Corona: Over te vullen brandstoftanks en het reizen in bizarre tijden

0
1418
Komen en gaan van vrachtwagens bijn het tankstation en restaurant van Andamur in La Jonquera. Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld en Christel Dubos

Met de Europese lidstaten is overeengekomen dat er “green lanes” zijn voor vrachtwagenchauffeurs die ongehinderd de grenzen moeten kunnen passeren. Op de snelweg in Spanje kom je, naar mate je de Franse grens nadert minder personenwagens tegen en meer vrachtwagens tegen. Deze verandering van verkeersaanbod begint na Girona.

Snelweg Barcelona richting Girona richting Frankrijk
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De Fransen stellen een PCR-test verplicht en ze handhaven daar ook op zoals wij ondervonden. Door Europa reizen is op dit moment een stuk minder leuk, zelfs al is het voor je werk.

Transport gaat dag en nacht door in La Jonquera, Spanje, op de achtergrond staan de vrachtwagens vor de nacht geparkeerd, op de voorgrond gaat een “speciaal transport” de weg op.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


We bevinden ons in de Spaanse grensplaats La Jonquera, gelegen in Catalonië, op een steenworp afstand van de grens. Gedurende dag en nacht is het er een komen en gaan van vrachtverkeer dat over de Europese wegen goederen naar de bestemming moeten brengen. In La Jonquera wordt er nog snel goedkoop getankt. in Frankrijk liggen de brandstofprijzen een stuk  hoger. Ook de tankwagens rijden af en aan om de benzinestations te bevoorraden. Het heeft wat, zoveel bedrijvigheid. Je hebt echter wel de indruk, ondanks dat eigenlijk de Europese binnengrenzen zoals het Schengenverdrag voorziet, weg zijn gevallen, je een “no go zone” nadert. Met deze crisis en het eigenzinnige, recalcitrante en hinderend gedrag van de Europese lidstaten onderling is de oude sfeer van “gesloten” grenzen gevoelsmatig in ieder geval weergekeerd en het voelt niet fijn en vrij. Het ontmoedigen, lees feitelijk het beperken van het vrij verkeer van mensen brengt het gevoel terug van het IJzeren gordijn, uit de tijd dat Europa nog verdeeld was tussen het vrije westen en het gesloten communistische oosten.Voor de jongeren onder ons die deze tijd niet of nauwelijks bewust hebben meegemaakt is deze feitelijk tragedie niet vatbaar, voor de generatie politici die het wel bewust heeft meegemaakt, zou het “achter de oren krabben” aan te bevelen zijn, voor de politici die deze tijden niet of nauwelijks bewust hebben meegemaakt vallen enig leer- en leesopdrachten sterk aan te bevelen.

Transport gaat en staat ter hoogte van het Andamur tankstation met tankwagens op de achtergrond in La Jonquera, Spanje
Foto: Peter-Vincent Schuld

Onderweg naar het noorden besluiten we in dit stadje  La Jonquera te overnachten. Goed hotel, en zoals vrijwel altijd treffen we uiterst vriendelijk hotelpersoneel aan. We gaan maar eens een rondje maken om de maag te vullen en steken de weg over naar het wegrestaurant boven het Andamur tankstation, waar zoals gezegd de brandstof per tankwagen om de haverklap wordt aangevoerd en waar hele vrachtwagenvloten tanken en veel  chauffeurs even een hapje eten, de nacht in hun cabine doorbrengen om afgetankt en wel weer de baan op te gaan. Rare sfeer. De bedrijvigheid dag en nacht, de grote hoeveelheid vrachtwagens en de sfeer in dit deel van het plaatsje geven je het gevoel in tijden te zijn terecht gekomen die we ooit verlaten hebben. Het doet en voelt wat spookachtig en unheimisch aan. Daarboven is de boze grens met de Franse “strenge” grensbewakers”. De Europese Unie en de Schengenzone anno 2021.

Restaurant waar alleen truckers mogen eten in La Jonquera, Catalonië, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

We betreden de trappen naar het op de eerste etage gelegen restaurant terwijl een schoonmaakster beneden in de overdekte hal met supermarkt de vloer zuiver en hygiënisch houdt. Mensen passeren haar alsof het de normaalste zaak is van de wereld dan anderen het “vuile werk” mogen opknappen. Een vriendelijk knikje of gewoon een “buenas noches” zit er niet in. De vrouw doet plichtsgetrouw haar werk verder. Op de eerste etage aangekomen valt ons oog op de houten toog aan de linkerzijde.  Een afzetlint langs de barkrukken. Een “crime scene” ? Nee een hygiënisch voorschrift van de autoriteiten. Maar er als we alles wat we in deze corona-tijden hebben waargenomen nog eens de revue laten passeren blijkt er toch een moord te hebben plaats gevonden. Een moord op het normale leven. Een een ober vraagt of wij vrachtwagenchauffeurs zijn. Nee, we zijn journalisten onderweg voor ons werk  en zullen de grenzen moeten passeren. De ober Spaanse ober verontschuldigt zich. Op last van de Catalaanse overheid mag er alleen maar eten geserveerd worden aan vrachtwagenchauffeurs ondanks dat we door de autoriteiten zijn bestempeld als “vitale beroepsgroep”. Interpretatie van een bestuursorgaan dat de regels niet kent, interpretatie van een ambtenaar? Maar dat is nog het minste. Hier wordt een scheidslijn getrokken tussen vrachtwagenchauffeurs en burgers. Je kunt dit onmogelijk anders bestempelen als apartheid en dat eveneens anno 2021 in ons vrije Europa.

Voertuig. van de Mossos de Esquadra (Catalaanse politie) in La Jonquera, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Een realiteit? De Catalaanse politie, de Mossos d’Esquadra en de Policía Nacional controleren streng. Met schaamrood op de kaken vraagt de ober of we iets willen meenemen van eten naar het hotel. We bestellen wat en onderwijl zien we de politie buiten al heen en weer rijden die wel heel veel interesse toont in van alles en nog wat, Een surrealistische wereld waarin je je afvraagt “welk nut dienen we hiermee?”.  Volksgezondheid?
De sfeer van repressie door de Catalaanse autoriteiten is voelbaar. Een deel van Spanje dat zichzelf “onderdrukt” meent te moeten voelen omdat op basis van de Spaanse grondwet hun afscheiding van Spanje de kop in werd gedrukt. Is hier sprake van meten met twee maten. De volgende ochtend, voor het verder rijden nog even wat inslaan bij de supermarkt voor onderweg. Bij het voorbijrijden van de Catalaanse politie, de Mossos, wordt er fiks getierd. “Solo Multas” Hetgeen alleen maar boetes betekent bemerken enkele klanten van de supermarkt. Een winkelbediende is duidelijk. Ze proberen zoveel mogelijk boetes uit de delen en zo de angst en de druk op de burgers te blijven houden. Ons gevoel? Onze Analyse? Dit alles kan wel eens heel erg radicaal fout aflopen. Je kunt mensen om geen enkele reden zo lang in een dwangbuis houden. De Franse grens passeren we moeiteloos. We zetten koers naar Dijon. Het verkeer neemt in densiteit toe.

Parkeerplaats bij Montpellier, vrouw met mondkapje, de heren zonder
Foto © Peter-Vincent Schuld


Op de parkeerplaatsen onderweg is het een mengelmoes van mensen die met en zonder mondkapje lopen, een mengelmoes van angst, gelatenheid en proberen gewoon door te gaan met leven. Frankrijk, ooit was dit het land van de smerige toiletten onderweg. Het tegendeel blijkt waar. Tot in in de WC’s zelf zijn desinfectiemiddelen en extra papier voorzien om alles te reinigen voor de momenten dat de schoonmakers elders bezig zijn.

Extra WC-papier en een desinfecterend middel in een toilet nabij Montpellier, Frankrijk Foto: © Peter-Vincent Schuld

Toch is de sfeer hier een stuk meer ontspannen dan in noordelijk Spanje ondanks de avondklok van 6 uur in de avond. Een zicht vanuit de hotelkamer laat een wel zeer rustig ziekenhuis zien. Het Maison Medicale Valmy in Dijon was in onze aanwezigheid slechts 1 x de plaats van ambulance-sirenes. Geen komen en gaan van patiënten, geen gestreste toestanden en geen komen en gaan van lijkwagens.

Maison Medicale Valmy, ziekenuis in Dijon
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Maar wij starten de motor. We zetten de volgende dag koers naar Luxemburg en België. Terwijl de Fransen komende vanuit Spanje wel op PCR-testen aan het controleren waren, alhier geen enkele activiteit aan de grens. Bestemmings- en transitverkeer vinden over en weer zonder enige belemmering hun weg.

Transitverkeer in Luxemburg, onderweg naar België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Zelfde verhaal aan de Luxemburgs-Belgische grens. De Belgische premier De Croo heeft waarschijnlijk de tik vanuit de Europese Commissie op zijn vingers gevoeld, want hij heeft een fikse mep op de vingers gehad met zijn “in- en uitreisverbod zonder essentieel karakter”. Toch presteerde het heerschap om de maatregel te verlengen tot 19 april om de paasvakanties van de bevolking in de te dammen. Misschien mogen we het woord indammen vervangen door “vergallen”. We zijn inmiddels aangekomen in België. Een verhaal apart dat we in het volgende verhaal met u delen.