeltje in het Sloveense Maribor, midden in de corona-tijd komt even terug bij ons op het netvlies. Hoe apart, zomaar twee mensen die we niet kennen, die we niet hebben lastig gevallen met vragen, het koppeltje werd voor onze redactieploeg een beetje het symbool van de liefde.

Koppel innig op de elektrische step in Lissabon, Portugal, zonder afstandsgevoel
Foto: Peter-Vincent Schuld


Uiteindelijk overwint de liefde altijd, je kunt nog zoveel inperken, maar de natuur laat zich niet dwingen. Dat geldt zowel voor de verspreiding van het virus maar ook voor de  stoffen in de hersenen die ons het liefdevolle contact laten aangaan. Geen wet of regel is sterker dan serotonine en endorfine die van nature in onze lichamen zitten.

Jongeren chillen op het grasveld nabij de rivier de Taag in Lissabon, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terug in Lissabon, een grasveld midden in het centrum kort bij de rivier de Taag. Afstand houden? Jongeren zijn niet echt geneigd om dat van zich af te laten nemen. Hebben ze ergens geen gelijk? De nood tot het kunnen socialiseren overstijgt toch het virustijdperk waarin we leven. Er is ook nog een morgen en een volgend jaar plus de jaren die volgen. Is het misschien niet onverstandig om de sociale ontwikkeling van jongeren plat te leggen?

Je hoopt dat je geliefde naaste zo lang mogelijk bij je blijft. Op de foto: zoon duwt rolstoel kwetsbare oudere vrouw in Lissabon, Portugal
Foto: Peter-Vincent Schuld

Natuurlijk wil je niet dat je naaste komt te overlijden, dat wil niemand. Maar een mensenleven is misschien het minst duurzame wat er is op goedkoop Chinees plastic na. We gaan allemaal een keer. Maar er dient zich een andere vraag aan. Is het niet gewoon de natuur die bepaalt wiens tijd het is om volop in het leven te staan en te genieten en wiens tijd om is? Proberen we niet iets te keren wat misschien niet te keren valt? Het zijn niet meer dan kritische vragen die we als journalisten te stellen hebben. Het zijn vragen waar we een antwoord op zullen moeten kunnen krijgen. Misschien moeten we onze hele samenleving wel van nieuwe definities gaan voorzien. De hele corona-crisis toont aan dat de mens niet almachtig is en als “soort” op deze aarde terug met beide voeten op de grond is gezet. Misschien moeten we ons als mensen daar gewoon bij neerleggen en het beeld van de “oppermachtige mens” verlaten.

Voor ons allemaal breekt de herfst van ons leven een keer aan. Op de foto boom die alle bladeren verloren heeft in Bergen NH
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld

Er dient zich opnieuw een vraag aan. Vertonen wij als mensen qua “hoogmoed” qua soort niet hetzelfde gedrag als de Amerikaanse president Trump?  Een president die zeer veel moeite heeft om zijn verlies toe te geven. Zijn wij mensen gewoon geen slechte verliezers in de competitie die we zijn aangegaan met de natuur? Wordt het niet eens tijd dat we ons duchtig onderwerpen aan een stukje “introspectie”?

Het in vraag stellen van ethische onderwerpen is als vloeken in de kerk. Op de foto kerk in het avondlicht, Bergen (NH). Nederland
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld


Natuurlijk zijn deze vragen voor een substantieel deel van de bevolking en bestuurders gelijk aan “vloeken in de kerk”. Maar geen enkel huisje is heilig als je aan waarheidsvinding doet. Veronderstellingen, meningen en visies van vandaag, kunnen de weerlegbare leugens van morgen zijn. Maar ja, welke waarheid zoeken we? De feitelijke waarheid? De waarheid die bij ons past?  Een waarheid die comfortabel is? Of zoeken we een waarheid die past bij onze vooringenomenheid waardoor er alle ruimte ontstaat voor complotten en samenzweringstheorieën?. Onze journalistieke ervaring leert ons dat de meeste complotverhalen al stranden bij het samenstellen van een tijdlijn en het het vaststellen van eventuele motieven van vermeende betrokkenen. Want als er iets ook “des mensen” is, dan is het wel de schuld geven aan een groter, en vermeend ondoordringbaar “iets”. Van vermeende en niet bestaande sektes tot de vertrouwelijke en besloten bijeenkomsten van de Bilderberggroep.

Complotten zijn net als een auto die het van het talud of in het water dreigt te vallen. Dit bord is gefotografeerd bij het veerpontje bij Wijk bij Duurstede, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De laatste tijd is ook het antisemitisme weer zo springlevend als maar zijn kan want de “Joden hebben de macht en het geld” volgens notoire en ziekelijke complotdenkers. Het is een tijd waarin de redelijkheid niet zelden hangt als een voertuig op een kade dat op ieder moment het water in kan vallen, ondanks dat er een bord staat dat hier voor waarschuwt. Het denken gaat dieper dan een gracht of een vaart waarin die voornoemde auto kan vallen. Een van twee de auteurs van dit verhaal (PVS) beleeft weer de uitvoering (cover) door zijn favoriete rockband Guns N’ Roses van van de titelsong van een James Bond film uit 1973 “Live and let Die” . Hij verklaart deze song van toepassing op de gezondheidscrisis waarin we leven. Niet echt een courante opvatting, maar wel gegrond.

Als we terugrijden naar het zuiden van Europa alwaar deze redactieploeg van Facts Found haar uitvalsbasis heeft, hebben we een ervaring achter de rug in het Franse Dijon. De tweede lockdown was die avond om 20.00 uur ingegaan. We hebben net ingecheckt bij het Novotel. De receptie is geïmproviseerd. Ook hier staat het hotelpersoneel onder druk van de Franse regels die zijn afgekondigd en restricties veroorzaken. We worden geholpen door een hotelreceptioniste van Russische komaf. Onze interesse in Rusland en alles wat daar plaatsvindt schept meteen een band. De stress valt van haar gezicht af. In het restaurant van het hotel eten we die avond stevig en telkens het zelfde verhaal over onvriendelijke gasten en onbegrip. We proberen even een rots te vormen waar deze mensen op kunnen leunen. Ze hebben het echt niet makkelijk.

De weg richting Zuid=Frankrijk en de Spaanse grens, voorbij Lyon, Frankrijk: ons wegdeel is redelijk leeg in tegenstelling tot druk herfstvakantieverkeer dan naar huis wil en moet
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De volgende dag passeren we Lyon. In noordelijke richting is er veel verkeer van Fransen die naar huis willen en moeten. Verkeer in zuidelijke richting is beperkt tot soms nihil.

We rijden Spanje in. De Spaanse regering heeft weer de noodtoestand afgekondigd met een aangezegde termijn tot en met mei 2021. Langs de wegen staan matrixborden “dat het verkeer wordt gecontroleerd”. De bewegingsvrijheid van de Spanjaarden is stevig ingeperkt. Het politiek venijn vertoont zich weer.

Op de Spaanse snelwegen zoals hier op de AP-7 vermelden matrixborden dat het verkeer wordt gecontroleerd omdat het niet noodzakelijk overschrijven van de grenzen met de autonome regio’s niet is toegelaten Foto: © Peter-Vincent Schuld

Waar we binnen Europa na de eerste lockdown hebben afgesproken dat we de corona-crisis niet zou worden gespeeld via de landsgrenzen zijn het nu de Franse departementale grenzen en de Spaanse grenzen tussen de autonome regio’s die bestuurlijk gebruikt (of is het misbruikt?) worden om de vrijheid van beweging van burgers te beperken.

Matrixborden langs de Spaanse snelwegen zoals hier op de AP-7 melden dat de noodtoestand is afgekondigd door de Spaanse regering.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Laten we even Spanje als voorbeeld houden, waarbij menig autonome regio de grootte heeft van een land zo groot als Nederland.

Grens komende vanuit de autonome regio Murcia met det de autonome regio Valencia, provincie Alicante
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Lockdowns deden weer hun intrede. Europa in spooktoestand. Het geeft een onheilspellend gevoel. Naarmate het late avonduur vordert en het ingaande uur van de avondklokken nadert is de spanning voelbaar. De matrixborden vertellen dat de noodtoestand geldt inclusief avondklok. De overheid bepaalt wanneer je waar en wanneer je je mag begeven. Rigide systeem met uitzonderingen voor bepaalde situaties en beroepsgroepen waar wij ook onder vallen.

De Nederlandse regering is de mening toegedaan dat een avondklok geen medische meerwaarde heeft. Het deed Nederland terecht herinneren aan de avondklok die door de Nazi-bezetter was ingesteld. België liet zich wel verleiden tot het nemen van deze  bedenkelijke maatregelen. Heeft niet iedere staat de neiging tot het vertonen van totalitaire en fascistoïde trekjes? Opgelegde afstanden tussen tafels in restaurants. Zinvol?

Terwijl in Nederland, België, Frankrijk en diverse autonome regio’s in Spanje de restaurants op slot zijn, kun je nog eten maar niet alle tafels mogen bezet zijn vanwege het “besmettingsgevaar” zoals hierbij restaurant 222 in Catral, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het nachtelijk uitgaansverbod in Spanje geldt op sommige plaatsen vanaf 22.00 uur, elders weer 23.00 uur en weer elders 24.00 uur. Er is geen touw aan vast te knopen. De autonome regio’s kregen de regie, een taak die ze maar moeilijk of zelfs niet aankunnen. Oh ja als douceurtje mag je op kerstavond en oudejaarsavond je tot 01.00 uur op straat begeven. Bestrijd je hiermee het corona-virus? Red je hier levens mee? Wat is het netto rendement?

Het opeenstapelen van mensen in flats en dichtbebouwde gebieden, een “recept voor rampspoed”, zoals hier een migrantenflat in Gronau, Duitsland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De clash tussen vrijheid en volksgezondheid. Raar dat je problemen krijgt als je mensen op elkaar stapelt in dicht bevolkte steden. Zijn hier de planners van de volkshuisvesting weer niet gigantisch de mist ingegaan? Met de massale instroom zijn er nog meer mensen op elkaar gepakt.

Volgens het Nederlandse Dagblad Trouw zijn allochtonen met “een niet westerse migratie-achtergrond” oververtegenwoordigd op de IC’s. Op de foto: Islamitische vrouwen, dus mensen met een niet westerse migratie-achtergrond, in Brussel Schaarbeek, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het Nederlandse dagblad Trouw meldde deze week dat een substantieel deel van de corona-zieken op de IC “migranten met een niet westerse achtergrond zijn”.  De demografische en migratieconfiguratie, een exponent van de helse maakbare samenleving blijkt dus ook nog eens een mortale versneller te hebben. Er dient weer een vraag aan. Zijn veel bestuurders en beleidsmakers gewoon geen achterlijke debielen? Je kon er vergif op innemen dat een uitbraak kon plaatsvinden en je kan er een rekenmodel op los laten om te becijferen wat de gevolgen zijn. Maar dat is “ongehoord en onwenselijk” in de ziekelijke denkwereld van de politieke correctheid. Voor alle duidelijkheid, het gaat hier niet om mensen uit den vreemde de schuld te geven, maar de vraag of beleid van de afgelopen decennia wel in het voordeel is geweest van ieder mens en dat is een terechte vraag.

De natuur is hard en meedogenloos. In de herfst vallen de bladeren en nemen we afscheid van al hetgeen in het voorjaar bloeide en groeide, het is niet veel anders dan met een mensenleven Op de foto: een wat triestig herstgezicht in Bergen NH, Nederland
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld

Dat de natuur toeslaat mag natuurlijk nooit een beletsel vormen om in liefde en warmte afscheid te nemen van je dierbaren of deze in de laatste dagen bij te staan. Maar ook hier werden restricties opgelegd. Aan stervenden en hun geliefden. Hoe wil je in hemelsnaam ooit een verlies kunnen verwerken of afsluiten als je van overheidswege of door een tehuis belemmerd wordt om elkaar nog de kans te gunnen om elkaar te knuffelen, en de overgang in zachtheid en vredig te laten verlopen. Steekt de overheid geen extra dolk in de rug van de toch al zo heftige zielenpijn van stervenden en naasten? Wordt het niet tijd dat de burger de overheid voorgoed eens op haar plaats zet? Mochten de auteurs van dit verhaal in zo’n situatie terecht zouden zijn gekomen, had geen overheid ze kunnen tegenhouden. Opstand en verzet veroorzaak je door wanbestuur.

De wereld lijkt in een onophoudelijk herfst terecht te zijn gekomen met de intrede van het coronavirus. Op de foto: Herfstbeeld in Bergen NH, Nederland
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld


Liefdeloos, de wereld is liefdeloos. Een schier eeuwigdurende herfst.


De overheid lijkt voorbij te gaan aan het individu, alleen het collectief telt vanuit macroperspectief. Dit terwijl we nu, in deze onzekere tijden, elkaar zo hard nodig hebben. Maar ja, virologen bekijken de wereld van onder een microscoop en gaan uit van een reproductiecijfer van besmettingen, niet van het geestelijk welzijn van een mens. Was het niet zo dat een gezonde geest het tegengaan van ziektes bevordert?

Coronatijd: Buiten een wachten om een harinkje of kibbeling te kunnen eten (afhalen) bij het Vispaleis in Scheveningen, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Even ontspannen op café, even een hapje gaan eten. In Spanje is dat in de regio Valencia geen probleem, terwijl in Murcia de horeca potdicht zit, net zoals in Nederland en België. Ja je kunt in Nederland even naar de vistent om een harinkje te happen of een kibbeling te eten. Maar even gezellig wat gaan eten? Nee hoor.

Fletcher Hotel in Den Bosch: Eten op de kamer of in het restaurant is dik in orde, thusbezorgd.nl of andere bezorgdiensten zijn verboden.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

We verblijven op onze reizen voornamelijk in hotels. Die moeten eten blijven serveren aan hun gasten. Maar wat als het eten op de kaart niet bevalt? Het Fletcher hotel in Den Bosch heeft hier iets op bedacht. Een nieuw verbod. Het is verboden voor gasten om eten te bestellen bij een “thuisbezorgservice’ zoals het bord op de kamer vermeldt. We zeggen niet dat het eten in het Fletcher Hotel in Den Bosch niet goed zou zijn, maar wat als je zin hebt in iets wat niet op de kaart staat. Buiten op de straat gaan wachten tot de bezorger buiten het zicht van de receptie uw eten komt brengen? Wat voor wereld is dit?

Coronatijd in Scheveningen: Visrestaurant met het plakkaat “Niet Eten AUB!!!”
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het wordt nog absurder in Scheveningen. Een visrestaurant. Bijzonder uitnodigend staat er op de ramen “NIET ETEN AUB!! en de bankjes en staantafels niet gebruiken om te eten! Klantonvriendelijkheid en gastonvrijheid van overheidswege opgelegd. Zijn we nu echt de waanzin niet voorbij?

Liefdeloos is vaak ook empathieloos.

Het elkaar ontmoeten wordt onmogelijk gemaakt.

Afstand bewaren!!

Befehl ist Befehl!! 

Recht tegen een ander aspect van de natuur in, want de mens is een sociaal wezen. Weer probeert de overheid baas over de natuur te spelen.We spreken Maria Aarts, die een praktijk runt voor massagetherapie in het Brabantse Vlijmen. Onder het genot van een kop koffie komen we al snel op de vaststelling dat aanraking een levensbehoefte is, zoals zij ook vertelt op haar website dealuna.nl. Maria Aarts, een vrouw die het leven gezien heeft, zich heeft vrijgevochten en gepassioneerd spreekt over aanrakingen en intermenselijke liefde, en spreekt zonder taboes. Ze prikt binnen luttele seconden door iemands “gedragen pantser” heen. Als je met Maria Aarts praat dan repeteren de woorden “mag ik?”……Vanuit het diepste respect voor de fysieke integriteit maakt ze contact van ziel tot ziel. Een wonderbaarlijk proces. De liefdevolle wijze waarop Maria Aarts gestalte geeft aan haar roeping, is volstrekt contrair op de afstandssamenleving van vandaag. Het wordt gedurende ons gesprek heel duidelijk dat ze maar één doel heeft en dat is anderen een oprechte baarmoederlijke warmte te verschaffen en deze warmte te delen. Maria Aarts keert zich in warme doch directe woorden tegen de angst en tegen de opgelegde c.q. verordonneerde “hold” op het delen van intermenselijke lichamelijke warmte”. “We hebben dat nodig, we kunnen eenvoudigweg niet zonder”. Geëmotioneerd met een klank van oprechte boosheid spreekt ze over de verminderde overlevingskansen van baby’s in couveuses als ze de moederwarmte moeten missen. Zonder terughoudendheid spreekt ze over sterfgevallen van vroeggeborenen. Haar beeld wat ze neerzet over de noodzaak tot lichamelijke warmte stemt volstrekt overeen zoals als wij dat uit persoonlijke ervaring kennen bij naasten die niet lang meer handen en ons ontvallen zijn. Een kus, een streling, een knuffel, het gaf de oudjes weer levensenergie en vreugde, hetgeen hen in dit tijdperk ontnomen is door cijferwetenschappers die klaarblijkelijk geen enkele binding hebben met gevoel en intimiteit.

Verliefdheid, aanraking, lichamelijkheid, we kunnen niet zonder. Ook dit koppel niet aan de rivier de Taag in Lissabon, Portugal
Foto: Peter-Vincent Schuld

Ondanks dat Maria Aarts haar ongenoegen over de afstandssamenleving duidelijk liet merken, was er geen moment waarop er enige liefdeloosheid in haar, praten, doen en laten te bemerken was.
Maria Aarts is een bekende naam in de wereld van de integere tantra. Haar massages en adviezen hebben al veel mensen weer op de rails van hun gevoel en intimiteit gebracht. Een korte blik op sociale media leert dat vanuit het rijtjeshuis en Vlijmen een warm stralende zon schijnt die pijnen daadwerkelijk doet helen.

Ouder koppel zit dicht bij elkaar, samen aan het water in Medemblik, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ze brengt mensen weer in verbinding met elkaar met de nadruk op het fysieke contact dat geen enkele bijklank heeft dat in het segment van lust valt. Maria Aarts stelt zich kwetsbaar op, zodat ze onkwetsbaar haar energie kan delen die haar cliënten weer in eigen omgeving kunnen doorgeven. Is er iets onbaatzuchtigers in de kille wereld van vandaag? Bij het verlaten van het pand is meteen één ding duidelijk, je staat weer even in de koude harde en liefdeloze wereld, maar met kennis en bagage om het door te geven. Toch een wat surrealistisch gevoel omdat Maria Aarts een en al integriteit in zich draagt ten opzicht van de gepretendeerde integriteit door de vrijheidsbeperkende overheid, waarbij toch veel vraagtekens te stellen zijn.


Liefde versus regels. Loopt altijd scheef.

De kans dat een normale goedwillende burger in aanraking komt met politie of justitie wordt onder deze omstandigheden met het moment groter. Welke wetsdienaar reageert hoe? Het hangt van persoon tot persoon af, zowel van hij of zij die controleert en hij of zij die gecontroleerd wordt, wat de uitkomst zal zijn van de betrokken controles. We rijden in het Spaanse Catral eens opzettelijk zo’n politiefuik in.  We hadden deze makkelijk kunnen ontwijken, Maar we hebben niks te verbergen en voeren onze job uit. De betrokken politieman was enigszins verbaasd over het feit dat hij door ons vriendelijk en kalm bejegend werd. Veel Spanjaarden hebben best wel wat angst voor de “sterke arm der wet”. Hij wil graag weten waar we vandaan kwamen. We legitimeren ons als journalisten en stellen ons voor. De agent weet niet goed hoe met deze openheid om te gaan en dus volgden er twee identieke woorden uit zijn mond “passa, passa”.  De Spaanse nationale en regionale overheden hebben één ding goed begrepen. Journalisten hebben een “essentieel beroep dat van vitaal belang is”. Dat ze dat ook maar goed blijven begrijpen, want we zullen ook de bestedingen uit het herstelfonds uiterst kritisch volgen.

Hoe communiceer je als journalisten op een kalme en ontwapend manier als de politie onder stress staat? Patrouille op de motor door de Policia Nacional in Cartagena, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Journalisten mogen niet worden gehinderd in de uitoefening van hun werk. Hoe communiceer je als burger met de politie en andere opsporingsambtenaren als de druk tot handhaving groot is en er ook nog eens een aanhoudende terreurdreiging is? 

Jongere (skater) mt mondkapje in Murcia, Spanje. Gezichtsbedekking was altijd “not done” hoe lezen we nu iemands gelaatsuitdrukking?
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Mensen hebben op straat hun gezicht verborgen achter mondmaskers, waardoor het waarnemen van gelaatsuitdrukkingen er niet eenvoudiger op wordt. Wat rest is het lezen van de ogen. We hebben eigenlijk niet voor niets wetgeving die volledige gelaatsbedekking onder een aantal omstandigheden verbiedt. Tja, dat zijn de mensen op straat. Maar maatregelen worden bedacht door beleidsambtenaren en openbare bestuurders. We zagen afgelopen weken een situatie waarin de Duitse deelstaatregering van Sleeswijk-Holstein een ultimatum stelde om toeristen uit haar deelstaat te laten opduvelen naar eigen regionen.Voor twee november wegwezen vanaf het vaste land, voor 4 november vanaf de Noord-Duitse eilanden. Ook in Duitsland riep dit de vraag op of zulks wel in verhouding staat of gerechtvaardigd is. Weet u het nog, we hadden in Europa met elkaar afgesproken dat we de strijd tegen het corona-virus niet meer via de landsgrenzen zouden uitvoeren door de grenzen op slot te gooien.  Dus al helemaal geen binnengrenzen. Dus alweer.

Wegwijzers Quiron ziekenhuis (particulier ziekenhuis) met Covid-19 testfaciliteit in Torrevieja, Spanje
Foto: © Christel Dubos / Schuld

Laten we elkaar niet verkeerd begrijpen, dat we een agressief en gemeen virus hebben lijdt geen twijfel. Een spoedarts van het Quiron ziekenhuis in het Spaanse Torrevieja wist ons mee te delen dat 80% van de besmette mensen geen of beperkte klachten zou ondervinden. Slechts 20% zouden er serieuze klachten of een ziekenhuisopname aan overhouden. Slechts een klein percentage zou komen te overlijden. In feite lijkt het dus te gaan om de capaciteit van ziekenhuizen te ontlasten. de maatregelen die per regio of per land worden genomen binnen de Europese Unie verschillen tot op de dag van vandaag aanzienlijk. Voor zaken die je in het betrekkelijk “vrije” Nederland nog zijn toegestaan, zoals je buiten begeven zonder mondkapje, komt je in andere landen niet zelden te staan op een waarschuwing of meteen een stevige boete. De rechtsongelijkheid voor burgers binnen de Europese Unie is dan ook enorm groot en doet ook vragen oproepen en wordt door menig jurist en mensenrechtenactivist met argusogen bekeken. We spreken toch telkens over hetzelfde virus met dezelfde gevolgen. Frankrijk was open en eerlijk. 50.000 doden ten gevolge van het corona-virus. Voor het merendeel personen op oudere leeftijd en mensen met onderliggende ziektebeelden. De strijd tegen de natuur werd verloren door deze mensen.

De Nederlandse premier Rutte maakte afspraken met de Duitse minister-president van de deelstaat Nordrhein-Westfalen, Armin Laschert om het “bij elkaar op bezoek gaan” door de burgers tegen te gaan cq. te ontmoedigen, terwijl dit recht tegen de Europese afspraken in is om de bestrijding van het corona-virus niet via de grenzen te laten lopen. Op de foto grensovergang Duitsland en deelstaat Nordrhein-Westfalen inkomend ter hoogte van Gronau.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De oproep van de Nederlandse premier Mark Rutte om tot half januari niet naar het buitenland te gaan moet toch wat met gefronste wenkbrauwen bekeken worden. Niet naar de  kerstmarkt, niet op wintersport of naar de winterzon en dat allemaal voornamelijk binnen onze eigen Europese Unie. De afspraak die Rutte met de Duitse minister-president Armin Laschet van de aan Nederland (en België) grenzende Duitse deelstaat Nordrhein-Westfalen maakte om de komende tijd niet bij elkaar over de grens te komen is zoals we hierboven al schreven, is eigenlijk flagrant in strijd met de afspraken die we binnen de Europese Unie hebben gemaakt om het probleem niet via de landsgrenzen te spelen. Hier lijken de burgers van de Europese lidstaten massaal de dupe te worden van het het “ikke ikke ikke-handelen” van de thans 26 staats- en regeringsleiders van de Europese Unie. Politiek begint eigenlijk smeriger te worden met de dag. Het leven zoals het is (op het moment), maar laat u de liefde en de genegenheid zich door niemand ontzeggen en ontnemen.