De Avonddenkers: Weg met de verpreutsing, tijd voor een nieuwe Phil Bloom zoals in 1967

0
428
Phil Bloom in haar Atelier te Antwerpen. Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

De jaren 60 van de vorige eeuw, de seksuele revolutie. Er is niet veel meer van overgebleven. Of toch en speelt het zich af achter ferm gesloten deuren van slaapkamers en clubs?


Dit is een tijd waar in Nederland zelfs het naakt in de kunsten ter discussie staat om andere culturen en religies maar niet te beledigen.


Jemig, waar zijn we mee bezig? Als ik niks anders te doen had zou ik uit protest een rondje in mijn tuin of op straat gaan lopen swaffelen.

De openbare eerbaarheid. In de verte ziet u mijn kont en die mag u, zij het virtueel, gaan kussen. Ik doe er niet aan mee. Punt.

In de verte ziet u mijn kont en die mag u virtueel gaan kussen.
Foto: © Christel Dubos/ Schuld

Ik rijd even naar Gandia, aan de Spaanse Costa Blanca. Ik moet even wat hebben en duik een winkelcentrum in.Een speciale ruimte is er geplaatst waarin vrouwen hun baby kunnen voeden met de fles of de borst.
Prachtig dat er zo’n ruimte is gemaakt.

Ruimte waar moeders hun kinderen de borst kunnen geven of op een andere wijze kunnen voeden in Gandia, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar is het niet de normaalste zaak van de wereld dat een vrouw haar kind zoogt? We denken wel zo’n überprimaat te zijn, maar we zijn en blijven zoogdieren. Ik vind het altijd nog iets wonderlijks, een vrouw die haar kind aan de borst voedt. Puur natuur.

Ik heb al vaker stukken geschreven over de zo irritante verpreutsing omdat Nederland en België, en niet te vergeten alle andere delen van Europa overspoeld zijn met allah-tone mafklappers met een zedenmoraliteit die zo onwrikbaar is als graniet. Hartelijk dank daarvoor maar niet heus.

Wij hebben na lang vechten tegen de kerken, die thans zo leeg zijn gelopen als een doorgeprikt ballonnetje, deze zedenidiotie weten te overwinnen.

Een bijna lege Sint Paulus Kathedraal in Luik, België Foto: © Peter-Vincent Schuld

De seksuele revolutie brak aan. Phil Bloom was de eerste Nederlandse vrouw die zich naakt vertoonde op televisie. Niks geen schaamte, het leven en het lichaam, zoals deze zijn. Punt.


Natuurlijk kan, naaktheid ook erotiserend werken. Daar is niks mis mee. Maar naaktheid en erotiek zijn twee volstrekt verschillende zaken. Maar erotiek mag ook. Je mag genieten van lichamelijk orgastisch genot en ga daar alsjeblieft niet te gefrustreerd mee om. In diezelfde katholieke kerk zagen en zie we waar celibataire frustraties toe leiden.

De inmiddels overleden Belgische kardinaal Godfried Daneels, gefotografeerd te Mechelen, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik herinner mij ooit de Belgische kardinaal Godfried Daneels, met zijn gluiperige handjes en gluiperige oogje.Hij was de man van de God die het misbruik in de kerk verdoezelde.  Nu waren het na zijn dood waarschijnlijk de maden en insecten die aan zijn fluitje konden lurken. Een gevalletje necrofilie met wederzijdse instemming?


Zedenpredikers en naakthaters. Wat heb ik daar toch een afkeer van. Nederland was op de goede weg om naaktheid en seksualiteit uit het verdomhoekje te halen. Sylvia Kristel, de Nederlandse erotische actrice die zich in de filmserie Emanuelle al dan niet acterend orgastisch de liefde bedreef.

Het is zo’n onzin dat dit essentiële deel van het leven de liefde, de lust, de natuurlijke roep tot reproductie een etiket “niet geschikt voor….” krijgt opgeplakt. Dit anno 2020. We zetten een stap terug in de beschaving en alles wat stout is moet zich maar afspelen in besloten clubs, huiskamers en slaapkamers, op diverse bespiedde of onbespiedde locaties na, die zinnenprikkelende creativiteit doet aanvuren.

Phil Bloom in haar atelier in Antwerpen.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Phil Bloom. Ik zocht haar op , destijds werkend voor De Telegraaf, in Antwerpen. Ik moest wat portretten van haar maken, Gekleed wel te verstaan. Ze was kunstenares geworden en niet onverdienstelijk. De vrije geest in een vrij lichaam. Een icoon van lichamelijke vrijheid en bevrijding. Even iets om vamgaag, 8 maart bij stil te staan op Internationale Vrouwendag 2020. Phil, gelukkig ben je er nog steeds, lieve patronesse van de vrijgevochten vrouw.

Nee, maar we hebben Goedele nog . Onze eigen Goedele Liekens die Vlaanderen eens een lesje seksuele vrijheid is komen geven en daarmee ook Nederland en het Verenigd Koninkrijk bestormde. Weliswaar voor de camera’s gekleed leerde zij de Vlamingen dat je mag genieten van je lichaam en je je nergens voor hoeft te schamen.

Een wulps dansende Goedele Liekens in Sint Kathelijne Waver, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Goedele, in levende lijve trouwens een schat van een mens, echt een lieverd. Goedele, besef jezelf hoe hard je nog steeds nodig bent om een vuist tegen de nieuw ingetreden verpreutsing te maken?

Goedele haar werk was hard nodig. Heel hard nodig in het verziekt en door taboes verpeste katholieke Vlaanderen waar de lusten wel werden gevierd, maar waar er over werd gezwegen. Men verzon complotten over de roze balletten waaraan kinderen gedwongen zouden hebben meegedaan.

Ik heb over dat laatste deel altijd mijn twijfels gehad of dat wel echt waar was. Dat er kinky feestjes waren, daar verbaas ik me niet over. Waarom zou ik. Dat dit feestjes zouden zijn waaraan “hooggeplaatsten” zouden meegedaan verbaast me evenmin.

Eigenlijk ook wel logisch. Wat men vaak vergeet is dat mensen in omgevingen waarin veel van het “koppie” wordt verlangd, ook een hang is naar een intensere of andere beleving van seksualiteit. Wie zijn wij om daar over te oordelen? Waar denken wij, sorry, jullie, het recht vandaan te halen? Bemoei je met je eigen zaken. De samenleving heeft zich alleen maar te mengen, en dan heb ik het nog louter over justitie, als er geen sprake is van de absolute voorwaarde, zijnde de wederzijdse instemming.

Vloeretalage in een sex shop in de Amsterdamse rosse buurt
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Voor het overige gelieve uw oordelen, niet zelden ingegeven door jaloezie, voor u te houden. Bah wat een eng denkende en bekrompen mensen heb je toch.

Haha, ja, wie hadden we nog meer in Vlaanderen? Wendy van Wanten die in de Pin Up Club mannen hun hoofd op hol deed slaan. Als je weet dat je als vrouw zowat de hele mannelijke goegemeente om je vingers c.q. je clitoris kunt winden, dat moet toch een heerlijk gevoel zijn.

Terug naar de jaren negentig van de vorige eeuw, Wendy van Wanten of gewoon iris van Kerckhove gefotografeerd te Antwerpen, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ons Wendy’ke, zoals de Vlamingen dat zeggen. Ook zij is in de normale omgang gewoon een hartstikke leuk mens zonder teveel fratsen.

Ach lieve mensen, laat uw fantasie de vrije loop. Schaf u zelf zoveel speeltjes aan als waar u behoefte aan heeft en laat u gaan met speeltjes of met 1 of meerdere partners. Ik vind het allemaal best. Geniet zonder taboes of schaamte. Morgen kunnen we dood neervallen.

Schaf zoveel mogelijk leuke speeltjes aan: een sex shop in hartje Amsterdam, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Een voor diegenen die nog de behoefte hebben aan het stoute en stiekeme, er zijn nog steeds clubs waar de man zijn stress kan lozen. Het kwakje in een rubber zakje. Ook daar zult u mij niet negatief over horen oordelen. Niet over de bezoekers en niet over de sekswerkers, immers beiden doen wat het leven ons biologisch ingegeven heeft.

Club Gentleman in hartje Sofia, Bulgarije.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Niemand dient zich verplicht te voelen om zich in te houden, maar eveneens dient niemand zich verplicht en dus gedwongen te voelen om deel te nemen aan enige seksuele activiteit.
Het naakte lichaam is een geschenk van de natuur. Hoeft niemand zich voor te schamen. Seksualiteit is eveneens een geschenk van de natuur, hoeft ook niemand zich voor te schamen.


Ik bevind mij in Benin, Afrka. Daar in het land waar christenen, moslims en animisten samen leven met soms een akkefietjes aan de grens. In Nederland en Vlaanderen schreeuwen we namens de fundamentalisten moord en brand bij naakt in het straatbeeld. Daarop daar mooie continent tussen al deze mooie mensen duikt er een standbeeld op dat de bevrijding voorstelt van de slavernij, in brons en met louter de schaamstreek licht bedekt maar wel geaccentueerd. 

Beeld met inland’s naakt in Tanguita, Benin, West-Afrika
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het beeld herhaalt zich enige tientallen kilometers verderop. Ditmaal een vrouw van vlees en bloed die niet is gegrepen door de onnatuurlijke religieuze en sociale waanzin van verplichte lichaamsbedekking. Haar borsten hebben zo te zien altijd al het daglicht mogen ervaren. Oh wat ik ben ik trots op haar.

Vrouw, met borsten ontbloot. zoals daar gewoon geleefd wordt in Tanguita, Benin, West-Afrika
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Naaktheid, seksualiteit, al hoewel beiden absoluut los staan van elkaar, maken zij allebei deel uit van het leven en behoren ze tot de kunsten van het leven. De verheffende kunst, de liefdevolle kunst van het er mogen zijn. De nieuwe verpreutsing maakt me verdrietig, Terug geworpen in een tijd van taboes. Geen goede zaak.

Dus wil de nieuwe Phil Bloom nu opstaan?