De Dagdenkers: Jammer dat ik niet meer mag vertellen

0
700
Opiniemaker, columnist, historicus en socioloog Bernd Timmerman foto © Peter-Vincent Schuld

 

 

door Bernd Timmerman

Onverwachte televisie kan aangenaam en zeer onaangenaam kijken opleveren. In 1995 stierf Ischa Meijer alweer, op 52-jarige leeftijd, iets met zijn hart.
Ik ben 53, mijn hart doet ook sinds een paar jaar raar. Het ritme is dusdanig belangrijk om verder te kunnen stappen.
Waar en door wie hij gevonden werd.
Ik weet het niet meer. Connie Palmen schreef het I.M. Dat ging over Ischa. Over 20 jaar kent geen hond Meijer nog en ook Palmen is straks een voetnoot of minder.
Het I.M. ligt ongelezen, ergens. Ik wil het lezen.
Te veel informatie om met meer woorden naar een punt te komen. Typisch gesprek waar de één zijn verhaal wil vertellen. Een monoloog van 3 uur, wel boeiend.
Louis van Gaal was gisteren zichzelf in een vervolmaakte rol. De dood van zijn vrouw, liefde voor dochters en Truus. Janine Abbring mocht als gast met de schoolkrant langskomen. Dat klinkt onaardig. Ze probeerde met interrupties er nog een gesprek van te maken.
We drinken nog een glas of twee en kijken TV. Zou Ischa de ongeëvenaarde ontregelaar Louis van zijn spoor hebben gebracht? Mag ik u iets vertellen? Nou graag, zegt hij dan.’ De messen aan het slijpen. Peter van Ingen weet het nog.
Vurige vorige week zat Vrede op de stoel te acteren en leidde dit onvermijdelijk tot een theaterstuk.
Zondag, gisteren dus, kwam er een college van Louis waar Janine naar mocht luisteren. Dat wilde ze niet.
Interviews gaan niet primair over de kunst van het goed en zorgvuldig formuleren. Hartelijk elkaar woordstoten om tot het diepste punt in de ziel te geraken.
Janine had beter mogen stoten, zónder tussen plaagstootjes. Louis was slechts een museum met een parade van net iets te vaak een eigen standbeeld.
Het was niet onaangenaam.
Een coach en de brunette.
Een dikke man, kruip in de huid van, bij de volgende gast in deze hete kutzomer.