De Avonddenkers: De samenleving is als gelaagd gesteente en kent een intellectuele onderklasse

0
434
Gelaagd gesteente in de Afrikaanse natuur van noordelijk Benin (Afrika) Foto: © Peter-Vincent Schuld

Door Peter-Vincent Schuld

In tegenstelling tot wat de titel eventueel die tot de verkeerde aanname zou kunnen leiden, bestaat de intellectuele onderklasse niet (alleen) uit ongeschoolde mensen wiens leven louter in het teken staat van het spreekwoordelijke “bier en voetbal”.


Een academische graad hebben impliceert op geen enkele wijze dat je beschikt over onderscheidend denkvermogen en de capaciteit om “out of the box” te denken. Het impliceert evenmin dat je over de juiste eigenschappen beschikt om maatschappelijke thema’s te begrijpen of met niet gelijk gestemden toch een goede of zelfs een warme en vriendschappelijke band te onderhouden.


Deze redenatie staat volledig los van het “wij-zij” denken dat nogal simplistisch te pas en te onpas opgevoerd wordt door voorstanders en tegenstanders van boven vernoemd fenomeen.


De intellectuele onderklasse wordt niet in de laatste plaats gevormd door mensen die niet boven zichzelf kunnen uitstijgen en hun meningen, hun dogma’s of hun sociaal kader kunnen of willen kritisch willen toetsen.

De intellectuele onderklasse wordt gevormd door mensen met een beperkte emotionele c.q. empathische intelligentie. Maar de intellectuele onderklasse wordt primair gevormd door mensen die niet kunnen of willen luisteren wat anderen te zeggen hebben en de spreekwoordelijke deur meteen dicht smijten als er ook maar een woord valt wat niet in hun straatje past.


Het “aanpakken” van problemen in de samenleving begint met het proberen te begrijpen van de problemen vanuit elk perspectief. Vervolgens spiegel je deze perspectieven aan wat je zelf denkt of meent te denken. Je overloopt, je spiegelt, je bekritiseert, je heroverweegt en toetst jezelf.
Spijtig genoeg is dit, omwille van allerlei sociale drukkingselementen en een beperkt vermogen tot het spiegelen van zichzelf, voor veel mensen onmogelijk.

Dit leidt altijd tot polarisatie en uiteindelijk in het slechtste geval tot geweld waarbij doden te betreuren zijn.

Zoals ik vandaag eerder deed in een uitwisseling van berichten met een redacteur van een ander online medium, refereerde ik aan Radio Mille Collines in Rwanda, die een grote rol had in het ophitsen met de dood van ontelbare Rwandezen tot gevolg.

Hotel Des Mille Collines in Kigali, Rwanda
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik verbleef ooit in het gelijknamige hotel in Kigali, Rwanda. Een “sanctuary” waar honderden Tutsi’s een schuilplaats vonden gedurende de genocide in Rwanda in 1994. Het hotel werd in 1973 gebouwd in opdracht van de toenmalige Belgische Luchtvaartmaatschappij Sabena en maakte deel uit van de Sabena Hotels.

Zwembad bij Hotel des Mille Collines, Kigali, Rwanda Foto: © Peter-Vincent Schuld

De rechtsopvolger van de in het begin van deze eeuw teloor gegane iconische luchtvaartmaatschappij die delen Afrika ontsloot stootte, het in 2005 af.

Vliegtuigen van de eens zo roemrijke Belgische luchtvaartmaatschappij Sabena op de luchthaven van Zaventem
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Door omkoping van Hutu milities werden zij die hun heil gezocht hadden in het hotel nimmer het slachtoffer van de moordmachinerie van de Hutu’s.

Hotel Des Mille Collines, Kigali, Rwanda
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Door het hotel heen lopende en mij begevende in het zwembad probeerde ik de sfeer te proeven en de geschiedenis te voelen van deze veilige haven.

Ik probeerde te voelen, wat de mensen gevoeld hebben die hier hadden verbleven in de meest angstige minuten van hun leven.

Voelen, energieën opnemen, kijken, observeren en terug de geschiedenis ingaan. Schrijf het toe aan welke reden dan ook. Ik had er gesprekken van de mooiste soort. Een ultiem momentum in mijn persoonlijke emotionele en intellectuele ontwikkeling.

Ik vond er de bevestiging van wat ik altijd al van mening meende te zijn, namelijk dat vrouwen de evolutionair-hiërarchisch de mannelijke sekse altijd hebben ontstegen en zullen ontstijgen. Het waren immers de vrouwen die Rwanda in de basis van de samenleving na de verschrikkelijke moordpartijen weer vorm gaven.


Ondanks dat ik een atheïst ben is God voor mij geen mannelijke entiteit, integendeel, het goddelijke wordt gevormd door het natuurlijke wezen van de vrouw.


Ik denk daarmee recht tegen allen heersende opvattingen in.

Ik denk hierbij aan die Iraanse vrouw die in de afgelopen
bijgaand berichtje op sociale media verspreidde en zette het af tegen de storm van niet gefundeerde kritiek op het neutraliseren van de Iraanse Generaal Soleimani.

Bron: Facebook

In deze vrouw en alle Iraanse vrouwen die vechten in gedachten of in daad schuilt de ultieme goddelijkheid.

De “no war” en “I hate Trump dogma’s” die welig tieren gaan volstrekt voorbij aan het leed dat het misdadig Iraanse islamitisch regime haar eigen volk heeft aangedaan. Gedomineerd door “male supremacists” die hun eigen zijn en hun eigen dogma’s nimmer zullen ontstijgen en dus de facto elke evolutie en elk leven willens en wetens vermoorden voordat er nog maar sprake is geweest van een begin tot conceptie.


Om dit alles politiek te begrijpen heb je analisten en geheime diensten nodig. Die achter de schermen hun voelsprieten kunnen uitsteken.

Hey… welk woord komen we hier tegen? Voel…. sprieten….. Voelen in deze context duidt op een hoogwaardig vermogen om mensen, situaties en ogenschijnlijk gesloten samenlevingen te kunnen doorgronden.


Misvattingen over het werk, doen en laten van de inlichtingendiensten van mogendheden uit de beschaafde wereld bestaan alom. Nee, veel leden die in deze branche actief zijn, zijn juist geen machistische types. Niet zelden zijn het hooggevoelige mensen met een scherp analytisch vermogen en een groot gevoel voor compassie met de medemens. Mensen die weliswaar soms beperkt zijn in het aangaan van sociale banden of sociale hechtingen omwille van de missie waar ze vaak uit overtuiging voor gekozen hebben.

Hoe wil je mensen doorgronden als iemand zich niet kan verplaatsen in het denken, doen en voelen van een ander? Over de psychische gevolgen voor mensen die in deze branche actief zijn ga ik het met u nog eens later over hebben.

De intellectuele onderklasse. Ik trof deze klasse aan onder hoogleraren, advocaten, collega-journalisten, religieuzen, politici, arbeiders, boeren, ambtenaren, mensen uit de zakenwereld en activisten van elk denkbaar pluimage.

Als zij zich zelf nooit en te nimmer willen ontstijgen is mijn compassie met hen gering tot nihil. Ik begrijp hun handelen, omdat ik ze doorgrond. Maar begrip hebben voor hun onwil tot spiegelen en introspectie zal nooit bestaan. Hun misselijkmakende arrogantie en ignorantie vormen de laag die de intellectuele onderklasse een vieze en ranzige smaak geeft.

Tot persistit