De Dagdenkers: Naïviteit en kattendarmen op straat

0
882
Katten buiten in Nederokkerzeel foto © Peter-Vincent Schuld

Naïviteit en kattendarmen op straat

Bernd Timmerman

Katten houden is makkelijk. Dat vinden de meeste mensen. Je koopt blikjes voer.
 Nat en brokjes. Keuze genoeg. Niet iedere dag hetzelfde voorschotelen. Wij eten toch 
ook niet iedere dag boerenkool of pasta? Dat gaat vervelen.

Een kattenbak aanschaffen is een must. Is dat zo? Niet voor sommige kattenliefhebbers. 
Een van mijn ex- buurvrouwen heeft er wel een, maar ook weer niet. Haar twee katten mogen namelijk buiten komen. We hebben daar met enige regelmaat discussies over.

Eerlijk gezegd hebben we het nu wel ‘gehad” met haar. Het is toch ook een rare gewoonte om je katten buiten te laten lopen. Lig je lekker ‘s nachts in bed, loopt je kat te feesten op straat. Ga je naar je werk, krijgt poeslief een zetje de deur uit. Acht uur werken en je kat jaagt op pluisjes, muisjes en auto’s.

Moet kunnen, roepen zelfs verstandige mensen die ik ken. ”Het is zo zielig om een poes binnen te houden. Ik kan haar niet binnen houden, ze is het gewend, het is de natuur, laat dat beestje toch ontdekken en de buitenlucht opsnuiven” en meer van dat soort goed bedoelde onzin.

Onze ex- buurvrouw zegt dat zij en ik anders over dieren denken. 
Dat klopt, denk ik dan. Bij onze kattenkinderen worden inderdaad de darmen er niet door een auto uitgereden. Ook is er niet opeens een poes verdwenen zoals bij buurvrouwlief. 
En het oplopen van verwondingen en ziektes vindt ook niet plaats zoals bij haar katten op straat.

Als er weer eens eentje in de goot ligt met een bebloed kopje – of een ander is god mag weten op wat voor ellendige manier aan zijn eind gekomen – dan gaat de katten liefhebbende ex ex ex buurvrouw er gewoon weer eentje halen.

Na een paar dagen mag ook deze weer op straat. Wachten op het volgende ongeluk. Buiten zijn dat is goed voor katten en de buren moeten niet zeuren. Ook de vogeltjes in de tuin niet. Het is eten en gegeten worden. En boze buren die de kat iets aandoen hoort ook bij het avontuur van het kat zijn volgens mijn buurvrouw.

Er zijn een heleboel dingen die ook een groot avontuur zijn voor de mens, toch doen we het niet. Ga lekker naar bed met 1000 man en vrouw en laat de condooms thuis, of op de motor met 150 km per uur zonder helm en wat dacht je van buiten de pistes skiën? Hupsakee waar is die heroïne?

Waarom? Even nadenken en de risico’s afwegen. Dat doen verstandige mensen. Dierenliefhebbers die echt om dieren geven zorgen voor een veilig thuis en halen niet de schouders op als poeslief verdwijnt op straat in de nacht.

Ik ben groot voorstander van vingeramputatie bij ieder ‘verloren’ huisdier. 
Kun je nog tellen hoeveel stommiteiten je over hebt met katten zonder negen levens. Zo lopen er ‘intelligente’ leden van volksstammen rond met poezenluikjes met een moreel besef van een genetisch mislukte gemodificeerde schijnburger.

Vrijheid, vrijheid, natúúrlijk. Boem. Dood. Oef gemarteld door rotzakken. Maar wel Vrijheid.
Hiernaast stel ik voor honden, konijnen, paarden, koeien, schapen, slangen en mensenbaby’s ook gewoon lekker buiten te laten rondscharrelen door de straten met fun plezier.

Ook geef ik jank-krokodillen-tranen-theater-lessen voor als darmen van je dier op straat belanden door automobielen of tuigjongetjes. Morgen nieuwe halen. Hup naar buiten. Vooralsnog tevens een dealer van pillen om onzichtbaar te zijn voor mensen en hun wandaad-stupiditeiten.

Meeste mensen zeggen dan ‘rust zacht’ voor de kat en huilen de krokodillentranen mee met het baasje. Beter zou zijn te zeggen dat iemand beter voor zijn huiskat moet zorgen. 
Kat verliezen door onveilige situaties te (laten) creëren is erg voor de eigenaar en nog veel erger voor de kat. Toch ook een soort dood door nalatigheid of dood door schuld.

Ieder mens begrijpt dat in deze moderne wereld de gevaren voor katten buiten te groot zijn (autoverkeer, tuig dat ze iets aandoet, vergiftigingen, ongelukken, van balkon flikkeren en hun nek breken, vast komen te zitten en verhongeren ect).

Het excuus van ‘maar hij is binnen niet te houden’ of ‘hij heeft tenminste vrijheid gekend’ is gebaseerd op verkeerde opvattingen. Een absurd vrijheidsideaal voor een kwetsbare kat in een buurt vol gevaren. Komt vaak voort uit gemakzucht of een raar idee van avontuurlijke vrijheid (doe je bij je kleuter namelijk ook niet ‘ga lekker op straat spelen tussen de auto’s en kies voor vrijheid’.

Kleuter dood, geeft niet, het ventje heeft Vrijheid gekend. Boem, naar bed, nieuwe maken.
Eigen gedrag goedpraten. Waarom zou de kat het enige huisdier zijn dat naar buiten kan en weer veilig terugkomt? Heeft hij iets speciaals om auto’s te ontwijken of een radar voor barbaren die hem martelen?

Wie een huisdier heeft zal zich ook aan een zorgplicht moeten houden. Niet alleen eten, drinken, kleedje, krabpaal en kattenbak maar ook een veilig thuis. Anders is het gewoon Russische kattenroulette en wachten tot de darmen in de goot liggen of het dier ligt te creperen.

En dan natuurlijk vrolijk een nieuwe halen en onder de mantra van de ultieme vrijheid weer de deur naar de weg openzetten. Wachten op volgend ongeluk of misdaad. Beetje dom, beetje onverantwoordelijk, beetje fout.

Tranen om de katten die onder banden komen, niet voor de eigenaren eerlijk gezegd die mede schuld treffen. Denken mag als je huisdieren hebt. Voor ze zorgen – ook voor veiligheid is het minste dat je kunt doen. Denken en geen gezwam over vrijheid omdat het zo makkelijk lullen is. Nu ga ik Bertha, onze Koe roepen, die loopt over dag vrij rond op straat met Jaap de Leguaan. Boe.