De Dagdenkers: Obesitas-toerisme en ezeldeugd

1
1413
Dit ezeltje heeft geen zin in bezoekers op zijn rug en gaat er bij zitten alhier in Grau du Roi, Camargue, Frankrijk foto © Peter-Vincent Schuld

Obesitas-toerisme en ezel-deugd

door Bernd Timmerman

In een documentaire, waarbij de verslaggever door het Midden-Oosten trok, vroeg de bekende Nederlander aan een Arabier wat de naam van zijn ezel was. De man antwoordde ‘’hij heeft geen naam, het is een ezel.’’
Het lot van een ezel is naamloos een pijnlijk bestaan te hebben in het leven als transporteur voor mensen.

Op social media kleuren de pagina’s van woede bij het zien van de dieren die te zware lasten moeten dragen en letterlijk neervallen.  Dan volgen de klappen, zelfs van de zweep, of de schoppen om het arme dier de weg te laten vervolgen. De pakezel is één van de meest ongelukkige dieren op aarde.  Ook in de toerisme-industrie komt de ezel er bekaaid af. Heen en weer naar schitterende plekken met op de rug de mens, die steeds dikker lijkt te zijn.  Wie gevoel in de donder heeft kan er nauwelijks naar kijken. Het lijdende dier met de mens-abonimatie op de rug.

Een eerste beeld van de ezel zie je in het verleden. Met een zwangere Maria op de rug. Op weg naar de bevalling en het zachte stro. De Romeinen brachten de ezel naar Europa en in de zuidelijke landen werd de ezel al snel als gift gezien om lasten te dragen. Zo ontstonden de eigen ezels in Spanje, Frankrijk en Italië. Steeds kan ik niet anders dan aan Griekenland denken. Santorini, een paradijselijk eiland dat een plaats van dagelijks delict is.

Meer dan 400 ezels verdragen de pijn van het toerisme aan den lijve. ‘’Wandelen’’ gaan de toeristen met hun zakken vol geld en hun buiken met spek. Op de ruggen van dieren, een tocht meestal zonder voldoende water en voer. Op een versleten zadel met wonden op rug en andere delen van het lichaam. De fototoestellen klikken om de kiekjes van dierenmishandeling thuis te laten zien of zelf nog eens na te genieten.

De ezels balken nog. Het dier dat verworden is tot een object dat beweegt. Dat is de pech. De ezel kan lopen en zware lasten dragen, maar te veel is te veel en te erg. Ezels zijn nota bene kuddedieren. Maar nu is het dier veroordeeld tot eenzaamheid in dagelijks lijden. Ezels hebben het bijna altijd slecht. Lang lopen, zwaarbepakt, wonden, pijn stress, angst, te weinig water, te weinig voer, wachten op de dood als verlossing. Niet alleen in Santorini, maar overal en vooral in de zuidelijke landen en de Arabische wereld. Laten we eerlijk zijn dierenwelzijnswetgeving en naleving is heel ver weg in deze gebieden.

De top van de Fira is 500 treden hoog, dan kun je als Goddelijke toerist van boven even in de hemel zijn. Vijfhonderd treden voor de ezel, je kunt er makkelijk 500 zweepslagen in zien met een product van 5000 jaar beschaving op je arme rug. Dag in dag uit, een kruistocht zonder Maria en Jezus maar met een Amerikaan, Aziaat of Europeaan op je uitgewoonde lijf.

Een ezel kan 20 jaar leven, ik hoop dat de ezels op het eiland van de zon snel uit hun lijdende treurnis zijn verlost. Het bloedende schouwspel staat gelijk aan het kijken naar stierenvechten in de arena’s.  Gaat u de heuvel op geladen op de ezel, meneer of mevrouw: U bent een schoft.  De ezel stoot zich steeds omdat de mens de ezel is die twee en vele malen erna de intelligentie heeft verlaten en ook het gevoel waardoor dieren de dupe zijn.

Het gaat niet alleen om het neerwerpen van de karikatuur die werkelijkheid is. De steeds dikker wordende obesitastoerist uit Amerika, ook een anorexia vrouw uit Europa of een kleine Aziaat horen beter te weten. Het dier mishandelen is geen goed onderdeel van uw geweldige vakantie.  Wat te doen om ezels te redden of in ieder geval de pijn te minderen?

De autoriteiten over te halen maatregelen te nemen. Dat zouden staten, organisaties, bedrijven en individuen moeten doen.  In ieder geval zorgen dat er:

  • maximale toegestaan gewicht komt waarmee een toerist op een ezel mag rijden;
  • schaduwplekken en waterplaatsen zijn;
  • periodiek verplichte inspecties door dierenartsen en goed toezicht op de kwaliteit van zadels en teugels komen

En u Toerist? Doe niet mee aan dierenmishandeling en geef de boodschap door.

Richt ook de aandacht op meer, niet alleen op Santorini, de wreedheden tegen ezels zijn talrijk. Denk aan de stad Petra in Jordanië, waar 1.350 ezels het haasje zijn om op de rug of in koetsjes de decadentie naar de schittering te vervoeren.
Uitputting, pijn, kreupelheid, honger, kolieken en dorst, het leven van de ezel.

Ach het liefst kwam ik in opstand door met moorkoppen te gooien naar de toeristen die best wel weten dat zij dierenbeulen zijn. En als er geen moorkoppen meer voorhanden liggen dan pakken we wel iets anders.
Kan bevrijding komen zonder revolutie?

Wat je in ieder geval alvast kunt doen is donateur worden van ‘’the donkey sanctuary’’ https://www.donkeysanctuary.nl/ezel/stop-dierenleed/

Werelds grootste liefdadigheidsinstelling voor ezels en muildieren. Al meer dan 45 jaar verzachten zij wereldwijd de wanhoop, pijn en hopeloosheid van deze geweldige mooie en lieve dieren.  Help ze alstublieft met een donatie.

De ezel is niet het symbool van domheid maar juist van deemoed en geduld. Het geduld van mensen die voor rechten van dieren opkomen wordt zwaar getest.

In een toekomstig mooiere wereld zien we een kudde ezels, vrij balken met kleine ezels spelend daar waar ze thuishoren. In vrijheid levend met toeristen die genieten van het kijken naar dit edele dier.

1 REACTIE

  1. Volkomen mee eens al ben ik ervan overtuigd dat de doorsnee toerist geen weet heeft van wat een ezel doormaakt.

Comments are closed.