De Avonddenkers: Corona-kerst: Bescherming versus vrijheid? Laten we eens denken over de waardigheid

0
1859
De kerstboom met ballen, het enige dat dit jaar als "traditie" overeind zal blijven? Is er wel een (kerst)bal aan? Foto: Christel Dubos / Schuld

Door Peter-Vincent Schuld

In deze rubriek denken we na over zaken die spelen. We denken na over de gevolgen van (politieke) beslissingen. We denken na over denken en doen.We zijn letterlijk terechtgekomen in de donkere dagen voor maar ook na kerstmis. Duitsland heeft gekozen voor een harde lockdown, Nederland is nu ook gevolgd.


Uw redacteur voelt zich wat confuus. Dus laten we eerst even omschakelen van “uw redacteur” naar het gebruik van het woord “ik” om even wat minder afstandelijk te zijn.

Mag ik even wat persoonlijk met u zijn? Ik had al moeite met de fysiek afstandelijke samenleving voor de corona-crisis. Ik geef mensen graag uit beleefdheid een hand, een letterlijk klopje op de schouder, een dikke knuffel of een kus. Zuiders ingesteld. Ik heb per definitie moeite met kilheid. Dus u kunt zich voorstellen dat ik in deze corona-tijden mij niet echt op mijn gemak voel en telkens het gevoel heb dat ik mensen tekort doe waar het uiten van waardering of genegenheid aangaat.

Het niet geven van een hand… ik voel me zo onbeleefd zo horkerig. Oké, dan gebruiken we maar een aantal “Aziatische” manieren om met ogen en lichaamstaal buiten mijn kring van mijn naasten en geliefden uitingen van wellevendheid aan de dag te leggen. Maar ik maak mij zorgen. Zal na afloop van deze crisis er niet een hoop afstandelijkheid en daarmee een verharding van de samenleving ingebed blijven? 

Kerstetalage in een thans gesloten winkel in Bergen (NH), Nederland
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld


Ik kies er in dit stuk voor om even niet te vilein te zijn. Normaliter kan ik een vlijmscherpe pen hebben, maar daar is het nu niet het moment voor. Ik kies even voor waardigheid. Dat betekent niet dat ik geen mening of gedachten ventileer, maar in deze (kerst)tijden waarin je zo het afgelopen jaar overdenkt met alle gebeurtenissen, beseffende dat mensen zowel door het virus als door psychische omstandigheden de eeuwigheid zijn ingegaan, dan is er even geen plaats voor sneren.

Gesloten horeca-gelegenheid in Bergen (NH), Nederland, toch in kerstsfeer uitgevoerd
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld

Afgelopen maandagavond, de Nederlandse premier Mark Rutte spreekt de bevolking toe vanuit het torentje. Boodschap? Nederland gaat op slot. Fluitconcerten op de achtergrond zijn duidelijk te horen. De politie probeert de menigte op een kordate maar vooralsnog kalme wijze rond het Torentje  van de premier te verwijderen.

De splijting in Nederland. Een opiniepeiling zou vertellen dat 7 op de 10 Nederlanders voor strengere maatregelen zoals harde een lockdown zou zijn. Maar is dat werkelijk wel waar? Zijn de ondervraagden wel representatief voor de gehele Nederlandse bevolking?  Zoals het een journalist betaamt leg ik overal mijn oren te luisteren. Ik luister met open oren, niet met een vooraf door mijzelf ingefluisterde mening. Ik merk dat er in brede lagen van de bevolking grote bedenkingen zijn bij de afstandssamenleving. In tegenstelling tot wat wordt beweerd is de tegenstand niet beperkt tot extreem-rechts, maar wordt de weerstand breed gedragen, en met name door mensen die van nature zeer gevoelig en
vredelievend zijn en niets van doen wensen te hebben met welk extremistisch gedachtegoed dan ook. Op de website “qualitysticker.nl” wordt een activistische sticker verkocht, met een Nederlandse vlag, een zwarte gebalde vuist met het opschrift “Stop de Lockdown”

Sticker met stop de lockdown zoals deze wordt verkocht op de website “qualitysticker.nl” Beeld: © Qualitysticker.nl

Ik besef heel goed dat premier Rutte en alle staats- en regeringsleiders die met deze tragische situatie van doen hebben, voor onmogelijke keuzes worden gesteld. Ik heb noch voel geen enkele behoefte om deze mensen in persoon te viseren. Ja, ik heb ernstige bedenkingen bij de nieuwe maatregelen die her en der in Europa worden genomen.
Bedenkingen omdat ik onder meer vrees voor de stabiliteit van onze samenlevingen en de rechtsstaat. Maar word ik nu geholpen of gehinderd door mijn juridisch c.q. legalistisch denken? Even een blik op Twitter. Er wordt wat gescholden en gevloekt. De verwensingen van mensen met de meest uiteenlopende meningen vliegen je om de oren.

Kerst 2020, alle lampjes branden zoals hier in Bergen (NH), maar kerst is nooit zo anders geweest. Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld

Ik heb zo mijn diepere gedachten maar wens me niet te verlagen tot scheldpartijen of kwalificaties die de waardigheid uit het debat halen. Ik besef tegelijkertijd dat niet iedere burger in staat is om zich ingetogen te uiten. De onvrede zit hoog en laten we eerlijk zijn, de afgekondigde maatregelen zijn vrijheidsbeperkende maatregelen. Dat zijn we in een open samenleving als de Europese niet gewend en daar mogen we ook niet gewend aan raken.

Ongeveer een week voorafgaandelijk aan de Europese top van afgelopen donderdag en vrijdag in Brussel had de Ursuala von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie de lidstaten opgeroepen tot het invoeren van een avondklok. Ja, voor een aantal landen brengt dat nare herinneringen met zich teweeg. Herinneringen aan een tijd die 75 jaar geleden tot een einde kwam en waarvan we dit jaar gehoopt hadden om deze vrijheid te vieren. Het vermaledijde virus gooide roet in het eten.

Desastreuze tijd voor de economie: Een filiaal van De Marskramer, in Bergen (NH), Nederland (huishoudelijke goederen) sluit voorgoed de deuren
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld


Wierd Duk, verslaggever bij de Telegraaf stelt zich de vraag of een lockdown nog wel enige zin heeft. De economie trekt het niet meer, mensen gaan failliet en de mensen trekken het psychisch niet meer, aldus Wierd Duk. Ja, daar heeft Wierd Duk echt wel een punt. Wierd brengt zijn visie op een waardige manier zonder aan enige empathie jegens getroffenen in te boeten.

Poster met “Voor wie hou jij 1,5 meter afstand?”
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld

Nu zal ik in alle oprechtheid de laatste zijn om een onschuldig weerloos wezen het einde van het leven toe te wensen. Fataal ten prooi vallen aan corona. Ik begrijp het intense verdriet dat met het verlies van naasten gepaard gaat. Ik leef mee met hen die het tijdelijke voor het eeuwige verwisselen en dat van hen die achterblijven. Ik ken het gevoel van verlies. Ik heb het meermaals, te veel naar mijn mening, van nabij beleefd en ben er niet voor weggelopen. Het vreet ook nog iedere dag aan mij. Daarnaast heeft het lot mij ook een aantal keren de dood recht in de ogen doen kijken.

Kledingwinkel in Sint Niklaas, België, sensibiliseert met twee kleine paspoppen met mondmaskers en een bord “stop”. in de winkel klanten met mondmaskers
Foto: © Christel Dubos / Schuld

Over het nut en noodzaak van de genomen en de te nemen maatregelen kan getwist worden. Een democratie heeft immers als kenmerk dat je met elkaar van mening mag verschillen. Maar kerst zou een rustpunt in de twisten moeten kunnen brengen. Zelfs gedurende de Eerste Wereldoorlog zweeg al het geschut in en om de loopgraven aan de IJzer en de Somme en werd er gebroederlijk met de vijand kerstliederen gezongen om kort nadien weer het vuur op elkaar te openen.

Kerst 2020 met kerstboom voor het huis zoals hier in Bergen (NH)
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld


Kerst 2020, u had zich waarschijnlijk er iets anders bij voorgesteld. Lekker eten, naar huis rijden, onderweg gecontroleerd worden of u niet teveel gedronken heeft. Kortom, zoals de eindejaarsfeesten altijd plaatsvinden. “Driving home for Christmas” van Chris Rea. Eventuele gevoelens van gelukzaligheid bij het horen van dit nummer zullen wellicht nu al opspelen als u van de supermarkt naar huis rijdt.

Een virus is een virus. Virologen, biologen, artsen, ze houden zich allemaal bezig met een aspect van de natuur. Het leven. (Rechts)filosofen en grondwetspecialisten houden zich bezig met de het denken en het vormgeven van kaders van het leven in juridisch opzicht. Soms staan beide wetenschapsbeoefenaars lijnrecht tegenover elkaar. Wat zij met elkaar delen is de bezorgdheid om het welzijn van de mens.

Hek met kettingslot, gefotografeerd te Santa Polla, Spanje: Mag je een samenleving wel volledig op slot gooien? Een terechte vraag.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik heb de vraag wel vaker hard neergeschreven. Moeten wij als mensen niet beseffen dat we niet onsterfelijk zijn en dat de natuur soms haar gang gaat en niet tegen te houden is.

Voorbereiding op een tsunami zoals hier in Lagos, Portugal, waarbij een bord aangeeft waar u zich naartoe moet begeven in geval van een vloedgolf
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Een overweldigende tsunami laat zich niet temmen. We waarschuwen er wel voor. Maar we houden mensen niet van het strand omdat de kans bestaat dat er op een zeker moment een tsunami gaat komen. Tegelijkertijd besef ik dat de situaties niet vergelijkbaar zijn, op geen enkele manier. Mijn geweten speelt op. Het woord “geweten”, voor velen misschien een ouderwets woord of een ouderwets begrip, maar voor mij zo levend als maar zijn kan. Een fundamentele vraag. Mag je een samenleving op slot gooien met alle economische en psychische gevolgen van dien op korte en lange termijn?

Covid-maatregelen in touringcar te Antwerpen. Een rood-witte ketting houdt het bestuurderscompartiment gescheiden van de passagiers
Foto Christel Dubos / Schuld

Sinds de uitbraak van de crisis breek ik hier mijn hoofd over en de wijzer slaat toch richting “nee en inclusief ernstige bedenkingen” uit. Ik begrijp het handelen van de overheden wel, ik heb er begrip voor, maar na alles honderden malen gewikt en te hebben gewogen kom ik toch uit bij  zware bedenkingen.

Postercampagne in Bergen (NH), Nederland, Voor wie blijf jij thuis met klachten?
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld

Heb ik dan geen gevoel voor de mensen die levensbedreigend getroffen worden of heb ik geen oog voor de overbelasting van de mensen in de zorg? Ja, natuurlijk wel, ik ben geen harteloos en gevoelloos mens. De zorg kan overbelast geraken en we hebben geen echte back up die in “no time” uitgerold kan worden. Ik heb geen zin om in herhaling te vallen, maar ik heb al ettelijke keren geschreven over het gebrek aan civiele verdediging en het voorbereiden op situaties zoals onderhavige.

Maar ik heb ook begrip voor de toewijding van de mensen die zich keren tegen de lockdown en afstandsbeperkende maatregelen. Ik heb er begrip en waardering voor, zolang dit plaatsvindt binnen de spelregels van de democratische rechtsstaat. Geweld is vanuit mijn perspectief bezien uit den boze.

Het is goed om zaken in vraag te stellen. Het houdt ons scherp en kritisch. Vragen stellen kan nooit kwaad. Maar laten we nu, zeker rond deze periode alsjeblieft de waardigheid bewaren. Dat geldt ook voor de mensen die de opposanten van lockdowns en strengere maatregelen voor het rot van de straat uitmaken waarbij ongegronde termen als “narcisten en egoïsten” gratuit over de toonbank vliegen.  Ik adviseer het openbaar bestuur echt om mensen ruimte en gelegenheid te geven om hun onvrede over de lockdowns te uiten en deze uitingen naar behoren te faciliteren. Doe je dit niet dan creëer je een maatschappelijk cyste die zich heel snel kan omvormen tot een ontsteking met een moeilijk te behandelen abces tot gevolg. Zelfs een maatschappelijke bloedvergiftiging ligt op de loer. We praten in regel niet over mensen die “beroepsdemonstranten” zijn. Maarrrrrr. Van de onvrede wordt misbruik gemaakt door notoire relschoppers die iedere gelegenheid aangrijpen om heibel te trappen. Zij begeven zich onder de vreedzame opposanten waardoor de grimmigheid toeneemt en “alles schoongeveegd” wordt. Het gevolg is dat mensen die anders nooit en te nimmer in aanraking komen met ordehandhaving, ervaringen ten deel vallen die zij als bedreigend, schokkend en traumatisch ervaren. Het is verschrikkelijk moeilijk voor de politie, zo niet onmogelijk om middels “microchirurgisch” optreden het gewenste doel te bereiken. Ja, er doen zich innerlijke conflicten voor tussen de adrenaline enerzijds en de proportionaliteit anderzijds. Maar dat is bij demonstranten niet anders.

De “fout” moet hier niet bij de politie gezocht worden maar bij het openbaar bestuur. Zorg dat er geen infiltraties kunnen ontstaan en geef geen onnodig bestuurlijke aanleidingen tot uitingen van ongecontroleerde frustraties.

Ook dit maakt onderdeel uit van het spectrum van ordehandhaving en geweldsbeheersing. Ik wijs dus met de vinger naar de burgemeesters c.q. de voorzitters van de veiligheidsregio’s zoals we deze in Nederland kennen. Het is te gemakkelijk om de politie overal maar voor te laten opdraaien en de politie alle bagger over zich heen te laten krijgen.

De politie in Europa kan de ene dag worden ingezet voor orde handhaving en een dag later als hulpverlener bij een ongeval optreden. Op de foto, de Duitse politie bij een ongeval in Mecklenburg-Vorpommeren
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het plegen van enig geweld tegen de politie gedurende anti-lockdown demonstraties kent geen enkele legitimering. Diezelfde politieman of politievrouw moet een dag later hulp verlenen bij een ongeval, een straatrover in de kraag grijpen of alles geven als er iemand vermist is geraakt.

Ik maak mij ook grote zorgen om het geestelijk welzijn van politiemensen. Ik kreeg de afgelopen dagen signalen binnen dat er in België politiefunctionarissen zijn die toch wat moeite hebben om in bepaalde situaties streng te handhaven van, en het beboeten van overtreden van corona-regels en zeker gedurende de kerstdagen. We ontvingen signalen dat agenten zich ongemakkelijk zouden voelen als ze af moeten gaan op meldingen van een “verklikker” in relatie tot het familiaal kerst vieren. In België is slechts 1 “knuffelcontact” toegestaan. Begrijpelijk, Immers we spreken niet over (zware) misdaden.

Politiemensen, zoals deze agente te paard in Aarlen, België, zijn mensen zoals u en ik.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ook politiemensen hebben persoonlijke opvattingen al worden zij geacht deze tijdens de uitoefening van hun ambt geen rol te laten spelen.  Politiefunctionarissen zijn mensen gelijk u en ik. Ze eten, ze drinken, ze kennen emoties. Niets menselijks is hen vreemd. In de surveillance is het uniform dat een zekere psychologische afstand tot stand brengt. Politiemensen zijn niet feilloos, kunnen ook fouten maken zoals u en ik dat doen. Niets om je voor te schamen.

Enkele van de signalen die ik ontving van politiemensen die soms toch wat in knel kwamen met hun persoonlijk gevoel of noem het geweten, kwamen uit de regio Turnhout, een grensregio. Een ander signaal dat ik uit diezelfde regio ontving was over het bevel geven tot verwijdering van een aantal posters van een kunstgalerie van de Nederlandse kunstenares Sylvia Reijbroek gelegen in de Belgische enclave Baarle-Hertog die qua politiezorg valt onder de lokale politie regio Turnhout.

De galerie van Sylvia Reijbroek in de enclave Baarle-Hertog met posters op het raam van de deur zoals beschreven in het artikel
Foto: © Sylvia Reijbroek

Sylvia Reijbroek had twee posters op de deur van haar galerie. Eentje met de tekst “Dit is MIJN winkel en u hoeft hier geen mondkapje te dragen” met daaronder een poster “Wij maken ons #hartvoordevrijheid”. Sylvia Reijbroek kreeg afgelopen zaterdag bezoek van de politie die haar beval de posters te verwijderen. Het geen gehoor geven aan het bevel zou haar op een boete komen te staan van 750,00 EURO en de burgemeester zou haar winkel voor bepaalde duur kunnen sluiten aldus Sylvia. Als ik met Sylvia spreek hoor ik een bezorgde vrouw die de ingetreden afstandelijkheid tegen haar gevoel voelt indruisen.

Sylvia Reijbroek is één van die doodgewone burgers die zich niet kan vinden in de “afstandssamenleving” van vandaag en was door het voorval erg geëmotioneerd en aan de andere kant toch strijdlustig.  Ze nam het de politiemensen niet kwalijk dat ze waren gestuurd. Maar er waren volgens Sylvia wel mensen die hadden “geklikt”. De agenten hadden de posters gekwalificeerd als “opruiend”. Maar de juridische term “opruiend”, zoals we dit in het strafrecht kennen, is geen waterdicht begrip.

Even een belletje naar de Antwerpse advocaat Pieter Laleman. Even de zaak vanuit juridisch perspectief bekijken. Meester Laleman en ik bleken de zelfde gedachtegang er op na te houden. Formeel, dus juridisch gezien heeft Sylvia Reijbroek een publiek toegankelijke galerie en de regels in België schrijven voor dat er een mondkapje gedragen moet worden. Daar kunnen we wat van vinden, we kunnen bedenkingen maken over het nut, we kunnen het verplicht dragen van een mondkapje zelfs verwerpelijk vinden, maar de regels zijn helaas voorlopig zoals ze zijn. Maar de poster #Hartvoordevrijheid valt onder het grondwettelijk recht van vrije meningsuiting. Hier gingen de betrokken politiemensen van de regio Turnhout naar mijn mening faliekant de mist in, advocaat Laleman omschreef het als een foutieve interpretatie van wetgeving.

Ook in een crisissituatie als deze dienen de pijlers van de rechtsstaat recht overeind te blijven staan en dienen de Belgische grondwet en het EVRM gerespecteerd te worden. Ook politieagenten komen wel eens de straat op om hun ongenoegen te uiten over bepaalde situaties.

Tijd om contact te leggen en wat vragen te stellen aan de politie in Turnhout. Maandagmiddag rond half vier bel ik met het politiebureau en vraag naar de perswoordvoerder. Na enkele politiedames aan de lijn gehad te hebben zou ik worden doorverbonden met de perswoordvoerder. Zou. De verbinding werd verbroken. Ik bel nog maar eens terug. Ik krijg een zekere “Rudy” aan de telefoon en tracht hem mijn eerste vraag voor te leggen met betrekking tot eventuele gewetensbezwaren van politiemensen in relatie tot het handhaven van de corona-regels. De woordvoerder stelde er niet mee bekend te zijn en niemand die hij kende zou enige bezwaren hebben. Gesprek droeg geen enkele vorm van scherpte van mijn zijde noch van de zijde van de politiewoordvoerder en toch werd opnieuw de verbinding verbroken. Voor de derde maal terugbellen  Opeens was de toonzetting heel anders. “ik heb geen tijd ik moet zo direct een vergadering in” zo verklaarde politiewoordvoerder “Rudy” en weer werd de verbinding verbroken.

Ik kreeg de indruk dat ik een ongemakkelijke vraag had gesteld waarop men liever niet inging. Dat is spijtig want de politie Turnhout heeft natuurlijk absoluut het recht om op mijn vragen te antwoorden. Hoor en wederhoor. Woordvoerder Rudy herkende zich niet in de signalen die wij kregen. Dat kan natuurlijk. Naast kameraadschap onder de politiemensen zijn er natuurlijk ook zaken die minder makkelijk onderling te bespreken zijn en dit zou hiervan een voorbeeld geweest kunnen zijn. Als de signalen die wij ontvingen herkend en erkend zouden worden, is dat geen schande. Als er een thema bestaat dat moeilijk publiekelijk bespreekbaar is, maar gelet op het openbaar belang toch besproken dient te worden dan zij wij ter redactie heel wel in staat om dit op een serieuze en serene manier te brengen.

Wij doen aan waarheidsvinding en dus proberen we met de politie in gesprek te gaan. Helaas zien veel politiemensen de media als hun vijand. Maar het belletje van mij was niet bedoeld om een sensatieverhaal neer te zetten, maar in alle sereniteit te spreken over signalen die wij ontvingen omdat politiemensen nu eenmaal geen machines zijn maar gewoon mensen. Mensen waarover wij ons gewoon oprechte zorgen maken in een tijd van corona, terrorisme en een toename van geweld in de openbare ruimte. Wij hebben binnen onze redactie een beroepsethiek inzake heikele thema’s.

archieffoto van een Inzet van een arrestatieteam in Antwerpen
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Dan maar eens een belletje met de voornaamste politievakbond van België, de VSOA in Brussel vertegenwoordigd door ondervoorzitter Vincent Houssin. Ook de heer Houssin kende noch herkende de signalen die wij ontvingen uit zijn praktijk. De gekozen woorden en de wijze van uiten door de heer Houssin gaf mij niet de indruk dat er om de hete brei werd heen gedraaid. Integendeel. Hier sprak een politieman, actief in de vakbeweging met een duidelijke toewijding ten opzichte van zijn collega’s.  Wat ons eigenlijk direct op het traject bracht “hoe om te gaan” met, en te zorgen voor politiemensen die geestelijk in de knel komen. De heer Houssin wees ons op het bestaan van de stress-teams die ingeroepen worden als politiemensen in emotioneel belastende situaties terechtkomen zoals schietincidenten. Deze teams staan de betrokken politiemensen bij in de geestelijke verwerking van heftige situaties, iets waar zeker de laatste jaren steeds meer aandacht voor is. Ik heb destijds als fotojournalist die de EU en de NAVO coverde, jarenlang in Brussel gewerkt en weet uit eigen waarnemingen dat de politie aldaar onder uiterst moeilijke omstandigheden haar werk moet doen.

Het Belgisch College van Procureurs-Generaal heeft overigens een aanwijzing uitgevaardigd dat het inzetten van drones en het betreden van privéwoningen om “inbreuken op de corona-wetgeving” vast te stellen niet proportioneel is ten opzichte van de eventueel begane overtredingen.


Ik weet en besef dat in  bepaalde Belgische wijken zoals Molenbeek, Schaarbeek (agglomeratie Brussel) en in Antwerpen-Borgerhout deze donkere decemberdagen en zeker met oud jaar voor lieden van een bepaald allooi die zich niet wensen te integreren in onze beschaving, de gelegenheid bij uitstek is om rellen te gaan schoppen en de politie te gaan bestoken met vuurwerk, stenen en straatmeubilair zoals het andere jaren ook het geval was. Of een avondklok hierbij gaat helpen betwijfel ik. Maar het is in mijn ogen onacceptabel. Het erge van alles was dat de politie in het Brusselse na eerdere rellen dit jaar, ook nog eens een dolksteek in de rug kreeg van derderangs politici.

Nieuwjaarszangertjes in het Belgische Kapellen
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dit jaar is alles anders. Geen vuurwerk, geen feesten. In België ook geen (vals zingende) nieuwjaarszangertjes aan de deur. Voordeel voor uw trommelvliezen en uw glasverzekering. We moeten toch ergens even blijven lachen.

Met conclusie: Ter voorkoming dat we een amper of niet te helen wonde in de samenleving tot stand brengen en die een langdurige instabiliteit tot gevolg heeft, met een daarop volgend diep wantrouwen van de burger in de overheid adviseer ik microbiologen, virologen en artsen met klem zich te onthouden van uitlatingen zoals het aansporen tot “klikspaan spelen”. Dit soort uitlatingen zijn niet verstandig gelet op de instabiliteit van de samenleving.

De burger moet het vertrouwen kunnen houden in de politie en de politie niet bij voorbaat als vijand beschouwen Daar dragen dit soort uitlatingen zeker niet aan bij.  Voor het overige: Helaas is het zo, en ik stelde het al eerder,  een ramp laat zich helaas alleen na afloop analyseren.

Even glanzen, even schitteren zoals deze kerstbal
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld

Ik wens u allen , mede en uitdrukkelijk namens mijn team, veel kracht, liefde en warmte toe in deze moeilijke tijden. Een een virtuele knuffel van mij laat ik u allen ten deel vallen als u daar prijs op stelt. Hoffelijkheid en vriendelijkheid kost geen cent en het maakt iemands dag zoveel mooier.