De Dagdenkers: Fysiotherapie by speech

0
813
koos-van-houdt
Koos van Houdt, redacteur Europa

door Koos van Houdt

Pijn in de onderrug: blijf zoveel mogelijk bewegen.

Nee, het is geen droom. En tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Maar toen de huisarts mij een paar maanden geleden het advies gaf voor mijn plotseling opgetreden kwaal naar de fysiotherapeut te gaan, dacht ik natuurlijk aan harde handen in mijn rug en het kraken van spieren en botten.

De eerste behandeling echter bestond geheel uit een gesprek. Ik vulde op zijn verzoek ouderwets met potlood een vragenlijstje op papier in. Denk je wel dat je weer beter kunt worden, was de meest uitdagende van de tien met ja of nee te beantwoorden vragen. Ik dacht: waarom eigenlijk niet? Ik vulde dus ‘ja’ in. Gelukkig, reageerde hij toen we mijn antwoorden bespraken. “Er zijn mensen die daar niet in geloven, en die worden nooit meer beter”.

Ik was toen wel een paar keer ‘zo maar’ onderuit gegleden. Kwestie van goed werkende hersenen, sprak de fysiotherapeut opbeurend. Die registreren dat je net even te veel van je spieren, zenuwen en gewrichten vraagt. Dus houden ze er even mee op en word je op een merkwaardige manier stil gezet. Maar dan moet ik toch aldoor bang zijn, weer te vallen? Nee hoor, legde hij mij uit. Je valt niet wanneer je in je hoofd voortdurend jezelf herinnert aan dat antwoord, dat je best weer beter kunt worden.

Er is alleen wel wat gebeurd in dat lijf. Ergens onderin de rug zit in de ruggenwervel een tussenwervelschijf. Als die wat ouder wordt, wordt die wat droger en gaat minder goed functioneren. Overbelast? Dan zeggen de hersenen ‘stop’. Maar normaal belast? Dan gaat het goed. Je moet nu echter wel er eerst voor zorgen dat je spieren van rug naar knie blijven functioneren. De therapie is dus niet: op de tafel gaan liggen en kneden maar. Nee, de therapie is: zoveel mogelijk op normale wijze in beweging komen en blijven. En iedere morgen trouw een geselecteerde serie oefeningen doen om die spieren verder te trainen en warm te draaien voor de dag.

Ik had nog een vraag aan de therapeut. Heb ik nu ischias of heb ik nu een hernia. Ha, zei hij, achterhaalde vraag. Misschien is het wel spit. Maar pijn in de onderrug kan alle drie zijn. Maar daar kijken we niet meer zo naar. De behandeling is toch in alle gevallen hetzelfde.

Toen ik dus eind vorige week naar die beelden van Jean-Claude Juncker keek, wist ik direct dat hij het goed deed. Juncker blijft, ondanks die pijn in zijn onderrug, zoveel mogelijk in beweging. Ik herkende ook waarom het mis ging, toen hij dat podium op wilde stappen. Dat is de meest beroerde beweging en bijna niet meer te doen zonder hulp. Die rare motoriek van Juncker, dat is tegenwoordig ook mijn motoriek. Het zijn gewoon de harde feiten.

En je weet, dan is er niets mis met je hoofd. Je kunt als je Juncker heet, gewoon blijven doorwerken. Maar soms heb je even hulp nodig van een ander. Nou en? Je mag het nog zo oneens zijn met de denkbeelden van Juncker of met die van Mark Rutte, maar als je ziet dat ze als mensen onder elkaar, gewoon even elkaar een handje helpen, dan weet je dat ook zij gewone mensen zijn. Ze doen dan gewoon, wat ze moeten doen. Gelukkig maar.

Onzin om een rolstoel te eisen. Juist niet. En al helemaal onzin een verband te leggen met mogelijk gebruik van alcohol. Het is niet geruststellend dat journalisten van naam in Nederland zich voor dat soort van schandelijke beschuldigingen laten lenen als een bekend persoon, die ooit een ernstig ongeluk in de auto is overkomen, met dit soort van ‘normale’ lichamelijke klachten worstelt.