De Avonddenkers: Anderhalve-meter-samenleving is tegennatuurlijk maar hoffelijkheid is een groot goed

0
1147
De anderhalvmeter=samenlevng met een kunstmatige handshake in Tilburg, Nederland Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

De confessionelen onder ons kennen de uitspraak “De mens wikt, God beschikt”. Voor de de niet gelovigen onder ons “De natuur is sterker dan de mens”

Matrixbord boven de snelweg richting het bestuurscentrum Den Haag met de anderhalvemeter-maatregel
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Al aan het begin van de corona-crisis schreef ik uiterst kritisch over de genomen maatregelen en de gevolgen daarvan.

Voor de goede orde, ik schrijf vrijwel altijd, en zo ook in deze, niet uit louter “Nederlands of Belgisch” perspectief, maar vanuit Europees perspectief. Immers ik reis door Europa, ik woon niet in Nederland of België, maar volg het aldaar wel allemaal op de voet.

Bord anderhalvemetermaatregel in het hart van bestuurlijk Den Haag, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dit verhaal gaat even niet of we een virus onder ons hebben en wat het gevaar van dat virus inhoudt. Laten we het hebben over de menselijke warmte.Laten we het niet hebben over vermeende politieke richtingen waartoe criticasters van diverse pluimage al dan niet toe zouden behoren. Laten we het blijven hebben over menselijke warmte.

Bord met Corona-voorschriften in het Eemshotel Delfzijl, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld


De Nederlandse en Belgische samenlevingen zijn afgelopen decennia is verhard tot een punt waar ik niet vrolijk van kan worden. Een samenleving waarin hoffelijkheid vaak verdwenen is. Samenlevingen waarin, als ik snel de laatste nieuwsberichten lees, schietpartijen en steekincidenten schering en inslag zijn.

Fietser met anderhalvemeter-fluo-vestje in Zaandam, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het leven is iets kostbaars. Maar hoe gaan we om met dat kostbare leven als het op “beschermen” aankomt? Beschermen we het leven door lukraak boetes uit de delen bij onvoldoende afstand of het al dan niet dragen van een mondkapje? Zijn de symptoom bestrijdende remedies niet erger dan de kwaal? Wie heeft de waarheid in pacht?

Bord met corona-maatregelen in Den Bosch
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik zie een Europese samenleving in de greep van angst. Dit is niet vol te houden. Ik kan het verkeerd hebben, maar het virus gaat niet zo snel met of zonder vaccinatie uit onze wereld verdwijnen. Het virus gaat muteren en het gaat wellicht milderen, maar het blijft voorlopig gewoon bestaan.

Zwemmen in en zonnen de rivier de Lek in corona-tijd zonder anderhalve meter afstand, normaal sociaal gedrag bij Wijk bij Duurstede, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Wij mensen zijn geen wezens om 1,5 meter afstand van elkaar te houden. De facto is het tegennatuurlijk gedrag.  Het past qua gedrag gewoon niet in de normale omgangsvormen van de mens. Iedere gedragspsycholoog of socioloog zou dat (hebben) moeten weten.

Koppeltje aan de Hofvijver in Den Haag
Foto: © Peter-Vincent Schuld


We hebben behoefte aan fysiek contact met hen die ons lief zijn of met hen die wij dat contact willen delen. We willen een knuffel geven als troost of blijk van genegenheid. We willen hand geven uit beleefdheid of respect naar een ander. Normaal menselijk, warm gedrag laat zich niet vangen noch beperken door regels, wetten en verordeningen. Het werkt frustraties in de hand. Bewindslieden konden zelfs deze “bedachte” maatregelen niet opvolgen. Waarom? Omdat ze mensen zijn zoals u en ik die ook liefde en genegenheid willen geven en ontvangen.  Zelfs de  belangrijkste personen, die de beperkingen uitriepen vielen ten prooi aan het mens zijn en overtraden hun “eigen” regels. Betere voorbeelden zijn niet te bedenken. 

Andrhalvemeter maatregel op de straatstenen aangebracht in Den Haag, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Opgelegde leefregels zijn tegennatuurlijk en dus niet te handhaven en zullen niet standhouden.

Minister de Jonge poseert met de kinderen en richt zich richting de camera van Facts Found Foto: © Peter-Vincent Schuld

Kort geleden brachten wij u foto’s van de Nederlandse minister Hugo de Jonge die met kinderen op de foto ging. Achteraf heb ik als hoofdredacteur en verslaggever toch wat spijt gehad van de te sensationele kop boven het stuk welke luidde ” Hugo de Jonge heeft lak aan corona-maatregelen”. Ik schreef daar al open en eerlijk over. Ik heb geen zin om tegen u te liegen. Ik ga niet lopen schreeuwen om “aftreden” omdat iemand blijk geeft dat iemand gewoon mens is en geen voorgeprogrammeerde robot “Sovjet-stijl”.

Anderhalve meter maatregel bij een parkeergarage in Den Haag.
Foto: © Peter-Viincent Schuld

Wat mij ook zorgen baart  is het aantal (oudere) mensen dat is gestorven in en aan eenzaamheid. Ik kreeg net weer en bericht binnen dat een terminale kankerpatiënte op dit moment maar bezoek kan en mag hebben van 1 persoon. Iemands wiens dagen en uren letterlijk zijn geteld. Moet je zo naar de eeuwigheid van het grote onbekende gaan? Juist op het moment dat mensen elkaar liefde willen geven. Wat maken die regels het dan nog uit, wat hebben ze dan nog voor nut?

Positiviteit: De goede dingen zijn beter met jou, zoals die huis haar bezoekers verwelkomt in De Ham, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De liefde en de waardigheid na een vol leven moeten ontberen. Geen kus. Geen dag papa. Geen dag oma. Geen dag mama. De trauma’s die dit voor de nabestaanden tot gevolg hebben en de afwezigheid van geliefden tijdens het stervensproces is ronduit mensonwaardig noemen. Ik zou als beleidsmaker dit niet op mijn geweten willen hebben.

Corona-propaganda van de gemeentelijke autoriteiten in het Vlaamse Mechelen over wat liefde volgens de overheid in postcodezone 2800 Mechelen zou moeten zijn
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Bij “vermeende” corona-overljdens: Eenmaal overleden, in een lijkzak, de kist in en geen waardig afscheid mogelijk. Een feit van een tweetal weken terug in het Antwerpse. Waren of zijn er oplossingen te bedenken voor deze mensonterende dilemma’s? Absoluut. Als je maar wil en “out of the box durft te denken”.

1,5 meter waarschuwing in Medemblik, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik ga verder met mijn reizen door Europa, met het reizen door mijn levensjaren waarop de levens en de beleving van leven van anderen mijn pad kruisen. Ik voel de angst en ik voel het verdriet bij veel mensen. Het verdriet van het verliezen van geliefden. Het verdriet van het nakend verlies van geliefden. Het verdriet van achter glas afscheid hebben moeten nemen alvorens een vader van een goede vriend van mij het tijdelijke voor het eeuwige verruilde. Is deze 91-jarige man een ter dood veroordeelde crimineel? Nee, het was een oude bejaarde man aan het eind van een fatsoenlijk leven.

Het verdriet van het verplicht worden om afstand te houden in de openbare ruimte, zelfs al zijn het je naasten.

Afstand van elkaar houden anno 2020 in Enkhuizen
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wat is de kwaliteit van leven als je de levensvreugd en het levensverdriet niet fysiek met elkaar kunt delen? Ik zou liever sterven. Liefde en genegenheid moet je kunnen geven en voelen. De aanraking, de hartelijkheid, de liefde.

BOA’s van de afd. toezicht en handhaving van de gemeente Medemblik op surveillance per auto
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ook fysiek. Zelfs in een “extreme omstandigheid” zoals nu. Een samenleving is niet maakbaar. Gevoelens laten zich niet onderdrukken. De natuur is sterker dan door mensen bedachte leefregels. In Nederland kennen we BOA’s de bijzondere opsporingsambtenaren. Hoe ongelukkiger kan de term BOA nu zijn, wetende dat een boa ook een verstikkende wurgslang is.

Afstand houden in Enkhuizen, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Deze samenleving van afstand onder dwang doet mij diep verdriet. Het maakt me soms neerslachtig. Ik voel het ondraaglijk psychisch lijden van mensen die geen uitweg meer in deze samenleving zien en vervolgens hebben besloten om “er uit te stappen”. Ik ben geen medicus of psychiater, maar ik weet dat ik aan een zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat ik wellicht diverse mensen die nu niet meer onder ons nog een stukje hoop had kunnen geven en wellicht had kunnen weerhouden. Met afgrijzen kijk ik naar de narcistische afstands-hardliners. Dit is niet de samenleving waar ik achter kan staan. Mijn geweten komt in opstand.

Covid-campagne van de Nederlandse Rijksoverheid “Geef elkaar de rumte” zoals hier in Eindhoven, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Och ik leef door, geef mensen al dan niet in kleine ruimtes hun eigen ruimte onder de woorden “gaat u vóór”, met een oprechte lach op mijn gezicht. Gemeend vriendelijk zijn geeft zoveel positieve energie.

Ik wens u allemaal veel liefde en genegenheid toe. Zullen we intussen wel allemaal een beetje hoffelijk naar elkaar blijven? De anderhalve meter afstand kan weliswaar niet houdbaar zijn, maar bij veel mensen heerst er angst. Angst is een slechte raadgever, maar angst heerst er wel. Dus laten we wel een beetje rekening houden met mensen de nog in de waas van angst hun leven leiden. Maar is “lijden” wellicht niet beter op zijn plaats? Immers een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest”.