De Avonddenkers: Hoe de bouten, moeren en schroeven vallen uit de Europese samenlevingen

0
608
Roestende bouten, schroeven en moeren, gefotografeerd op een rangeerterrein van de Belgische Spoorwegen in Antwerpen Foto: © Peter-Vincent Schuld

Door: Peter-Vincent Schuld

Onze samenleving is een complexe constructie van wetten en regels die ons dagelijks reilen en zeilen regelen.


Niet alleen een constructie van nationale wetgevingen, de dragende balken worden ook gevormd Internationale verdragen en Europese richtlijnen.

De pressie vanuit de samenleving om tot veranderingen te komen is groot. De belangen zijn tegengesteld. Boeren en bouwvakkers versus milieu en klimaat. 

Ze komen allemaal de straat op. De totale druk op de constructie die we samenleving noemen begint een vorm aan te nemen die we niet meer gewend zijn.


De moeite die het kost om in België een federale regering te vormen is een weerspiegeling van de van de schier onoverbrugbare tegenstellingen tussen de diverse politieke gezindten en hun programma’s.


Het zijn “hete jaren”. De bevolking lijkt een reeks aan klachten te hebben over het openbaar bestuur en laat van zich horen. Het enige thema dat de boze burger niet op de straat wordt gebracht uit angst om gestigmatiseerd te worden als “racist” is de massa-immigratie waarmee Europa te maken krijgt inclusief alle wanpraktijken van lieden die geen voeling hebben met de mores en grond van onze cultuur.

De dubbele moord in Groningen gepleegd waarvan Ergün S. verdacht wordt en de Mocro-maffia waarvan men nu aanneemt dat bendeleider Taghi banden onderhoudt met de Iraanse geheime dienst en zelfs moorden laat plegen in opdracht van het  Iraanse regime zijn bijkomende voorbeelden van ongewenste neveneffecten van immigratie vanuit landen waar het plegen van (dodelijk) geweld eerder in de lijn van acceptatie liggen.

Toch moeten we ook in Europa en oplettend oog blijven houden op mensen die hun woede niet meer onder controle kunnen houden, hetzij in de vorm van volkswoede hetzij in de vorm van enkelingen die naar het instrument “geweld” grijpen.


De Gele Hesjes-rage lijkt wat voorbij, echt bereikt is er niet veel, behalve een stroom van straatgeweld in Parijs en andere Franse steden.


Geweld van ontevreden immigranten in bijvoorbeeld Italië en Frankrijk lijkt angstvallig uit de media te worden gehouden, terwijl de feiten wel iets zeggen over het respect waarmee betrokken immigranten Europa tegemoet treden. Men eist recht op van alles, maar Europa en haar bevolking hebben  geen enkele verantwoordelijkheid voor het falen van de economie in de landen van waaruit gelukszoekers deze kant op komen.

Door wandaden gepleegd door asieltoeristen, gelukszoekers en barbaren die in getal een fiks deel vormen van de instroom en niet gescreend worden op de wil tot acceptatie en aanname van de Europese cultuur daalt het draagvlak om mensen op te nemen die echt nood hebben aan een veilige haven zoals Iraanse atheïsten, Koerdische yezidi’s maar ook Turkse intellectuelen die onder het fanatieke religieuze regime van Erdogan geen ruimte meer hebben tot het vrij denken of wetenschap bedrijven. We noemen slechts enkele voorbeelden.


Ook het asielsysteem staat onder druk. Wellicht moeten we er eens aan gaan denken om het internationale VN Vluchtelingenverdrag van 1951 maar eens te gaan herschrijven, afgemeten op de mondiale situatie van vandaag met nadrukkelijke aandacht voor realistische vragen of bepaalde religieuze overtuigingen wel in het Westen passen of ingepast kunnen worden.

Mijn antwoord is op deze vraag sowieso nee. Laaggeletterdheid versus kenniseconomieën lijdt totnog meer ontwrichting. Het klinkt hard, maar onze samenleving is niet gebaat bij import-proletariaat. Zeker niet uit niet Europese landen waar de intellectuele ontwikkeling per definitie een stuk lager ligt. Het zal altijd leiden tot frictie en ontwrichting.


Ook de Brexit-saga is een voorbeeld van wanbestuur. Indien voormalig Britse conservatief premier David Cameron een beetje kennis had gehad van het Europese gemeenschapsrecht en de gevoeligheden tussen Ierland en het onder het Britse koninkrijk vallende Noord-Ierland, dan had Cameron nooit een Brexit-referendum uitgeschreven. Ja, hij heeft spijt.

Maar berouw komt na de zonde. Nu lijdt de Britse economie al verschrikkelijk veel schade, iets wat de Britten in hun portemonnee voelen. De Brexit is een goedkope soap geworden tegen een hoge kostprijs.

Ook in het Verenigd Koninkrijk vallen de bouten, de moeren en de schroeven uit het staatsbestel.Of over een aantal jaren het Verenigd Koninkrijk nog zo “verenigd” is als vandaag valt  te betwijfelen.

Ook het aantreden van de nieuwe Europese Commissie onder aanvoering van Ursula von der Leyen op 1 november a.s. zal voor de nodige instabiliteit gaan zorgen in Europa gelet op het feit dat niet de burger centraal wordt gesteld  maar wel een ongrijpbaar klimaatverhaal en de zekere vergroening van Europa.

De nieuwe Europese Commissie heeft nog voor dat zij aangetreden is haar rug gekeerd naar de primaire behoeften van de Europese burger die bestaan uit veiligheid en stabiliteit. Ook deze constellatie verliest bouten, moeren en schroeven. Dat krijg je als je vanuit een vermeend verheven maakbaarheidsmodus denkt.

Naar volledigheid kun je in geen enkel geschreven stuk streven, er zijn altijd onderwerpen die even buiten de boot vallen.


Maar toch even het oog op de oorlogsverklaring aan Madrid door de naar onafhankelijkheid strevende Catalanen nadat Catalaanse politici door het Spaanse Hooggerechtshof zijn veroordeeld tot lange celstraffen van 9 tot 13 jaar.

Catalonië is een uiterst gevoelig thema in de jonge Spaanse democratie die pas midden jaren 70 van de vorige eeuw tot stand kwam na het wegvallen van dictator Franco. Franco heeft de Catalaanse taal en cultuur gedurende zijn regime altijd onderdrukt.

Onder de nieuwe Spaanse grondwet die na de val van Franco van kracht is geworden heeft Catalonië een verregaande autonome status gekregen binnen het Spaanse staatsbestel. Maar Catalonië vormt wel een onmisbare rader binnen het Spaanse “uurwerk”.


De Spaanse grondwet is democratisch tot stand gekomen en laat geen ruimte voor onafhankelijkheidsreferenda.

Of de Spaanse nationale autoriteiten er goed aan hebben gedaan om destijds tijdens het referendum hard in te grijpen is een discussiepunt, zo het evenzeer een discussiepunt vormt of het opleggen van lange celstraffen voor de veroordeelde Catalaanse politici wel bijdraagt aan een verzoening tussen de separatistische Catalanen en Madrid.

Wellicht kan de Spaanse koning hierin een rol spelen door de veroordeelde politici naar verloop van tijd, maar binnen een te overzienbare periode gratie te verlenen. Het zou in ieder geval weer wat bouten, schroeven en moeren terug op hun plaats brengen in de fragiele constructie die een samenleving is en blijft.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here