De Avonddenkers: Coronatijden en het recht op een uitje na een spuitje

0
1658
Reizen in corona-tijden: Vrouw met koffer in Cartagena, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

Net zoals velen onder u maakt uw redacteur zich ernstige zorgen over de rechtstaat, burgervrijheden en het respecteren dan wel het mogelijk of feitelijk omzeilen van van de juridische en on aantastbare grondslagen van onze Europese samenleving die zijn vastgelegd in grondwetten, het Europees Handvest en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.

Jongeren, ietwat eenzaam op een bankje in Cartagena, Spanje
Foto: © Peter-Schuld

We hebben in onze Europese samenleving kritische denkers en kritische journalisten bikkelhard nodig om allerlei maatregelen kritisch in vraag te stellen. Is er wel sprake van proportionaliteit? Natuurlijk zijn kritische denkers en en kritische journalisten een “pain in the ass”. Maar wij , dus ook onze redactieleden zijn uiterst kritisch, hebben als taak de democratische rechtsstaat en de burgerrechten nauw gezet te monitoren. Simpelweg “doen wat er gezegd wordt” zoals een respondent ons na een van onze verhalen te hebben gelezen, meende te moeten opdragen wijzen wij met klem van de hand en vinden deze “mening” echt abject in relatie tot onze publieke opdracht. Waar er Europese regels door lidstaten worden overtreden proberen wij deze in kaart te brengen, zodat geen enkele lidstaat haar “handen kan desinfecteren in onschuld”.

Op de foto flesje desinfecterend handgel in een hotel in Gdansk, Polen
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Nee, deze tijden zijn niet leuk. Er is sprake van onmetelijk verdriet bij getroffenen die in fysiek, mentaal of economisch opzicht lijden of zelfs het leven hebben gelaten. Uw redacteur is van mening dat alleen maatwerk dat rekening houdt met de volksaard er voor kan zorgen dat onze samenleving niet voor een zeer lange tijd gedestabiliseerd raakt met alle, vaak nu door sommigen niet onderkende, gevolgen voor de lange termijn van dien. Maar het is een moeilijk en een gevoelig thema. Thema’s waarin ethiek, recht en behoorlijk bestuur een synergie moeten vormen. Het gaat over leven en dood. Het gaat over levensverwachting, het gaat over vrijheid en het gevoel van beknelling door maatregelen die veel mensen letterlijk de kracht tot leven ontnemen en voor hun gevoel en in hun beleving belanden in een psychisch uitzichtloos lijden. De structuur en het karakter van de samenleving is niet te vergelijken met die ten tijden van de laatste wereldoorlog, al zijn er zeker bestuursmatige parameters die terughoudendheid eisen van het openbaar bestuur.

Man op een bankje met mondkapje in het centrum van het Spaanse Cartagena, het beeld wekt de indruk van enige terneergeslagenheid
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Keiharde feiten: de ene mens krijgt een spuitje met dormicum en morfine omdat het niet aannemelijk of waarschijnlijk is dat er ooit nog leven is de betrokken persoon te verwachten is. De andere persoon mag een vaccinatie halen.

Het corona-vaccin van Pfizer – BioNTech.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Entstoffen die weliswaar zijn goedgekeurd maar waar toch nog heel wat onbeantwoorde vragen zijn.  In principe is het menselijk lichaam, we spreken dan over de fysieke integriteit behoudens enkele enkele uitzonderingen, onaantastbaar. Ja, er zijn feitelijk vragen over onder meer de lange termijn uitwerking van het vaccin van Pfizer en dat van AstraZeneca. De Zwitsers willen niet voor niets van hun voorraad AstraZeneca af.

Een persoon heeft het grondrecht om te kiezen om zich al dan niet laten vaccineren. Deze keuzevrijheid mag er naar mijn mening niet toe leiden dat de persoon die er niet voor kiest om zich te laten vaccineren in zijn of haar bewegingsvrijheid beperkt wordt. Op geen enkele manier.

In de Schengenzone binnen de Europese Unie en de geassocieerde EFTA-landen samen kennen we een vrij verkeer van goederen en personen en dat betekent dat je mensen niet mag hinderen in het gaan en staan. Door de verdragslanden is overeengekomen dat uitzonderingen hierop slechts zeer tijdelijk van aard mogen zijn.

Toerist met mondkapje en koffer in Sintra, Portugal Foto: © Peter-Vincent Schuld


Al deze elementaire rechten van burgers lijken op een of andere manier overhoop gegooid te worden door de corona-crisis. Voor de goede orde: Ten gronde heb ik niks tegen bepaalde vaccinaties. Ik heb voor het journalistieke werk de halve wereld rondgereisd en ook ik heb bij het Tropisch Instituut in Antwerpen destijds allerlei vaccinaties gehaald. Geen bijwerkingen, geen problemen. Niks van dat alles. Niet dat ik volstrekt gezond terugkwam uit Afrikaanse oorden, het tegendeel is waar. Maar allerlei ziektes waarvoor ik ingeënt was, en zelfs malaria en soa’s zijn mij bespaard gebleven. Ja, ik kwam terug met rottige bacteriën in mijn lijf. Tja, je moet er wat voor over hebben om wat van de wereld te zien. Ik had net zo goed in bepaalde gebieden met mijn hoofd tegen een kogel aan kunnen lopen of neergestort kunnen zijn met een vliegmachine. Dat laatste geschiedde trouwens op een haar na en de reis naar de plek des onheils was niet eens verder dan het Franse Saillagouse in de Pyreneeën. Daar crashte ik zowat met een Belgische militaire Agusta-helikopter. U weet wel dat toestel dat door middels van smeergeld aan de socialisten in België is aangekocht. Waarschijnlijk heeft het lot meegewogen houdende dat ik niet omkoopbaar ben in tegenstelling tot die kolonie grijpgrage Belgische socialisten. Oh ja, en de piloot van het toestel mag ik ook niet vergeten te bedanken. In de avond konden we er hartelijk om lachen in een kroegje dat gelegen was, net over de Spaanse grens.

Op de foto: De betrokken helikopter net voor de bijna-crash op een airfield in Saillagouse, Franse Pyreneeën
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Elke dag loop ik de kans dat mijn leven vroegtijdig door een falen van het lichaam of door een ongeval ontnomen wordt. Kijk maar naar die bijna-crash van die helikopter waarover ik sprak.

Ik zag mijn geliefden al bij mijn kist zitten, stukjes Peter te tellen. Het ene botje naar het andere stukje verbrande huid. Dit onder het mantra “hij hield wel van ons, hij hield niet van ons” om te wachten wat de uitkomst zou zijn als mijn laatste stoffelijk restje in de bak gedeponeerd was? Of ik een morbide humor heb? Ja natuurlijk! Bovendien krijg je mij echt niet snel van mijn stuk af en angst is een slechte raadgever.

Mogen we alsjeblieft nog blijven lachen om en met corona? Gewoon je tong uitsteken met de toevoeging “mij krijgen ze toch niet klein”
Foto:© Peter-Vincent Schuld

Maar terug naar de vaccinatie. Het verregaand idee van een vaccinatiepaspoort om vrij te kunnen reizen binnen Europa is volstrekt in strijd met de grondslagen van de Europese Unie, volstrekt in strijd met de bedoeling van Schengen en het daarmee gepaard gaande vrij verkeer van personen. Het vaccinatiepaspoort voor gebruik binnen de Europese Unie en de Schengenzone is moreel verwerpelijk en discriminerend om het voorzichtig uit te drukken. Je begeeft je op een hellend vlak dat met groene zeep is ingesmeerd. Dat de Europese Commissie en de staats- en regeringsleiders van de Europese lidstaten zich hiermee inlaten zegt wat over het gebrek aan respect dat zij naar mijn mening voor het individu hebben. Of komt het er uiteindelijk toch niet van en is dit een drukkingsmiddel om de burgers onverplicht te verplichten? Het is een tijd waarin volksgezondheid op een schimmig wijze aangewend wordt die de toets van de redelijkheid, proportionaliteit en naar mijn mening, ook de toets van de eerlijkheid niet kan doorstaan.

Liefde versus angst waarbij twee jonge meiden mondkapje dragen in een tijd waarin dit nog niet verplicht was in Portugal.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Hier naderen we een punt van aandacht. Er is een virus. Oke! Top! Fijn! Verder nog belangrijk nieuws? “Ja, iedereen is iedereen aan het gek maken” is het antwoord. Ja, of ik dat zelf niet gezien had. De gesproken woorden van menig politicus muteren net zo snel als het corona-virus zelf, en als ik de menige uitspraken van de diverse politici hoor dan lijkt het woord mutant een passender woord voor het vak van politicus. Hallo, ik ben parlementslid, hallo ik ben minister, hallo ik ben premier. Nou bespaar me die titels, voor mij ben je gewoon een politiek mutant. Oh ja, ik ben journalist en voor alle duidelijkheid, ik stel hier de vragen en jij hebt maar gewoon naar waarheid te antwoorden. Helder? Posities duidelijk? Je bent in dienst van de bevolking, dus ook in mijn dienst, bestuurs-slaaf. Even je plaats kennen. Of ik arrogant ben? Had u gedacht , dit is het begin nog maar.

Zicht op de “verlaten” Portugese grens met Spanje eens u de feitelijke grens bent gepasseerd via de brug op de de Rio Guadiana gefotografeerd aan Portugese zijde
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dan gaan we even naar Portugal. Huidig halfjaarlijks voorzitter van de Europese Unie. Niet dat de socialistische premier Costa daar echt werk van maakt, want Costa heeft zijn handen vol aan de corona-crisis. Om te beginnen sloot meneer de grenzen.

Ambulance met spoed in Lissabon, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Alles wat lichtelijk grieperig was of corona-verschijnselen vertoonde werd al per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Zo ontstonden dramatische de rijen voor de ziekenhuizen. Aldaar vonden de triages plaats. De wereld in schok. Maar het was een praktijk die ook in Spanje er op na werd gehouden. Iedereen die ook lichte verschijnselen had werd opgenomen. Zo krijg je dus een totaal vertekend beeld over de ernst van de situaties. Eenmaal de rijen met ambulances voor het ziekenhuis op het netvlies bevind je je in een bepaalde toestand van beeldvorming waar een latere nuance weinig zin meer heeft.

Afgelasting van het festival van de vis, afgelopen jaar gedurende de eerste lockdown
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Costa had het zo plechtig en bij herhaling beloofd. Er zouden na de eerste “golf” geen nieuwe lockdown komen. Daar hebben we de politieke mutatie die ook Costa tot een politieke mutant maakt. Portugal is weer op slot, en niet zo’n beetje ook. Of is leugenaar een beter woord?

Voorbeeld van een eenpersoons-appartement op de begraafplaats van het Portugese Grandola, gelegen in de regio Alentejo
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Uitvaarten van mensen die om wat voor reden zijn overleden kunnen (vaak) niet plaatsvinden in het bijzijn van familie zo werd ons gemeld. Fijn om zo de eeuwigheid in te gaan en erg verstandig om mensen met een melancholische cultuur van “saudade” zulke traumatische ervaringen te bezorgen. Ja, je verhuizing naar een eventueel eenpersoons-appartement op de begraafplaats moet je maar aan vreemden overlaten. Waardig? Dacht het niet. Maar welke politieke kleur heeft Costa ook alweer? Inderdaad. Rood, dus collectivistisch en dus geen oog voor het individuele leed. Maar ja, de Portugese socialisten misbruiken de crisis net zoals andere Portugese partijen voor partijpropaganda.

Corona-gerelateerde partijpropaganda van de Portugese socialisten in Lissabon.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar het vertrouwen in de Portugese politiek is ook niet zo erg groot. In landen zoals Portugal en Spanje met een duister verleden van rechtse dictaturen zijn ouderen vaak gewend om op de politieke partijen te stemmen die aan de basis lagen van de omwenteling en daarom is de greep van de socialisten en in Portugal socialisten en communisten ook te verklaren.

Tee oudjes kijken de “andere kant uit” in Faro, Portugal. Een beetje symbolisch voor het stemgedrag van de oudere generatie gelet op de politieke fratsen die socialisten en communisten in Portugal uithalen, deze twee partijen moeten het voornamelijk van de oudere kiezers hebben
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ze hebben vooral de voorkeur bij oudere traditionele kiezers ongeacht wat voor fratsen er worden uitgehaald. Pikant feit is dat juist deze ouderen gevaar lopen om te komen te overlijden. Het simpele optelsommetje is dat de socialisten en communisten er dus alle baat bij hebben om tegen elke kostprijs betrokken mensen zogenaamd te beschermen. Vals en vuil van mij om deze conclusie te trekken? Het zal wel, maar wat in de binnenskamers gefluisterd wordt vertel ik u gewoon open en bloot.

Ouderen zoals hier in Cartagena, Spanje zijn wel degelijk van electoraal belang voor de traditionele politieke partijen en het daaraan gekoppelde (electoraal opportunistisch) beleid Foto: © Peter-Vincent Schuld

Laten we er geen misverstanden over bestaan, ik gun elke oudere, ongeacht welke politieke voorkeur hij of zij heeft een lang, gezond, liefdevol en gelukkig leven toe. Maar het verhaal kent ook politiek opportunistische nuances vertaald in beleid dat we maar eens eerlijk op tafel moeten gooien. De vraag of zeer stringente maatregelen ter bescherming van de volksgezondheid in verhouding wel proportioneel zijn en niet zijn ingegeven om een gevoel van schijnveiligheid te geven uit electoraal belang, is wel degelijk legitiem.

Hotel met leeg zwembad en lege terrasjes bij een hotel in Santiago de Cacem, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wie gaat er opdraaien voor de schade van de toerisme-sector die in Portugal zo belangrijk is? Ondernemers zien hun levenswerk van vaak vele tientallen jaren in rook opgaan. De verhalen zijn schrijnend.

Een enkele strandgast keert terug van een dagje strand in Troia, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Die “paar” toeristen die toch zijn gekomen in de afgelopen zomer maken de enorme verliezen alles behalve goed, Portugal heeft geen eigen middelen om de gedupeerden volledig te compenseren en de gelden uit het EU-herstelfonds lijken te gaan worden gaan gebruikt voor klimaat en andere “grappen” die niets te maken hebben om de burgers die schade hebben geleden er echt bovenop te helpen. En nee, dit is niet de schuld van het instituut Europese Unie maar van de keuze die de mensen in Europa is alle goedbedoelde “naïeve” domheid hebben gemaakt in de stemhokjes en de mensen die op basis daarvan zijn afgevaardigd.

Slechte zaken voor de bedelaar met mondkapje en zielige tekst in de straten van Cartagena, Spanje.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ja, u gelooft het of niet, er is nog een “semi-officiële”, zeg maar gedoogde bedrijfstak die ernstig te lijden heeft. De bedelaars en hun bakjes op de straat met de meest zielige teksten waarbij je, als je niet wat sterker in je schoenen staat meteen in de verleiding komt om de corona-crisis te vergeten en je parkeergeld en andere munttroep in het daarvoor aangereikte bakje te deponeren. Mocht u geen kleingeld bij u hebben en een rokend persoon zijn, dan kan ik u verblijden met het nieuws dat de bakjes en petjes van de bedelaars ook aangewend kunnen worden als asbak. Uit eigen ervaring kan ik u meedelen dat zulks zeer aan te bevelen is, al moet ik erbij zeggen dan mijn gestalte wat groter en breder is, en ondanks mijn vriendelijk karakter men twee keer nadenkt om boze woorden tegen mij te uiten al dan niet vergezeld gaande van zinloos geweld.

Een AED-apparaat geplaatst voor een pinautomaat van een bank in het Spaanse Cartagena.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Vaststaat is dat mensen echt door de centjes heen raken. Dat mensen zorgen hebben om hun toekomst en daardoor ook medische klachten ontwikkelen. Ik zie voor een bankautomaat in het Spaanse Cartagena een AED-apparaat staan en denk “Als je een hartkwaal krijgt omdat je geen centjes meer hebt verdiend dan is er altijd nog een AED-apparaat dat je weet tot “leven” kan wekken als er nog mensen zijn die weten hoe je zo’n ding moet bedienen.

Restaurant met bord “No Wi-Fi, talk to each other”
Foto: Christel Dubos / Schuld

Maar hoe zit het met het sociaal contact? meer dan ooit zijn we in de afstandssamenleving afhankelijk geworden van videoconferenties en de WiFi-connectie. Met weemoed denk ik terug aan dat ene moment in een restaurant in het Portugese Lagos. “No WiFi”, talk to each other”. Het was 2019. Nooit gedacht dat twee jaar later dit bij maatregel op plekken in bepaalde formaties verboden zou worden en er lekker tussenuit gaan op straffe van een boete eveneens verboden is.

Lege tuk-tuk zonder toeristen en met handgel in het Portugese Sintra
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het leven zoals het op het moment is maar niet zoals het zou moeten zijn en ik ga er mij ook niet bij neerleggen.