De Avonddenkers: Virologen zijn geen denkers maar sturen aan op een totalitaire samenleving met een doodlopende levensweg!

0
2337
Doodlopende weg in de natuur, gefotografeerd te Orihuele, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

Het gemak waarmee virologen thans heen stappen over de elementaire vrijheden in onze rechtsstaat is zorgwekkend en gevaarlijk.


Corona-apps, pasjes voor het strand, het moet niet gekker worden.

Wil ik gevolgd worden waar ik ga of sta? Wil ik dat alle andere mensen weten of eventueel vermoeden of ik al dan niet het Corona heb opgelopen. Op het moment dat ik met andere zaken bezig was maakte een vriendin van mij de vergelijking met een op de kleding gemaakte Jodenster.

We hebben niks geleerd.

Je gaat toch ook geen waarschuwingslampje in een piemel of een gleuf plaatsen om te waarschuwen dat je een soa hebt.

Een luchtballon in de campagne tot veilig vrijen boven Tilburg. Maar geen waarschuwingslampje op de genitaliën om te waarschuwen dat je een soa hebt
Foto: © Christel Dubos/ Schuld

Ben gek op het strand, door heel Europa heen, vooral verlaten strandjes waar ik zelf uit maak wat ik doe en met wie en op welke afstand.

Als u bang bent, blijf dan lekker binnen, niemand die u verplicht om buiten te komen en niemand die mij moet verplichten om binnen te blijven.

Strandje pakken met een pasje? Hier nog in betere tijden op het strand bij Vrouwenpolder, Zeeland, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Velen van u, wellicht ook op onze redactie zullen boos op mij zijn. De dood hoort bij het leven en ik ben de angstsamenleving beu.

Ook veel vitale ouderen zijn van deze maatregelen niet gediend en willen weer een blokje om maken. Het houdt hen vitaal. Hoeveel mensen jagen wij vroegtijdig tussen 6 planken omdat het leven op deze wijze een uitzichtloos psychisch lijden wordt. Zeker voor mensen op oudere leeftijd met een nog een kort poosje op deze aardkloot. Virus versus psychische gezondheid?

Ouderen maken een ommetje in Pinar de Campo Verde, waar veel ouderen overwinteren. Beeld is van een week voordat de mensen hun huis niet meer uit mochten.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Virologen beginnen net zo eng te worden als het meest mortale virus denkbaar. Enkelen beginnen fascistoïde trekken te vertonen. Het zijn geen deskundigen in de staatsinrichting, het zijn geen rechtsgeleerden, het zijn geen filosofen. Het zijn maar mensen die iets weten van virussen en de verspreiding daarvan. Moeten wij ons als samenleving op hen verlaten om tot een nieuwe inrichting van het openbare leven te komen? Thans is onze Europese samenleving als door een vulkaan vernietigd landschap. Alles is kapot.

Het virologentribunaal wegens misdaden tegen de menselijkheid? Met welk argument komt de verdediging? Onweerstaanbare dwang? Oké tot wat, tot het beschermen van levens of het controleren van levens?

Onze samenleving lijkt thans op een gebied dat voor een vulkanische uitbarsting is getroffen, alles is vernietigd zoals hier op Sicilië
Foto: Jan Sibon/ Schuld

Kunnen wij de doodlopende weg van de emotie even verlaten alstublieft? Gewoon rechtsomkeert maken en even normaal doen?

Met “volksgezondheid” als excuus poneren de virologen het ene na het andere idee dat recht, maar dan ook recht indruist tegen de fundamentele mensenrechten. Niemand, maar dan ook niemand die deze lui thans tot de orde roept. Over een wet die de inlichtingendiensten het recht moest geven om telecomverkeer als een sleepnet op de kotters van de bewakers van onze democratie binnen te halen was Nederland te klein.
Nederland organiseerde een referendum en de meerderheid van de kiezers stemde tegen.

Wanneer kunnen mensen weer de barretjes in zoals hier op Sicilië?
Foto: Jan Sibon/Schuld


Geen haan die kraait naar veel te ver gaande maatregelen die de waardigheid en de vrijheid van ons als mens aantast. Nu staan wij echt voor een knalharde keuze. Accepteren wij eventuele slachtoffers ten gevolge van deze pandemie of laten we onze fundamentele vrijheden ondermijnen en afnemen? Dit is een serieuze vraag. Willen wij hier sowieso aan beginnen? Elke oorlog met wapens kent slachtoffers. In Nederland vieren we op 5 mei de bevrijding. 75 jaar later lijken een aantal pseudo-intellectuele laboratoriumratten een virologische coup te plegen met angst als dogma. Misschien moeten we beseffen dat ook de bestrijding van een virus ethische grenzen kent aan het interventionisme van overheidswege. Misschien moeten we slachtoffers accepteren in de fundamentele keuze tussen vrijheid en gezondheid.

Moeten we in een samenleving niet op de koop toe nemen dat we een zeker risico lopen? Heeft de overheid het recht om extreem ingrijpen in te breken in ons privé-leven? Hier staan we op de brink van een ideologisch schisma in onze samenleving. Hoe kom ik tot mijn denken?

Hecht ik dan geen waarde aan het leven van een ander? Niets is minder waar. Juist omdat ik waarde hecht aan de kwaliteit van het individuele leven.

Heeft de overheid of een verzorgingstehuis het recht om ouderen bezoek te ontzeggen? Eenzaamheid is ook letterlijk dodelijk. Wat is dan nog het nut van het leven op je oude dag. Wat als je je partner je niet meer mag zien omdat er leefregels door bewoners van verzorgingstehuizen zijn overtreden. Wie geeft de directies van zorgtehuizen het recht om mensen in hun laatste levensfase geluk te onthouden? Moreel totaal verwerpelijk op het criminele af.

Wanneer gaat alles weer open en kun je met je partner omarmd weer de straat op zoals hier in betere tijd in Volendam
Foto: © Peter-Vincent schuld

Ik schreef vorige week in deze rubriek dat we tijdens dit soort van crises moeten teruggrijpen naar de kundigheid van (rechts)filosofen. De wijsbegeerte vormt nu eenmaal een instrument om een blik te vormen op onze samenleving. Ik mis mijn aantekeningen die ik ooit maakte bij het bestuderen van schrijfsels van Alfred Victor Espinas (1844-1922). Een Frans filosoof, een aanhanger van het positivisme en later het realisme, die het denken van Nietzsche beïnvloedde.

Ik mis al mijn aantekeningen, ze zitten in overvolle verhuisdozen, maar mijn hoofd zit nog voller. Zelfs in mijn hoofd kan ik ze niet terugvinden, of toch wel?

Paracommando’s nemen een sprong vanuit een militair toestel, een Hercules C130 boven Afrika, militair interventionisme waar denker Rothbart tegen was.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Kan ik mij verlaten op de denkers van weleer? De libertarische Murray Rothbard (1926-1995)? Ook hij inspireerde mij, maar zijn absolute tegenstand tegen welke vorm van interventionisme kan ook mijn 100% instemming niet dragen. Met name zijn weerstand tegen militair interventionisme. Echter ook economisch interventionisme is nodig  om in deze tijd om te zorgen dat niet de gehele economie voor een ongekend en onbekend lange tijd schade wordt berokkend door het handelen van de overheid. Denker Rothbart was tegen deze vorm van interventionisme ook gekant. Maar door het handelen van de overheid zijn de economische interventies weer nodig waardoor ik in het licht van betrokken denkers het weer volstrekt te rechtvaardigen acht.


Of heb ik het nu mis?  Op wie kan ik mij dan verlaten?
Op Ayn Rand (geb. Rosenbaum) grondlegster van het objectivisme? (1905-1982) Haar felle tegenkanting tegen altruïsme staat me ook weer tegen. Haar rationaliteit, tja haar rationaliteit. Ik word vaak verweten te rationeel te zijn.

Mij wordt verweten dat ik hecht aan “mijn (intellectueel) eigendom” en geen enkele vorm van parasiteren veel. Hoe meer de sociale druk opgevoerd wordt om mij in een “hokje der aanpassing” te dwingen hoe meer ik mij met alle middelen van recht daar tegen verzet. Ik laat mij door niemand dwingen om welke vorm van conformisme of conditionering aan te nemen. Schiet me dan maar af, ga je gang. Ik buig niet, nooit gedaan en nu ook niet. Oh ja. ik buig voor niemand, dit even ter informatie!

Kortom, ik verdom het. Nu, morgen en de rest van mijn leven. Niemand leidt mij, helemaal niemand. Ik leid mijn leven en de invulling daarvan en lijd onder de dwang van ongeschreven regels en non-objectieve parameters der wetten die bedacht zijn om het denken van mensen op een of andere manier te sturen of te controleren.

Filosofe Ayn Rand kwam in verzet tegen geloof en religie. Op de foto een extreme vorm hiervan verval in de Raëliaanse beweging, een wereldwijde sekte waarvan hier een lid in Seoul, Zuid-Korea zieltjes voor probeert te winnen
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terug naar Ayn Rand. Haar oppositie tegen geloof en religie….vanuit mijn perspectief ja, maar ik zie ook dat joods-christelijke waarden en grondslagen ook weer goede invloeden hebben gehad. Haar afwijzing van collectivisme, statisme en anarchisme omarm ik weer ten volle. Of is daar voor mij ook een grens aan? Ik weet het even niet meer. Nou weet ik het. Jawel, ik omarm haar gedachten hieromtrent. Ten volle!

Ach ik duik weer even in de Etica Nicomachea, in de deugdenethiek van de Griekse filosoof Aristoteles. (384 v. Chr.- 322 v. Chr,) Nee, niet Arie Stoteloos, de Duindorpse bokser die niet kon boksen en die beunhaas werd volgens de niet bestaande Haagse mythologie. Goed leven is verstand gebruiken.

Deze denkers uit vergane tijde inspireren mij. Leren mij. Maar ik trek mijn conclusies zelf. Ik ben een zelfstandige denker, een vrijdenker die niets moet hebben van enige vorm van inmenging in mijn persoonlijk leven. Door niemand. Geen familie, geen religie, geen overheid. Ik wijs ze als autoriteit in mijn persoonlijk leven ten gronde af.


Nu ik mij noodzakelijkerwijs weer in de filosofie verdiep begin ik mijzelf iets kwalijk te nemen. Ik ben en blijf wars van complotdenkers. Maar ik kan veel kritische vragen die ik eerst afdeed als “get a life!” opeens weer beter plaatsen. Zie wel, ook mijn eigen denken is evolutionair en niet statisch. Als de realiteit er om vraagt moet ik mijn mening ook bijstellen. Mijn absolute gelijk is zo relatief als de waarde van kraanwater. Wanneer ik dorst heb is de waarde absoluut, wanneer ik mijn auto er mee zou willen wassen is zij relatief.

Ik voel mij eenzaam in mijn hoofd, maar het is goed zo.
Ik krijg nog een eureka-moment. Geconditioneerd en geconformeerd denken is mijns inziens ook een overdraagbaar virus. Alleen wordt daar geen samenleving voor afgesloten. Wel plegen door deze sociaal-totalitaire dwang veel mensen suïcide. Geen haan die naar ze kraaide of een poot uitstak. De subjectieve vorm van wegkijkend opportunistisch en lui collectivisme. Ik voel opeens een haat omdat ik psychisch sterker ben en mij niet gek laat maken door een ander mens, laat staan de overheid. Maar ik wil geen haat voelen. Haat en angst zijn slechte raadgevers. Want ik ben naast een vrijdenker ook gewoon een lief en bezorgd mens die zielsveel van zijn naasten en van dieren houdt, zulks in willekeurige volgorde. Maar ik wil hen ook niet zien ziek worden en zien en voelen sterven.


Toch sta ik waarvoor ik sta en dat is dat geen overheid zich heeft te mengen in mijn leven.