De Nachtdenkers: De menselijke geest

1
781
Beeld van Minerva, de Griekse godin van de wijsheid foto © Peter-Vincent Schuld
De menselijke geest
door Bernd Timmerman
Vanmorgen moest ik denken aan de Godin Minerva. De goddelijke macht van het verstand, van de vindingrijkheid van de menselijke geest.
Het belangrijkste dat je leert, op de universiteit, is in staat te zijn om te analyseren en argumenteren, om informatie te vinden en om te zetten in kennis, te luisteren, lezen, denken, schrijven en spreken, om de instrumenten van de discipline of disciplines te begrijpen, te gebruiken en om te communiceren met vakgenoten en anderen. Het willen zoeken is de basis van leren.
Het wil niet zeggen dat iedereen die geen universitaire studie heeft voltooid niet de beschikking heeft over deze kwaliteiten.
Het betekent ook niet dat afgestudeerden allemaal de kwaliteiten hebben die ze zouden moeten bezitten.
Gisteren had ik een discussie met mensen die zeggen zich in te zetten voor een goed doel. Velen doen dit ook daadwerkelijk.
Het blijkt dan wel eens te meer dat het goed willen doen niet altijd goed doen is. Of dat het bij mensen, die tenminste op één sociale morele kwestie goed (denken te) zijn, nog steeds geen uitgemaakte zaak is dat zij de kwaliteiten, en kalmte,  hebben om van gedachten te wisselen. Om zo te kijken naar het handelen en de denkbeelden, ook van zichzelf.
De mens is gelijk voor de wet, gelijkwaardig waarschijnlijk, maar is niet gelijk in het gebruik van alle zintuigen. Of in het beheersen van zichzelf.
Er is een verschil tussen goed en slecht, ook tussen slim en minder slim. Of gevoelig en gevoelloos. En kalm en druk. Wat te denken van lief en naar. Altruïstisch of egoïstisch.
Je kunt dus goed, slim, gevoelig, lief en kalm zijn. Denkend aan anderen.
Er zijn ook veel andere combinaties mogelijk.
Die zien we ook. Best wel vaak. Zelfs bij mensen die zich inzetten voor iets goeds.
Of denken dit te doen.

 

1 REACTIE

  1. “Je kunt dus goed, slim, gevoelig, lief en kalm zijn. Denkend aan anderen.”
    Zou het? Ben je dan nog wel menselijk?
    Als men mij zou vragen, waar een dergelijke combinatie me aan doet denken, zou ik het onmiddellijk weten: Aan de protagonisten in de verhalen van Charles Dickens!
    En m zijn antagonisten te beschrijven, zou je alleen maar van dat alles het tegenovergestelde moeten nemen, dan had je die eveneens te voeten uit.
    Helaas wordt tegenwoordig dan ook van Dickens erkend, dat zijn personages niet levensvatbaar zijn: Het zijn allemaal niets dan types: Of duivels, of engelen.
    Perfect is in elk geval niemand. En als iemand dat wèl is, weet hij dat doorgaans zelf te goed, wat dan automatisch weer een fout creëert, namelijk: zelfingenomenheid. Dat is ook geen ramp: Het appelleert eenvoudig aan de natuurwet, dat niemand volmaakt is.
    Je kunt maar het beste mèns proberen te zijn, met goede en minder goede eigenschappen; dan is de kans, dat de einduitkomst redelijk is, nog het sterkst aanwezig.

Comments are closed.