De Avonddenkers: De wegwerpbekers moeten verdwijnen uit de samenleving. Nu de groene politiek nog

0
859
Gewoon een achteloos weg gepropte lege wegwerpbeker waar koffie in zat. Had je ook in de vuilnisbak kunnen deponeren. De foto werd gemaakt langs de snelweg richtng Lissabon, Portugal Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

Het is weer eens tijd op een column te schrijven. Een verhaaltje over wat me opvalt.

Ik reed gisteren over de autosnelweg. Verhoudingsgewijs kalm aan. 120 kilometer per uur. Ik ben niet zo’n jakkeraar. Een klein vogeltje vloog uit het niets de snelweg op. Ik kon niet uitwijken, niet afremmen. Ik stond, beter gezegd, ik reed machteloos.Gewoon een rotsituatie. Het diertje sneuvelde onder de wielen van mijn auto. Ik voel me daar rotslecht over. Dieren zijn mijn vriendjes en ik geef om mijn leefomgeving.

Achteloos weggeworpen troep in de Poolse regio Gluszyca
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar naast een liefhebber van de natuur ben ik een realist. Ik houd niet van symboolmaatregelen. Maar als u Facts Found wat langer leest weet u dat ik mij irriteer aan wat mensen achteloos wegsmijten in plaats van in een vuilnisbak te werpen. Toch heb ik niks met het groene fanatisme van vandaag. Je hebt fatsoen en je hebt obsessief gedrag en dito denken.

Groen nutteloos perkje dat het verkeer hindert in Tilburg, Nederland.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Een of andere maffe wethouder in het Nederlandse Tilburg heeft al weer een tijd terug besloten om een paar vierkante meter wegdek in het centrum te “vergroenen” met wat hobbels, wat onkruid, wat gras, een likje groene verf op het asfalt en een bord met groene pijlen. Nut? Nul. Weggegooid geld. Bespaar me de verheffende uitleg.

De wegwerpbeker, te vullen met water voor de hardlopers gedurende een sportevenement in Tilburg
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Nu heeft Nederland besloten dat bij wet de “wegwerpbekers” verboden worden.  Waar houden de politici zich in hemelsnaam mee bezig. Heersen, beheersen, controleren en verbieden. Nederland anno 2021.

Ook voor wegwerpbekers geldt…duvel ze nou gewoon in de vuilnisbak. Je moet het product niet verbieden, je moet wangedrag aanpakken.

Dit is dus wangedrag, een koffiebeker gewoon uit de auto wegsmijten, zoals hier in Greifswald, Duitsland
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik voel mij meer en meer verstikken in een samenleving waarin wat drammers denken dat deze samenleving maakbaar is. Laat ik het zo zeggen, ik heb er schoon genoeg van. Overheidsbemoeienis met van alles en nog wat. Ik ik krijg er wat van. Nee, het verbieden van wegwerpbekers zal echt het verschil maken. Not! In mijn ogen is dit het zoveelste staaltje gemekker in het luchtledige.

bodemas is perfect te gebruiken voor onder andere de wegenbouw. Op de foto, het asfalteren van de Ringbaan West in Tilburg, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Over het algemeen verdwijnen de bekers in de vuilzakken en als de aanbieders en verwerkers van afval slim zijn gaan ze richting de vuilverbranding. Plastic en kartonnen bekers met een wax-laagje zijn zogezegd “hoogcalorische energiedragers”. Met andere woorden, perfect bruikbaar om ze om te zetten via “waste-to-energy” tot stroom, wat rest zijn wat bodemassen die we onder meer kunnen in de wegenbouw. We maken ons nu al druk om de zekerheid van energielevering, dit terwijl we afvalstromen over wegen en oceanen naar elders te transporteren, verkerend in de aanname dat er recycling plaatsvindt.

Hefsysteem op vuilniswagen kiept de container leeg in de laadbak, op een parkeerplaats in de buurt van het Spaanse Taragona
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Talloze kilometers en zeemijlen worden er gevreten om een zeker doel na te streven zodat we kunnen zeggen dat we doelstellingen hebben behaald, maar waarbij het rekensommetje niet klopt. Het is hypocriet en leugenachtig. Met trots wordt de maatregel verkondigd. Ik kan u verzekeren, er is niets om trots op te zijn. Sinds de uitbraak van de coronacrisis stikt het namelijk van het zwerfafval op straat.

Mondkapje in de natuur, aangetroffen in Brasschaat, België Foto: © Peter-Vincent Schuld

Zwerfafval ten gevolge van een discutabel product dat door de overheid verplicht wordt om te gebruiken op tal van plaatsen. Een product dat niet herbruikbaar is. Een product dat niet biologisch afbreekbaar is. Een product waar vogels met hun bekjes in verstrikt raken en er aan sterven.

Achteloos weggesmeten of verloren mondkapje in de natuur zoals hier in het Portugese Sesimbra
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Waarover hebben we het? Inderdaad die verdomde mondkapjes.
De hel breekt uit als u ze niet draagt op sommige plaatsen. Boetes, grote monden, ruzie, angst en gemekker. Mondkapjes waarvan het nut niet zelden in twijfel kan worden getrokken. Waar eindigen ze vaak? Op straat en in de natuur. Heel Europa tot ver daarbuiten is vergeven van die klotedingen in de openbare ruimte. Een verbod op die krengen zou de natuur sparen en het zwerfafval heel wat verminderen. Maar dat zit er niet in en dus meet de overheid, zoals altijd met twee maten. Uit principe draag ik die dingen niet of er moet een situatie zijn waarbij het respect voor mijn medemens groter is dan de pest die ik aan die mondmaskers heb. Openbaar Vervoer gebruik ik eveneens amper of niet. Op vliegvelden is het verplicht, in vliegtuigen ook. Maar ik weet  altijd wel manier te vinden om e.e.a. tot een minimum te beperken of te omzeilen. 

Een paar meter lopend in Catral, Spanje het eerste exemplaar op de grond van de vermaledijde mondkapjes
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik loop een paar meter buiten op straat. over een afstand van enkele meters liggen ze, die verdomde rotdingen. Ik tel ze, 1, 2, 3, 4. Ik fotografeer ze, 1, 2, 3, 4.

Weer een bekpamper op straat, weer een mondkapje, een halve meter verder, nummer 2 in Catral, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De dragers waren te lam om ze in de openbare vuilnisbak
te smijten, ze vlogen per ongeluk van de betrokken mond af. De touwtjes braken wegens discutabele kwaliteit en weg mondmasker, of ze vallen per ongeluk uit je zak en je hebt het niet in de gaten.

Weer amper een meter verder, en weer een mondkapje op straat in Catral, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Het hypocriete en hufterige? Ze worden verplicht door de overheid. Die zelfde overheid die zegt leefomgeving hoog in het vaandel te hebben staan. Met niet zelden teveel mensen op een vierkante meter is die leefomgeving sowieso in mijn ogen onherstelbaar verziekt.

En daar gaan we weer, nummer mondkapje nummer 4 op straat over een afstand van nog geen 2 tot 3 meter , in Catral, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De zogenaamde corona-bewuste drager annex wegsmijter op straat en / of de opleggende overheid interesseert het geen moer. Dat er vogels een akelige dood sterven is ook niet interessant, want oh, oh, die zogenaamd belangrijke mens. Maar mijn geweten knelt wel omdat ik per ongeluk een vogeltje dodelijk heb geraakt en dat gevoel is zo oprecht als maar zijn kan. Overheden die van alles en nog wat belasten om milieumaatregelen te nemen, verplichten om leefomgeving verziekende zaken te gebruiken. Hoe ik dat noem? Een dubbele moraal. Wat ik daarvan vind? Walgelijk!

Dan hebben we de Nederlandse overheid weer en de wegwerpbekers. Verbieden maar. Geloof me, die waanzin blijft niet beperkt tot Nederland.

Composteerbaar wegwerpbekertje aan boord van de ferry naar Tenerife, Canarische Eilanden
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Heel toevallig zat ik iets meer dan een week geleden aan boord van een ferry. Dranken werden geserveerd in plastic wegwerpbekers die gemaakt zijn van planten en biologisch afbreekbaar zijn. Ze kunnen omgezet worden in compost, maar daar is geen tekort aan.

Composteerbare, dus biologisch afbreekbare bekertjes aan boord van de ferry naar Tenerife, Canarische eilanden
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Waar wel een schaarste aan is? Gas. Aardgas, dus methaan. Als dit biologisch afbreekbaar bekertje kan ontbinden, kan het ook dienen voor de productie van methaan waarmee stroom opgewekt kan worden.

Afvalverbrandingsinstallatie in Brussel, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Wat kon er ook al weer gebeuren met dat bekertje wat naar de vuilverbranding gaat? Inderdaad, omgezet worden in stroom.

Vestiging van de Primark in Murcia, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Enige tijd terug en tot mijn verbazing ook weer in de afgelopen dagen, las ik berichten van onderzoekers van diverse pluimage. Daaronder dames die zaten te jankbakken over het gebrek aan vermeende duurzaamheid van kleding van de Primark  en de H&M. Als het niet op Vinted of Marktplaats verschijnt is het de vuilcontainer waarin het verdwijnt. U raadt het al, als het goed is richting de waste-to-energy- huisvuilverbrandingsinstallatie.

Vestiging van H&M in Den Haag, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wat lopen die dames nu te zeveren. Elke maand proppen ze ladingen tampons, soms wel diverse keren per dag tussen hun benen. Als het OB-sitasjes zijn, worden het kilo´ ‘s aan maandverband. Als de dame wat ouder is, worden het ook nog een incontinentieluiers en bovendien zetten de dames ook nog eens koters op aarde die in hun leventje bestelbussen vol
pampers eisen. Is dat zo “duurzaam”? Mis ik iets? Zoiets als gezond verstand bij de bio-trutten? Zoiets als van een mug een olifant maken? Hebben jullie nu echt niks beters te doen dan tampons op laag water te zoeken? (dat gaat niet, want ze blijven drijven stelletjes mutsen). En wees maar blij dat er inlegkruisjes, maandverband en tampons verkocht worden. Anders was de geur van rotte vis niet te harden. Want vis, fijn dat het er is. Echter de geur van rottende vis, dat is iets wat ik nimmer mis. Oh ja, en wat betreft de hedendaagse en modernistische definitie van duurzaamheid, het boeit me niet. Het interesseert me geen ene moer.

De wereld is gek geworden en met name politici met een groen tintje. Die kunnen zo de psychiatrie in. Die “groentjes”  kunnen wel een tankbeurtje met een sterk neurolepticum gebruiken. Natuurlijk wel loodvrij en met mondmasker om de (verbale) uitstoot te beperken. Of probeer eens ethanol om vervolgens achter het stuur te kruipen.

Met conclusie:
Ga uit mijn aura en blijf uit mijn aura!