De Dagdenkers: De linkse en rechtse politieke oevers en de brug met Femke Halsema

1
646
peter-vincent-schuld
Op de foto Peter-Vincent Schuld © Christel Dubos/Schuld
De Dagdenkers: De linkse en rechtse politieke oevers en de brug met Femke Halsema
door Peter-Vincent Schuld
Als er ontwikkelingen zijn die de gehele samenleving in gevaar brengen of schokken dan is het normaal dat over de politieke tegenstellingen heen, de handen ineen worden geslagen. In Frankrijk zagen we dat recent middels een manifest dat waarschuwde voor de politieke islam dat ondertekend werd door honderden intellectuelen, politici en andere mensen uit de wereld van denkers en creatieve. Het opmerkelijke van dit manifest was, dat de ondertekenaars behoorden tot alle politieke gezindten van links tot rechts.
Nu heeft Frankrijk altijd al een cultuur gekend van verlichte denkers en filosofen zoals Voltaire, Montesquieu. Nederland kan wat dat betreft een voorbeeld nemen aan de Fransen.
Zeker wat betreft migratie en de invloed van de islam in Nederland, zijn de tegenstellingen bijzonder scherp. Op de beide flanken van de tegengestelde meningen wordt er verbaal bikkelhard naar elkaar uitgehaald. Redelijk gratuit krijgen islam-critici het publiekelijk het predicaat “fascist” en “racist” opgeplakt.
Laten we in alle eerlijkheid vaststellen dat dit soort predicaten en etiketten niet getuigen van enige constructiviteit in de debatten.
Integendeel, door dit soort van labels enorm snel aan mensen te hangen draag je bij aan de inflatie van de begrippen “fascist en racist”.
Als je felle kritiek geeft op de immigratiegolf en felle kritiek uit op de islam, maakt je dat meteen tot iemand die een totalitair regime voorstaat en mensen omwille van hun etnische afkomst viseert? Het enige eerlijke antwoord is nee.
Het gratuit afserveren door middel van predicaten als “racist en fascist” getuigt niet alleen van intellectuele leegheid, omdat er blijkbaar geen andere inhoudelijk argumenten in de hersenen van de communicatoren opkomen, het is bovendien in mijn ogen strafbaar.
We hebben in het Nederlands strafrecht art. 261 wetboek van strafrecht waarin smaad en laster vervolgbaar is gesteld, en dit soort gratuite predicaten zijn strafbaar in mijn ogen.
Het lijkt wel op Nederlanders aan beide zijden van het politieke firmament,  de polderslootjes hebben ingenomen en er loopgraven van
hebben gemaakt om elkaar te bestoken zonder naar elkaar te willen luisteren.
Dit werd nog maar eens duidelijk bij het aantreden van Femke Halsema als burgemeester van Amsterdam. Toen ik vernam dat zij de ambtsketen om zou krijgen, had ik ook bedenkingen, immers haar partij Groen Links staat nou niet echt bekend als criticaster
van de multiculturele samenleving en omarmt nu niet echt een realistische benadering van immigratieproblemen. Persoonlijk, van mens tot mens, heb ik niets tegen Femke Halsema. Integendeel. Ik ben het zelden met politieke opvattingen haar eens, maar als mens lijkt ze mij het hart op de juiste plaats te hebben en ze is, net zoals ik een vrijdenker.
Natuurlijk heeft Femke Halsema in het recente verleden vanuit haar positie partijpolitiek opportunisme bedreven, dat doet elke politicus. Niet vies van een debat, waar ook Halsema wel eens de grenzen van het betamelijke opzocht.
Waar het Femke Halsema niet aan ontbreekt is aan het zoeken naar intellectuele uitdagingen, een onstilbare honger naar antwoorden door te denken en ook niet te beroerd om tegen de cultuur van haar eigen politieke beweging in, daden te stellen.
Zo haalde zij haar zoon weg van een “zwarte school”, nadat haar spruit geconfronteerd werd met islamitisch haatdenken van een schoolgenootje. Eer dat je die maatregel neemt, komt er, zeker met de politieke achtergrond van Halsema, toch wat denken om de hoek zetten.
Eerder liet Femke Halsema al blijken dat zij als voorvechtster van vrouwenrechten de hoofddoek bij islamitische vrouwen het liefste zag verdwijnen. Haar bemerkingen in deze debatten tonen wel aan dat Halsema ook over de partijpolitieke grenzen heen denkt.
Met andere woorden, er zijn 2 oevers in het politieke firmament, de linker oever en de rechter oever. Het is de eeuwige tegenstelling in de politiek. Soms zijn er momenten, noem het kansen, dat er een spreekwoordelijke brug gelegd wordt waarbij mensen van beide oevers elkaar niet alleen als mens treffen maar ook als politicus.
Femke Halsema heeft deze week, in het belang van de rechtsstaat en de samenleving in het algemeen aangedurfd om die brug een vorm te geven. Haar voorganger als tijdelijk burgemeester Jozias van Aartsen, stond een dialoog en een contact voor met islamitisch-salafistische groepen in Amsterdam. Dit kwam Van Aartsen in zijn eigen politieke partij de VVD op fikse kritiek te staan.
Femke Halsema daarentegen stopt alle toenaderingen en contacten met salafistische organisaties. Geen toenadering, geen plaats voor deze groepen die qua ideologie de rechtsstaat ondermijnen, geen rol voor deze figuren in het Amsterdamse
de-radicaliseringsbeleid.
Het besluit van Halsema in deze kwestie verdient het woord “moedig” als kwalificatie.
Natuurlijk zullen er in de periode met Halsema aan het roer in Amsterdam zaken gebeuren waar velen van u en ik het niet mee eens zullen zijn, maar dat neemt niet weg dat deze maatregel wel een ster is op het palmares van Femke, en die erkenning moeten we haar ook geven.
Even de loopgraven uitkomen, even erkennen wat een feit is en voor de rest met elkaar in debat gaan op inhoud.
Ik heb zo’n vermoeden dat Femke Halsema haar inspiratie haalde uit de boeken van de in 2006 overleden Italiaanse journaliste en schrijfster Oriane Fallaci, die haar roots kende in de Italiaanse links-progressieve beweging, maar na de aanslagen van 11 september in 2001 een drietal uiterst kritische boeken schreef over de islam, hetgeen haar op veel hoon kwam te staan vanuit traditioneel linkse kringen.
Maar al deze hoon, al die demonisering van denkers, het moet ophouden en wel direct.
Nu, meer dan ooit moeten we kijken naar wat ons bindt, in plaats van wat ons scheidt. Immers we hebben ingrediënten in onze samenleving
in traditioneel linkse kringen, in islamitische kringen, maar ook in rechts-radicale kringen (dan heb ik het niet over het FvD of de PVV) die een totalitaire samenleving voorstaan en het vrije en academisch denken willen beknotten.

1 REACTIE

  1. Anderzijds was het evenzeer Femke Halsema, die met de ‘motie-Halsema’ de islam aanvankelijk alle ruimte gaf om zich in Nederland ongebreideld te bewegen. Maar dat was dan natuurlijk wèl, vóór die akkefietjes zoals dat met dat haatdragende klasgenootje zich hadden voorgedaan. Je hebt nu eenmaal mensen die keihard met hun kop tegen de realiteit aan moeten lopen, eer hun ogen een keertje opengaan, wat haar tussendoor trouwens misschien ook wel is gebeurd tijdens het make van haar naïeve roze-bril-documentaire in 2015 over de positie van de vrouw in het Midden-Oosten: Ondanks haar merkbare pogingen om ook hier het sprookje-van-1001-Nacht overeind te houden, lukte haar dit toch niet, zeker niet, toen ze moest constateren, dat haar op het oog vrijgevochten Pakistaanse vriendin-en-TV-persoonlijkheid van de ene dag op de andere haar veelbelovende media-carriëre (in buurland India) aan de wilgen had gehangen om in allerijl te trouwen met een Pakistaanse miljonair -en bewonderaar … louter uit beduchtheid voor haar familie en verdere naaste omgeving. Het is een stap, waaraan geen vrouw tenslotte ontkomt binnen grenzen, waar de islam op z’n minst een vinger in de pap heeft, en ook Halsema, die daar voorheen maar half áán had gewild, zag zich nu wel gedwongen, dit voor kennisgeving aan te nemen.
    Dat ze met dergelijke ervaringen maar haar voordeel mag doen als burgemeester van Amsterdam, van dat is de harde realiteit in plaats van een sprookje van 1001 Nacht, respectievelijk van ‘Neverland’ waarop haar partij, GroenLinks, eveneens nogal een patent heeft.
    Maar goed, het zal mij benieuwen, hoe vaak Halsema nog tegen deze realiteit aan gaat lopen, eer ze op een goede dag nog eens kanttekeningen gaat plaatsen bij de beginselen van haar eigen partij.
    Anne Fleur Dekker ging haar daarin al voor, maar die was dan ook nog jong- en daarmee kennelijk flexibel genoeg om tot bezinning te komen, zodra de tegenstellingen van déze tijd zich aandienden; Halsema heeft zich nu eenmaal geworteld in een periode, dat die tegenstellingen nog niet zozeer aan de orde waren, dus dat kon wel eens een hardere dobber worden worden.
    Wat mij betreft hoeft ze die brug overigens niet te slaan: Ik zal niet gauw een brug nemen, die naar de gelederen binnen GroenLinks voert.
    Net iets te weinig vrijdenker, daarvoor, vrees ik. Maar dat is voor iedereen een persoonlijke kwestie.

Comments are closed.