De Avonddenkers en de corona-avonturen. Een wat hobbelige testrit met bijwerkingen en aparte resultaten

0
2527
Doosje met PCR-testen en sneltesten in het IMED ziekenhuis in Elche, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Christel Dubos

Denk je alles in de samenleving gezien te hebben komt er zo’n rotvirus. Made in China. Een virus dat niet alleen mensen rechtstreeks ziek heeft gemaakt, maar ook heeft gezorgd voor tweespalt en andere ziektebeelden in de samenleving. Polarisatie: Of je bent “goed” of je bent “fout” als je er een bepaalde mening er op nahoudt. Corona is dus ook een splijtzwam gebleken waarbij niet zelden de donkere kanten van mensen naar boven komen. Irritaties onder mensen maar ook naar banken die hun pinautomaten niet desinfecteren of schoonmaken. Collega Jolanda Amoureus maakte er werk van nadat ze in deze tijden een smerige bankautomaat in haar woonplaats Bergen aantrof. Het zet mij al meer dan een jaar aan het denken. En ik voel de sterke behoefte om die gedachten met u te delen.

Smerige pinautomaat, vuil en dus niet gedesinfecteerd in het Noord-Hollandse Bergen
Foto: © Jolanda Amoureus / Schuld


Facts Found heeft haar mensen permanent in de Benelux en een team op het Iberisch schiereiland. Niet zonder reden. Zo kunnen we de situaties in Europa aan elkaar spiegelen. Het afgelopen jaar zou een voor ons wat rustig jaar geweest moeten zijn. De wereld ontplofte en er was geen ander nieuwsitem dat nog duchtig doordrong tot de nieuwsconsument op enkele zaken na. Facts kon niet achterblijven als online magazine over
Europese zaken.

Pamflet op de deur van een apotheek draagt de kop “Situação de Calamidade” oftewel “noodtoestand”, in Sintra, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De Spaanse overheid kondigde tot twee maal de “Estado de Alarma” af en Portugal de “Situação de Calamidade”. Op het Iberisch schiereiland was de noodtoestand ingetreden.Overal in Europa tot ver daarbuiten werden er loodzware restricties opgelegd.

Matrixbord dat “estado de Alarma” (noodtoestand) aangeeft, nabij Alicante, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

We waren opeens onze vrijheid kwijt en de juridische middelen waarmee de overheid dit deed werden gewoon overal min of meer klakkeloos geslikt. Wie kritische vragen stelde maakte opeens geen deel meer uit van de “beschaving”. Maar is het juist niet omgekeerd? Als ik voor de zoveelste keer de matrixborden boven de Spaanse snelwegen zie met “Estado de Alarma” en als ik mij even probeer in te leven in het denken en voelen van de gemiddelde burger die zich niet zo snel vragen stelt, als ik de angst-escalatie op de Spaanse en Portugese televisie zie waarbij kritische mensen uit beeld worden verwijderd door de regie van de journaals en actualiteitenmagazines, bekruipt mij toch een rotgevoel. Dit voelt gewoon niet goed.

Verlaten straten in de anders zo levendige kustplaats Pilar de Horadada, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Nog eens een ritje maken. We komen uit in Pilar de Horadada, onder Torrevieja, een anders zo levendig kustdorpje met de nodige toeristen in zomer en winter. Doods, de straten zijn op een enkele auto na leeg.

Vrouw met mondkapje en hondje in Almada, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Een andere toer. In de omgeving van Lissabon, in Almada om precies te zijn. Nog voor de tweede harde lockdown werd afgekondigd. Een vrouw zit met haar hondje op een verhoging met ruime afstand van het overig passerend publiek. Met mondkapje. Een stukje verderop spelen en zingen straatmuzikanten. Zonder mondkapje, de vrijheid omarmend, achterlangs gepasseerd door mensen met mondmasker.

Straatmuzikanten spelen en zingen zonder gezichsbescherming en daarachter zien we mensen met een mondkapje in Almada, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Een surrealistische wereld die ik maar niet kan vatten. Ben ik te nuchter of zijn anderen zo makkelijk angst aan te praten? Toch vat ik het een en ander niet lichtzinnig op. Ik zoek de nuance.

Bericht van de Generalitat (overheid) van de Valenciaanse gemeenschap over de opname van mensen met lichte en/of milde klachten. Bericht is door Facebook vertaald
Bron: GVA via Facebook


Enkele maanden later, we leven 18 januari van dit jaar valt mijn oog op een nieuwsbericht van de ziekenhuizen van de Valenciaanse Gemeenschap. Er wordt gesproken over de opname en verspreiding van patiënten met milde of lichtere klachten. Moeten deze mensen met beperkte klachten ziekenhuisbedden in beslag nemen terwijl “thuis uitzieken” een minder kostbare en net zo’n goede oplossing is? Worden hiervoor hele steden in de Valenciaanse Gemeenschap het weekend afgesloten van de buitenwereld? Ja, er bekruipen mij steeds meer vraagtekens.

IMED-prive ziekenhuis in Elche, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Onder de bevolking stijgt de weerstand zoals wij op onze site al eerder gemeld hebben. Alles om zogenaamd de druk op de zorg te verminderen. Maar is dit wel feitelijk het geval? Onder de afkondiging van de Estado de Alarma kunnen ook bedden in privéziekenhuizen “opgevorderd” worden zoals de Spaanse wetgeving heeft bepaalt. Wat is feit en wat is “gekunstelde” informatie?

Wachtkamer op de spoedeisende hulp in het Quiron Ziekenhuis in Torrevieja met een vrouw die een wat instabiele indruk maakt op de achtergrond en een desinfectieapparaat op de voorgrond
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Net in deze tijd hadden wij in het Quirion Ziekenhuis in Torrevieja een PCR test laten afnemen. We hebben in de wereld echt wel te maken met een serieuze zaak. Er waren wat symptomen die ons wat zorgen baarden. Bij ons heerst geen angst, integendeel maar wij willen onder geen enkel beding anderen in een gevaar brengen. De PCR-test worden afgenomen op de afdeling “spoedeisende hulp” en dat in avonduren. Er staan wat mensen met allerlei klachten te wachten, zowel buiten als binnen. Naar mate de avond vordert is het aantal “spoedeisende gevallen” zienderogen afgevnomen. In de tussentijd werd een persoon per ambulance binnengebracht en na korte tijd met een laken over het lichaam weer van de spoedeisende hulp weggereden. Overleden. Triest, weer een familie in verdriet. Ik heb geen enkele indicatie dat het hier zou gaan om een acuut overlijden ten gevolge van corona. Mensen overlijden nog steeds aan tal van andere aandoeningen. Ik besef dat er in het noorden zoals in Nederland en België eveneens mensen komen te overlijden omdat behandelingen worden uitgesteld. In de wachtzaal zit nog 1 vrouw. Ze maakt een wat instabiele indruk. Deze tijd haalt je voor minder uit je balans. De volgende dag krijgen wij gelukkig een sms binnen dat we negatief getest zijn op corona.

Buitenaanzicht van het IMED privé-ziekenhuis in Elche, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De dag van 10 februari breekt aan. Al enkele dagen kamp ik met hevige pijnen in mijn aders en mijn armen. Mijn grootvader is op de leeftijd die ik nu heb overleden. De eerste symptomen waren gelijk aan die ik nu ervaar. Ik bel naar het IMED-ziekenhuis in Elche en vraag of ik terecht kan. Een uurtje later rijden we het terrein op van het ziekenhuis en komen aan bij de “urgencias”, oftewel de spoedeisende hulp.

De negatieve corona-sneltest van in het verhaal.
Foto: © Christel Dubos
/ Schuld

Alvorens ze ook maar iets gingen nakijken werden PCR-tests afgenomen. Een normale test met zo’n “bezemsteel” in je neus en een sneltest. Peter wou even snel wat foto’s maken maar de verpleegkundige kreeg zowat een hartverzakking. “Geen foto’s, geen foto”s”, terwijl ik in deze de patiënt ben. Sneltest? Negatief. Snel wierp de verpleegkundige de sneltest in de vuilnisbak. Nog sneller greep Peter de sneltest weer uit de vuilbak en nam de teststrip “in beslag” nadat de ogen uit de kamer verdwenen waren. Hebben ze hier iets te verbergen? Ik weet het niet, maar ook dit voelt wat “apart” aan. Als de gelegenheid zich voordoet fotograferen we snel nog even de testkits die klaarliggen.

Standaard PCR-testen en een doosje met snelle testen in het IMED-ziekenhuis in Elche, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wat hebben ze hier te verbergen? Toch mag ik niet klagen over het personeel.. De verpleging en de artsen zijn uiterst behulpzaam, vriendelijk en ronduit lief. De eerste dokter die ik ontmoette op de spoed sprak over een opleving van het aantal corona-patienten zo’n 2 maanden terug. Feitelijk betekent dat de periode voor kerst 2020. Nadat er wat administratieve zaken met de verzekering en het ziekenhuis afgehandeld waren kon ik na inname van contrastvloeistof razendsnel onder een scanner die uitkomst bracht. Geen verstopping van de aderen. Maar ik mocht het ziekenhuis niet verlaten. Een verpleger bracht mij naar mijn ziekenhuiskamer, dat qua uitstraling meer weg had van een hotelkamer. De verpleger vertelde “Het is al weken rustig en er zijn al weken geen corona-patienten” naar zijn zeggen. Worden we hier in de maling genomen door de Spaanse en Valenciaanse autoriteiten?

Het “avondeten” in het IMED privéziekenhuis in Elche, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

En waarom een nacht blijven als er op de scan niets te zien is? Enig duidelijk verhaal wordt mij niet verteld, Maar enfin, die ziekenhuis met winstoogmerk heeft klaarblijkelijk kamers genoeg vrij.Voor het eten hoef ik hier niet voor mijn plezier te blijven. Een bakje rijst met aangebrande zalm, totaal oneetbaar, laat ik aan mij voorbij gaan.

Het infuus met diverse “toegevoegde middelen” uit het verhaal.
Foto: Christel Dubos / Schuld

Ik word aan een infuus gelegd zonder enige uitleg. Een glucose-oplossing.
Ik ben te verdwaasd door eerder toegediende medicijnen om mij assertiever op te stellen. Toch eens even wat opzoeken wat ze hebben toegevoegd en het is geen GHB zo merk ik. Wel een zeker goedje genaamd Enantyum, een ontstekingsremmer. Drie ampullen. Maar waar heb ik dan een ontsteking? Mij werd niets verteld. Twee ampullen “Nolotil” werden ook nog eens toegevoegd. Een controversieel medicijn, dat gebruikt wordt tegen milde spierpijn en tandpijn. In de meeste Europese landen is het op de zwarte lijst terecht gekomen en in de ban gedaan wegens bijwerkingen. In 1979 werd het in Zweden al verbannen en wordt thans in de andere EU landen, buiten Portugal en Spanje alleen nog voor dieren gebruikt. Ik mis hier echt iets. Tot slot merk ik dat er een 1/2 ampul Dolantina beter bekend als Dolantine en Pethidine aan het infuus is toegevoegd. Een oud middel. In de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw werd het reeds veelvuldig gebruikt in de verloskunde in kleinere ziekenhuizen, zo las ik in de Belgische krant de Standaard. Een goedje op basis van morfine dat bij borelingen kan leiden tot verlamming voor het leven door ademtekort. Ook de vrouwen zelf ondervonden negatieve bijwerkingen, zo las ik elders.

Voertuig van farmaceut Sterop, alhier gefotografeerd te Antwerpen-Merksem die het middel “dolantine sinds enige jaren weer op de markt brengt onder de naam Pethidine Sterop
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Een middel dat in 2014 in België van de markt is gehaald. Het staat op de lijst staat van “verboden opiaten” buiten het medisch circuit Sinds enkele jaren is het medicament terug op de markt gebracht in België onder de naam Pethidine Sterop door de gelijknamige farmaceut Sterop. Een weetje? Het medicijn stamt al uit 1932 en in 1937 werd de pijnstillende werking ontdekt. Ook nu schijnt het middel beperkt in de verloskunde te worden gebruikt. Zou het middel veiliger geworden zijn? Ik ben in ieder geval niet zwanger, die tijd heb ik achter de rug. Maar waarom opiaten toedienen? Wat is hiervan de reden en dit allemaal buiten mijn medeweten en mijn instemming om.

Het ontbijt uit het verhaal: Kaakjes……
Foto: © Christel Dubos / Schuld


Hier klopt iets niet voor mijn gevoel. De volgende morgen. Ontbijt? Kaakjes en een kop koud water met een theezakje. Wat is dit voor flauwekul? De arts komt binnen vergezeld door een verpleegkundige en wist mij vol trots te vertellen dat er op de scan een hernia is vastgesteld waarvan ik al 30 jaar weet dat ik deze heb.

PCR-testfaciliteit met “feestelijke” tenten in het IMED ziekenhuis in Elche, Spanje.
Foto: © `Peter-Vincent Schuld

Ik leid even de aandacht af om over de coronatoestand te beginnen. Buiten lijkt het net een luxe feestje dat georganiseerd is met allerlei feesttenten voor de ingang van een van de gebouwen. PCR-teststraat de luxe, zo blijkt. Corona-patiënten? Deze neurochirurg wist mij te vertellen dat ze in het ziekenhuis helemaal geen corona hebben, waarop de verpleegkundige de arts verschrikt aankijkt alsof de arts iets heeft gezegd wat hij niet had mogen zeggen.

“Hippe” sticker op de deur van het IMED-ziekenuis in Elche, Spanje dat u de richting wijst naar de PCR-testfaciliteit
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De arts vervolgt: Ja, we willen u hier nog een week houden voor verdere onderzoek. Nou dat zag ik niet zo zitten. Gisteren werd mij door de eerste arts verteld dat er geen verstopte aders waren en geen levensgevaar, dus punt. Met de hernia ben ik al vertrouwd en voor het overige heb ik hier zo geen zin in. De afgelopen nacht kwam het al tot een aanvaring met een nachtverpleegkundige. Ik was net negatief getest op corona. De verpleegster eiste desondanks dat ik mijn mondkapje opdeed in mijn éénpersoons kamer, hetgeen ik weigerde. De verpleegster uitgedost in een ruimtepak van het goedkope imitatiesoort verliet hierop pisnijdig mijn kamer.Haar probleem.  Moraal van her verhaal? Ik vertrek! Ja, maar dan moet u een formulier ondertekenen dat u op eigen initiatief vertrekt en op eigen risico. Blijkbaar mankracht, tijd en gelegenheid genoeg om iemand een week onderdak te verlenen die het niet nodig heeft tegen een fikse prijs per dag aan scans en onderzoeken. Geen overbelasting door corona, niks van dat alles. Alleen buiten het ziekenhuis een groot billboard , zolaat ik mij vertellen waar PCR-testen als “luxe goederen” worden aangeprezen.

Billboard met reclame voor PCR-testen bij en in het IMED-ziekenhuis in Elche, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Mij ook goed, in dit gekkenhuis blijf ik geen minuut langer. Na lang wachten kwam eindelijk het formulier. Of ik het even wilde tekenen. Ja de brochure van het IMED-ziekenhuis meldt dat er Nederlands sprekende begeleiding is, nou dan zullen ze ergens ook wel Nederlands kunnen lezen. Dus geen handtekening, maar uitsluitend de woorden “geen vertrouwen” neergepend, hetgeen ze als “handtekening” aannamen.

Schoonmaakster op de gang met ziekenhuiskamers in het IMED-ziekenhuis in Elche die alle afval uit de ziekenhuiskamers verpakt in rode zakken bestemd voor medisch afval met een biologisch risico, ook wel biohazard genoemd.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Bij vertrek zie ik een schoonmaakster alles in rode vuilniszakken deponeren. “Biologische gevaarlijke inhoud”, beter gekend als biohazard. Geen corona-patienten maar ook geen risico nemen. Ik verlaat het ziekenhuis en zie dat de opslag voor medisch en ziekenhuisafval vol is. Buiten staan er al sinds gisteren stapels dozen met “gevaarlijk” medisch afval opgestapeld.

Stapels met dozen en plastic containers met medisch afval voor de opslagruimte voor medisch afval geplaatst voor het IMED-ziekenhuis in Elche, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik kijk nog een keer om en zie het ziekenhuis uit mijn zicht verdwijnen. Wat is er allemaal nog waar en niet waar? Ik weet dat wat ik hier aan u vertel niets anders is dan de waarheid en daar zullen u en het IMED-ziekenhuis in Elche maar mee mee moeten doen, maar de Spaanse en Valenciaanse autoriteiten idem.

Praktijk van een Nederlandse huisarts, Dr. Martina Roordink in Benijofar, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Toch bekruipt er mij toch nog een vraag. Akkoord, ik ben kritisch op de gang van zaken in dit ziekenhuis maar er zijn meer ketens van particuliere ziekenhuizen die hoog aangeschreven staan.

Als alles gegarandeerd en onder toezicht in goede banen zou lopen en mensen komen in Nederland en België om omdat er geen behandelcapaciteit is, maar hier in Spanje wel, dan bekruipt mij nog een vraag. Ik moet er aan toevoegen dat ik over de artsen op zich geen kwaad woord te zeggen heb. Akkoord, hier liepen zaken niet goed, maar dat kun je verbeteren. Maar zouden we dan niet toch eens snel werk maken van de Europese Gezondheidsunie en mensen onderbrengen in buitenlandse ziekenhuizen alvorens ze komen te overlijden door een gebrek aan behandelcapaciteit? En ook hier heb je huisartsen waar je in je eigen taal terecht kunt, die hun vak verstaan en die tijd voor je hebben.