EU Belasting op plastic? Zinloos maar massa-immigratie blijkt bij te dragen aan de vervuiling

1
1727
Bende bij een containerparkje langs de N340 bij Crevillent, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

De Europese Commissie presenteerde haar Green Deal. Maar de Europese Commissie, het Europees Parlement en de Europese Raad hebben op zijn minst de schijn tegen dat zij zeer ver verwijderd zijn van de realiteit.
In de afgelopen tijd hebben we, zoals u kon lezen, regelmatig met een zeer kritisch oog gekeken naar de klimaat- en milieuplannen van de Europese Commissie en trokken een aantal vlijmscherpe conclusies in onze analyses. Niet omdat we een leefbare leefomgeving als een niet belangrijk onderwerp beschouwen, maar wel om de ingeslopen dogmatiek en groteske retoriek vanuit Brussel langs de meetlat te leggen.

Een van de meest in het oog springende details waarover we nog maar eens een hartig woordje moeten praten en onze oren te luisteren moeten leggen bij deskundigen en mensen met praktijkervaringen is de voorgestelde belasting op plastic afval. Lost dit iets op als de revenuen alleen maar dienen om een begrotingstekort te dichten?

Achteloos weggeworpen plastic flesje in de natuur in Silves, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De Europese Commissie wil hier in de komende jaren meer dan 40 miljard mee ophalen onder meer ter dekking van dat begrotingsgat door het wegvallen van de Britse netto bijdrage door de Brexit. Plastic afval en de Brexit zijn twee totaal verschillende dossiers. Uiteindelijk draait de Europese burger en het Europese bedrijfsleven op voor een schadepost waaraan zij geen schuld heeft. Als je het “dolend” plastic afval wil bestrijden” zul je dat op andere manieren moeten doen. Met name de schuldigen aanpakken die feitelijke voor het plastic op de dool verantwoordelijk zijn en de lokale overheden die nalaten de rommel op eigen bodem acuut op te ruimen en te laten vernietigen.

Vuilniszakken in het straatbeeld van Brussel
Foto: © Peter-Vincent Schuld Foto:

De presentatie van wat de schijn heeft, een megalomaan groen plan te zijn, waarvan de kosten kunnen oplopen tot zo’n 1000 miljard Euro noopt ons als kritisch medium in het leven van alle dag te stappen en met u onze bevindingen te delen.Voor dit verhaal doken we in een aantal lokale realiteiten in Europa. We zochten mensen op die wat minder geneigd of gewoon niet zijn zich te laten vangen door de politieke correctheid en ons in alle openheid te woord stonden.

Vuilnisman haalt het straatvuil op in Lagos, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dit verhaal wordt enkele dagen na publicatie alhier op Facts Found gevolgd door een nieuwe kritische analyse over de klimaat- en milieubeleid op Europees en lokaal niveau. Gedurende onze onderzoeken kwamen meer feiten naar boven, die niet meteen “klimaatgerelateerd” zijn die we met u als lezer eens moeten gaan communiceren en bespreken. In andere reguliere media en op sociale media krijgt Brussel zo bleek ook “draaien om de oren” die eigenlijk de regeringen van de lidstaten toekwamen en die gemakshalve maar op Brussel werden afgeschoven.

Daarom, lieve lezers, geloof nooit zonder meer wat er geschreven of gezegd wordt ongeacht uit wiens mond het komt. Ik. hoor het u al zeggen: “Moeten we Facts Found dan wel vertrouwen?” Dit is van uw zijde een volstrekt terecht kritische vraag. U bent niet verplicht om ons te vertrouwen. We proberen evenwel alles te doen om uw vertrouwen te winnen, dit vertrouwen te behouden en dit vertrouwen niet te beschamen.  Maar ook ons mag u altijd kritisch toetsen, graag zelfs.

Europa wil wat doen aan de enorme “plastic soup’ die zich overal bevindt. Over het feit dat zorg voor een schone en leefbare leefomgeving behoort tot een van de pijlers van een beschaving, daarover is iedereen het onderhand wel eens.

Afvalcontainers voor papier en andere verpakkingen in een sociale achterstandswijk in Ajaccio, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Het is niet voor niets dat de jonge Nederlandse uitvinder en ondernemer Boyan Slat zoveel waardering genereert met zijn initiatieven om de oceanen te ontdoen van de enorme plastic soup die een acute bedreiging vormt voor het zeeleven.


Maar op land is het niet veel beter. We toonden u in een aantal recente verhalen voorzien beeld feitelijk aan dat enerzijds de mens een viespeuk is en anderzijds de geformuleerde antwoorden vanuit de politiek op elk niveau de plank volstrekt misslaan.

Achteloos weggeworpen plastic afval in Silves, Portugal Foto: © Peter-Vincent Schuld


Hebben de Rotterdammers daar geen mooie slogan voor bedacht? Jazeker. “Geen woorden maar daden”.


Nu valt er over milieuorganisatie Greenpeace veel  te zeggen ook wat betreft kritische noten. De Spaanse krant La Vanguardia bracht een korte maar desalniettemin indrukwekkende reportage, waarvan u de Youtube link hieronder aantreft over de enorme hoop plastic en ander afval die via de rivier Rio Segura de Middellandse zee nabij Alicante indreef en door vrijwilligers van Greenpeace te lijf werd gegaan wat letterlijk resulteerde in tonnen en nog eens tonnen met achteloos weggesmeten afval dat door deze vrijwilligers met de hand werd verzameld.

https://www.youtube.com/watch?v=jSRp9ee5UHk
Het beeld dat de Spaanse krant La Vanguardia schetste met de door haar gebrachte reportage doet niets af aan de werkelijkheid.  Wij nemen voortdurend bergen met afval waaronder ladingen met plastic en andere afval waar, in Nederland, in België, in Frankrijk, in Spanje en Portugal om nog maar eens de gebruikelijke plaatsen te benoemen waar uw verslaggever zich veelal bevindt.

Opnieuw achteloos weggeworpen plastic in Cabo Vicente, Potugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Nederland, iedereen denkt dat het land het allemaal zo goed voor elkaar heeft qua afvalmanagement. Maar ook daar doemen zich serieuze vragen op. Omroep West bracht op 28 augustus van het afgelopen jaar het bericht dat de Haagse lokale partij Hart voor Den Haag/Groep De Mos en Groen Links met elkaar in oorlog geraakten nadat de partij Hart voor Den Haag/Groep de Mos een petitie was gestart om Groen Links wethouder Liesbeth van Tongeren op te roepen tot het vaker legen van de afvalcontainers.

Als door een hond gebeten reageerde Groen Links fractievoorzitter in de Haagse Raad Arjen Kapteijns door te stellen “Laat De Mos zelf aan de slag gaan, hij is immers verantwoordelijk voor het zwerfafvalbeleid”. Op onze redactie vroegen wij ons echt af of Kapteijns hier niet een beetje de rollen omdraait. Alsof Richard de Mos persoonlijk verantwoordelijk zou zijn voor de grote hoeveelheid afval op straat en het er zelf neergegooid zou hebben. De kromme Groen Links redenatie bracht ons weer bij de echte Hagenezen die steen en been klagen over het afval op straat.

Straatvegers in Den Haag, enige jaren terug. Nemen ze pauze of is het ze teveel?
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Berichten bereikten ons dat het probleem zich nadrukkelijk ook voordoet in met name achterstandswijken zoals het Laak Kwartier waar nogal wat migranten uit lagere sociale klassen hun woonst hebben gevonden. Wie door het Laak Kwartier rijdt of door de Schilderswijk, waant zich in de krochten van Marakech, Tanger of Rabat maar zeker niet in het mondaine deel van Casablanca.


Tijd om maar eens te bellen met niemand minder dan René Oudshoorn, die als fotojournalist voor de Telegraaf de Haagse straten tot ver daarbuiten op zijn duimpje kent en sinds de laatste gemeenteraadsverkiezingen in Den Haag als raadslid zetelt voor diezelfde partij Hart voor Den Haag/Groep de Mos.  De club die een enorme populariteit kent onder de autochtone Haagse bevolking ondanks wat aantijgingen met betrekking tot belangenverstrengeling die partijcoryfee Richard de Mos te verduren kreeg en daardoor zijn wethouderschap moest neerleggen. Tot op heden is overigens geen enkele aantijging aan het adres van De Mos onomstotelijk bewezen.

René Oudshoorn is volstrekt unaniem als ik hem de vraag stel of er zich verhoudingsgewijs meer roekeloze afvaldumpingen plaatsvinden  in Haagse migrantenwijken waar mensen uit lagere sociale klassen wonen plaatsvinden dan elders in die mooie stad achter de duinen. “Ja” klinkt het uit de mond van de hoorbaar bezorgde en begane René Oudshoorn. Het zit Oudshoorn stevig dwars zonder rabiaat te wijzen naar een bepaalde allochtone bevolkingsgroep.

Ik vraag René of dit geen kwestie is van een bepaald beschavingsniveau, of beter gezegd het ontbreken van een bepaald beschavingsniveau en ook deze ter discussie aangebrachte stelling wordt met niets aan duidelijkheid te wensen overlatende bewoordingen onderschreven. René Oudshoorn legt hiermee een vinger op een zere wonde waarvan onze redactie het bestaan reeds geruime tijd kende.

Toch lijken exacte definities van “daderschappen en bijbehorende signalementen” in Den Haag nog onder de politiek correcte gevoeligheden te liggen. Uw verslaggever kwam met regelmaat in Den Haag en nam met eigen ogen waar dat de sociale achterstandswijken Laak Kwartier en de Schilderswijk veelal worden bewoond door mensen met een vaak Marokkaanse achtergrond en dat er prettiger tijden in de Haag zijn geweest om je in die wijken te begeven, want ook uw verslaggever was ooit een ingezetene van ‘s-Gravenhage, zij het bijna 30 jaar terug. Het is klip en klaar dat het René Oudshoorn niet te doen is om groepen van mensen te viseren maar om te streven naar een beter en doordacht afvalbeleid dat voornamelijk gebouwd is op realisme.

René is stellig over het feit dat er teveel plastics in omloop zijn en dus eindigen op de afvalberg. Ik probeer René de kritische vraag te stellen of de hoeveelheid plastics nu eenmaal niet hoort bij de tijdsgeest en of we er ons wel zo druk om moeten maken, omdat plastics feitelijk “hoogcalorisch” zijn en dus een goede renderende energiedrager zijn bij het verbranden van afval. Toch blijft René standvastig in zijn overtuiging dat het wel wat minder kan met de plastics in een aantal settings. Maar tegelijkertijd verwijst René Oudshoorn naar de Haagse Markt.  Groen Links wethouder Liesbeth van Tongeren zou het gebruik van plastic tasjes om o.a. voeding in te verpakken in de ban willen doen. René Oudshoorn, de hoon is in zijn stem gereserveerd waarneembaar, vraagt zich af waar de verkopers hun voedingswaren zoals vlees en vis dan in moeten verpakken. Kranten? René Oudshoorn kopt de bal direct in het door de meesten verlaten doel, namelijk dat van de voedselveiligheid in relatie tot de verpakking waarin de consument de bederfelijke waren na aankoop meekrijgt.

Is de Haagse Groen Links Liesbeth van Tongeren dan een exponent van de groene dogmatiek?, zo vraag ik aan René. Het antwoord liet weer niets aan duidelijkheid te wensen over en luidde volmondig “ja” uit de mond van Oudshoorn. Het is allerminst pais en vree op het Haagse Gemeentehuis.

Gemeentehuis van Den Haag: Geen liefdesnestje van Groen Links en Hart voor Den Haag/ Groep de Mos Foto: © Peter-Vincent Schuld

Uw verslaggever kreeg niet bepaald de indruk dat er alsnog een oprechte politieke liefde tussen Hart voor den Haag/Groep De Mos Groen Links nakende was. René begon steeds meer en serieuzere vragen te stellen over de bekwaamheid van Liebeth van Tongeren als bevoegd wethouder.
Meer hete hangijzers kwamen naar boven. René Oudshoorn ergert zich aan de enorme vloot vuilniswagens die nodig is om al het door de burger gescheiden afval op te halen.

“De afvalsoorteermachines van nu kunnen het veel beter en veel zorgvuldiger” dan de burger dat kan, waarom de burger hiermee dan toch belasten? Groen Links wethouder Liesbeth van Tongeren wil echter van geen wijken weten; de burger moet scheiden, punt, aldus René Oudshoorn. Hebben we de ene demarche nog niet gehad dient er zich de andere weer aan. Immers het restafval wordt verbrand in een installatie in Europoort en het transport vindt plaats per schip. Op zich niks mis mee gelet op de Hollandse trekschuitcultuur. Er zijn waterwegen en je ontlast het verkeer op de weg. Maar er is een nieuwe aanbesteding voor dit transport in de maak. Een aanbesteding met een addertje onder het gras zo blijkt uit de mond van René Oudshoorn. De transportschepen die het vuilnis naar de ovens moeten gaan voeren dienen elektrisch aangedreven te zijn en volgens René Oudshoorn zijn deze boten niet voorhanden. Dilemma. Dogma versus realiteit?


De wil om tot een schonere stad te komen lijkt bij Hart voor Den Haag/Groep de Mos zeer wel aanwezig te zijn, meer dan dat, maar Hart voor Den Haag/ Groep de Mos stuit op een aanhoudend “Njet” van Groen Links wethouder Van Tongeren.


Overal het zelfde; dogma’s en ego’s lijken eenvoudige oplossingen in de weg te staan.


We keren nog maar weer eens terug naar het zuiden van Europa, naar de omgeving waar we nu al maanden kijken en observeren. De Spaanse driehoek Albatera, Crevillent en Catral in de provincie Alicante. Laten we eens de aanpak “hoe is het nu met ?” hanteren.  Het is een zondag, ik rijd op de N340 in noordelijke richting Crevillent.

Mijn voornemen was op over exact een kilometer rechts af te slaan, maar aan de linkerzijde van de weg neem ik een containerparkje waar het werkelijk 1 grote vuilnisbelt is, vanuit mijn ooghoeken zie ik een man door het afval banjeren.

Ik sla nog voor de voorgenomen afslag rechts af en positioneer mijn wagen met zicht op het verderop gelegen containerpark. Links van mij bevindt zich een bord dat meldt dat er een werkgelegenheidsproject wordt gefinancierd in het door veelal Marokkaanse migranten bewoonde Crevillent, zeg maar een variant op het Brusselse Molenbeek.  Achter het bord bevindt zich…. een grote hoeveelheid zwerfafval. Werk genoeg zou je zeggen, daar heb je geen Europese subsidies voor nodig om het werklozenkorps aan het werk te zetten.

Met aan de overkant van de weg N340 bij Crevillent een bende, en zelfs achter het bord dat een werkgelegenheidsproject aanduidt gefinancierd met Europees geld het het Europees Sociaal Fonds ESF bij het industrieterrein is het een complete vuilnisbelt
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Het oog blijft even gericht op de overkant, waar de man blijft banjeren tussen het vuilnis, en ik besluit om met de auto de weg over te steken en de man eens een paar vragen te gaan stellen. Snel even wat beeld, zodat de verhouding tussen de hoeveelheid afval en de mens die daar aan het zoeken is meteen duidelijk wordt.

Containerparkje bij het Spaanse Crevillent waar een man tussen de enorme hoeveelheid afval snuffelt.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik weet niet welke intenties deze man heeft en ik zie geen enkele reden om met een vooringenomen vingertje zoals we die kennen van het Nederlands fenomeen Alberto Stegeman, de man tegemoet te treden. Ik begroet de man, geef hem een hand, stel mij voor en maak me kenbaar als journalist. Ik vraag de man wat hij hier tussen het afval aan het doen is. De man is in eerste instantie wat terughoudend.

Even een “panoramisch beeld” om u de situatie bij het containerparkje in Crevillent duidelijk te maken Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik ben hier niet om de betrokken man de mantel uit te vegen, want welke reden zou ik daar toe hebben.

Op de dool geraakt afval bij het containerparkje nabij Crevillent, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De man lijkt mij logischerwijs niet de  veroorzaker va de enorme vuilnisbelt en dat maak ik hem direct duidelijk. Al gauw verandert de sfeer van het gesprek. De man stelt zich voor als Juan en heeft blijkens zijn oude kenteken op zijn oud autootje dat de plaats meldt van inschrijving toch wat kilometers afgelegd.

Juan banjert door het afval op zoek naar waardevolle spullen met op de achtergrond zijn kleine oude autootje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Juan is op zoek naar “waardevolle” voorwerpen die mensen in de containers gegooid hebben zo hij mij vertelde. In zijn handen zijn weinig waardevolle voorwerpen waar te nemen behalve iets dat op een spanband lijkt.

Rotzooi bij het containerpark nabij Crevillent, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

De man maakt duidelijk dat zijn economische situatie hem noopt tot het struinen langs afvalcontainers om te kijken of er nog niets van waarde tussen zit.  Maar de berg afval rond de vuilcontainers bevatten niet veel waardevolle goederen, integendeel, naast autobanden, kleding en wat rommel allerlei, plastic, plastic, plastic en nog eens plastic.

Rotzooi van plastic, huisraad en andere troep bij het containerpark nabij Crevillent, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

De wind zorgt ervoor dat het plastic zich rap verspreid langs de vangrails van de N340 in zuidelijke richting en blijft hangenin het draad dat de scheidslijn vormt tussen het containerpark en een ander perceel.

weggewaaid plastic hangt in het draad dad het containerparkje langs de N340 nabij Crevillent scheidt van een ander perceel
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Het afval dat er wijd verspreid ligt, ligt er niet sinds een paar dagen, ondanks dat de containers met regelmaat geleegd worden.Dus rijdt de vuilniswagen weg zonder de rest van de grote hoeveelheid afval mee te nemen.

afval, afval en nog eens afval, niet in de containers maar er rond op het containerparkje langs de N340 nabij Crevillent, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

Enkele dagen later zal mij  duidelijk worden waarom. Nee, ik heb Juan op geen enkel moment kunnen betrappen op het veroorzaken van deze enorme bende.

En nog maar een verspreid afval dat niet in de containers terecht is gekomen langs de N340 bij Crevillent
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Toch heeft Juan er wat moeite mee als ik hem vraag om een close portretje van hem te mogen maken. Mensen schamen zich vaak voor armoede. En de regio waarin ik mij bevind blinkt nou niet echt uit in economische welvaart.

En nog meer afval, niet in de containers maar ernaast, langs de weg nabij Crevillent, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik vraag hem naar wat hij vindt van de voorgenomen Europese belastingen op plastic afval. De weinige woorden die Juan spreekt in combinatie met zijn lichaamstaal vormen een vernietigend oordeel over de voorstellen van de Europese Commissie en het Europees Parlement.

Door de wind en de luchtverplaatsing vanwege het verkeer verspreidt het niet in de containers geworpen of er weer uitgehaalde afval zich langs de weg N340 nabij Crevillent, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De vraag dient zich aan of deze mensen dit soort van belastingen nog wel kunnen opbrengen, existerend in een economisch bestaan dat zich op de rand van de marge bevindt en dat gelet op de wat oudere leeftijd van de man zich naar alle waarschijnlijkheid niet zal verbeteren. Wat begon als een gesprekje met een wat afstandelijk karakter eindigde in een vriendelijk afscheid en Juan voegde er aan toe dat er eindelijk eens naar zijn mening gevraagd werd.

Autobanden en andere troep bij het containerparkje nabij Crevillent, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Maar is dat de plicht van ons als journalisten? Is het niet onze plicht op om het even wie af te stappen en gewoon zonder vooringenomenheid naar iemands mening te vragen of te vragen wat iemand aan het doen is zonder daar meteen een oordeel bij klaar te hebben?

Nog een laatste blik op de rotzooi bij het containerpark langs de N340 bij Crevillent
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik zet mijn weg voort, onderweg naar een andere plaats, ik wil het gemaakte beeld dat ik hier kreeg even laten bezinken en besluit een ander reisdoel te kiezen voor die dag om de indrukken die ik hier heb gekregen niet te laten vervagen doorstromen aan nieuwe indrukken en informatie.

De volgende dag herneem ik de route die ik voor die zondag gepland had. Dit keer sla ik wel op de N340 in noordelijke richting rechtsaf op een kruispunt dat bekend staat als gevaarlijk. De weg van Crevillent naar Catral. Inderdaad, als u eerdere verhalen gelezen heeft dan zou u kunnen weten dat ik daar een spot heb aangetroffen met containers en eveneens aanhoudende vervuiling met plastic, autobanden en andere troep en waar containers recentelijk vlam hebben gevat.

Nieuwe sluikstort op een plek die we reeds 2 x eerder bezochten langs de weg van Crevillent naar Catral, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Bij de brug waarop een snelweg loopt sla ik links af. Er heeft zich weer een nieuwe sluikstort voorgedaan in de vorm van oude bankstellen en andere allerhande rotzooi.

Nieuwe sluikstort op de plek die wij eerder bezochten langs de weg van Crevillent naar Catral, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik heb mijn auto amper in dit afgelegen landelijk terrein geparkeerd of achter mij doemt een grote vuilniswagen op die in opdracht van de Gemeente Crevillent de containers leeg maakt.
Het wordt mij meteen duidelijk waarom deze wagen en de bemanning niet meteen alle rommel meeneemt. Het is namelijk een ‘zijlader, met een dubbele arm die de container oppakt, naar boven tilt, leeg kiept en die bediend en gechauffeerd wordt door 1 man.

Vuilniswagen pakt container op met grijparmen, op de plek met aanhoudende sluikstorten langs de weg Crevillent naar Catral
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik steek mijn hand op, loop naar de vuilniswagen en maak kennis met Javier, de chauffeur/belader van de vuilniswagen.Een man, wat klein van stuk, en zoals verreweg de meeste Spanjaarden hier in deze regio, aimabele vent die van zijn hart geen moordkuil maakt. Ook hij ergert zich kapot aan de gedumpte rotzooi. Ik vraag hem naar zijn gedachten over wie er verantwoordelijk is voor deze enorme bende. Hier eindigt acuut de politieke correctheid en zonder het gebruik van “zware termen” meldt Javier mij zonder blikken dat voornamelijk Marokkanen uit Crevillent en verre, verre omtrek hier hun afval illegaal komen dumpen omdat ze te beroerd zijn naar een milieupark te rijden en zich totaal niet bekommeren om de leefomgeving. Hij verwijst naar allerhande magazijnen in Marokkaanse handen in de buurt van waaruit van alles en nog wat aan de man gebracht wordt. “Ik heb hier zelfs die lui met busjes uit Barcelona rommel zien dumpen” vertrouwt hij uw verslaggever toe.  De kracht, de argumenten en de stelligheid waarmee Javier zijn bevindingen onderbouwt geven geen enkele aanleiding tot twijfel aan de uitspraken van Javier. Het is een bevestiging van vermoedens die wij al hadden.

Vuilnisophaler Javier die in opdracht van de Gemeente Crevillent de containers leegt, poseert fier voor zijn vrachtwagen.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Javier is trots op zijn werk en poseert vol fierheid voor zijn “truck”. Toch mooi als mensen die de samenleving ten dienste staan zoals Javier de vuilnisophaler met overgave hun werk doen en eerlijk durven zijn over wat zij waarnemen en vinden. Niets verbloemen. We komen net zoals in Den Haag een “geïmmigreerde” onderklasse tegen die zich geen bal aantrekt van de leefomgeving waarin zij zijn komen te wonen. Die onderlaag is groot en breed.

Rotzooi rond containers in de binnenstad van het Spaanse Albatera
Foto: © Peter-Vincent Schuld


De vraag stelt zich echt op wij Europeanen wel gehouden zijn om op ons territorium mensen die zonder beschaving hierheen komen, beschaving moeten gaan bij brengen met kosten lastens de burger. Is de burger dan niet 10 keer voor de zelfde ellende aan het betalen met telkenmale een ander etiketje?


Hoe wil je dit “plastic afval probleem” ik hemelsnaam gaan bekampen door een belasting in te voeren? Waar wil je belasting op invoeren? Besef dat in zowat alle producten kunststoffen en dus plastics zijn verwerkt, niet alleen in verpakkingen, maar ook in bankstellen, denk aan foam en skai, bij kleding, denk aan polyester en nylon.  Het opgehangen verhaal in Brussel rammelt aan alle kanten. Er doemen zich steeds meer vragen op, meer vragen dan antwoorden.

Een paar dagen later rijd ik even het nabij gelegen Elche, ik moet hiervoor Crevillent door en ik passeer een aantal handelsmagazijnen die uitgebaat worden door Marokkanen, Pakistanen en Chinezen, waar importgoederen tegen dumpprijzen verkocht worden waaronder veel kleding. 

Afval langs de parallelbaan richting Elche waar zich importmagazijnen bevinden
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Op de parallelbaan zie ik een vuilniswagen bij een container staan waarbij de vuilnismannen van die voor de Gemeente Elche werken een lading plastic en andere verpakkingsmaterialen afkomstig van de importmagazijnen achter in de vuilniswagen smijten. De hoeveelheid afval is enorm groot. De tijd ontbreekt me om even te gaan kijken, maar ik keer een paar dagen later terug. Is alles weg? Nee, de wind heeft veel plastics meegenomen bevindt zich in de greppels en langs de railng van de weg.

Verpakkingsafval langs de weg naar Elche waar zich veel importmagazijnen bevinden
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik stop en fotografeer het opdat u weet dat het feiten zijn en geen fictie.
Het is donderdag, de wekelijkse markt in het dorpje Albatera. Het gemeentebestuur is het zwerfafval beu en heeft op diverse plekken in de dorpje pancartes geplaatst met daarop de instructie dat afval niet op straat hoort maar in de afvalbakken.

lees verder onder de foto’s

Bord waarop de Gemeente Albatera haar bevolking (ook zij die het Spaans niet machtig zijn) leert hoe ze met afval moeten omgaan.
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Bord waarop de bevolking van Albatera door de Gemeente aangespoord wordt afval juist te deponeren
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Het is na het middaguur en de markt is afgelopen. Terwijl de Spaanse kooplieden zover ik kan waarnemen samen met de gemeentereiniging zorg dragen voor het opruimen tref ik een stuk verderop marktkramers aan van Marokkaanse origine.

Marokkaanse marktkramers in Albatera, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terwijl ik een foto maak wordt ik ietwat agressief aangesproken door een Marokkaanse opgeschoten knul. Nu maakt agressie op uw verslaggever geen enkele indruk en geef hem kort en duidelijk te verstaan dat we ons hier in de openbare ruimte bevinden, dat ik hier mijn werk doe als buitenlands journalist, en dat hij dit maar te accepteren heeft. Vermenigvuldig dit met mijn postuur, mijn lengte, mijn donkere ogen en een niets aan duidelijkheid te wensen overlatende helderheid en de houding van de betrokken puber wordt opeens heel anders. “Spanjaarden zijn racisten” klinkt het opeens zonder aanleiding.Ik vraag de knaap vanwaar hij opeens deze uitval doet naar het land waar hij te gast is.

Afval onder de marktkraam, uitgebaat door Marokkaanse kooplieden die afgebroken wordt in Albatera
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De knul hult zich in stilzwijgen.Ik vraag hem waarom hij niet terug naar zijn eigen land vertrekt als hij zo’n hekel heeft aan de Spanjaarden?Hij trekt zicht terug in zijn bestelwagen. Geen zinnig antwoord volgt.
Ik vervolg mijn weg en zie een Marokkaanse marktverkoopster struinen tussen een lading onverkochte en op de grond gesmeten tweede hands kleding die van status “handelswaar” is gedegradeerd tot afval. Ik maak een beeldje, waarop de met hoofddoek en in traditionele Marokkaanse kleding getooide vrouw zich begint te gedragen als een viswijf en verwensingen mijn kant op roept. Nou staat uw verslaggever daar ver boven en met schreeuwers valt niet te praten, dus heb de “dame” (ahum), gewezen op het bestaan van persvrijheid in de Spaanse democratische rechtsstaat.

Marokkaanse marktkraamster laat een hoop rommel achter bij haar kraam in Albatera Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld


Einde discussie… tot zover. Journalist zijn betekent anderen ook wijzen op de maatschappelijke plicht en relevantie die de journalistiek in een samenleving heeft. Op de mijn vraag of ze het normaal vindt om alle onverkochte handelswaar op de grond te smijten en dat de gemeente die weer kan opruimen volgt geen antwoord, ze loopt weg met een zak die ze eerst op de grond wilde smijten.


Same stories, different European countries.

We zijn inmiddels even een anderhalve tot twee weken verder. Het zich normaal aandienend nieuws moet worden opgevolgd.


Toch ging dit verhaal niet de prullenmand in. Het is een zaterdagmiddag als we ons weer begeven in het landelijk gebied van het Spaanse Albatera. Een man nadert een rijtje containers in en rond de containers liggen oude matrassen, plastics  en zakken met bouwafval.

Containers in het buitengebied van het Spaanse Albatera met rotzooi ernaast
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ik spreek de man aan, zijn naam is Stewart, een Britse expat die op steenworp afstand woont van de containers en de omgeving die ook telkenmale bezaaid ligt met illegaal gedumpt afval. Hij ergert zich er groen en geel aan dat het groenafval dat naast de containers gedumpt wordt aanhoudend in brand wordt gestoken. Er wordt van alles gedumpt tot aan brokstukken van asbest golfplaten. Ik vraag hem, omdat hij de dichtstbijzijnde bewoner is, wie voor deze smeerlapperij verantwoordelijk is.

Afval naast de containers in het buitengebied van Albatera, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

Hier lijkt het iets anders te liggen. “Alles en ieder stort hier maar raak” antwoordt Stewart om te vervolgen,ook “tradesmen” die goedkoop van hun bedrijfsafval af willen. (Tradesmen  laat het zich in deze het beste vertalen door kleine aannemers, klusjesmannen, tegelzetters etc.).

Bankstellen weggesmeten in de buurt van de containers in het buitengebied van Albatera. “Het wordt toch wel opgehaald”.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ik vervolg mijn weg om de volgende dag nog eens even polshoogte te nemen. Een klein bestelautootje staat geparkeerd en langs de zijkant van de weg zie ik zo’n 40 centimeter beneden “straatniveau” een manspersoon tussen het afval rommelen.

Manspersoon rommelt tussen het illegaal gedumpte afval bij een containerparkje in het buitengebied van Abatera, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Een klein manspersoon met een onverzorgd uiterlijk. Even opletten. Er is in mijn ogen geen enkele gevaarssetting, anders dan dat mijn voorkomen wellicht wat intimiderend kan overkomen en dat moeten we zien te voorkomen. Ik wil graag dat de man iets vertelt en niet dat hij dichtklapt. Voor alle zekerheid neem ik snel wat foto’s. Ik loop naar de man toe en begroet hem vriendelijk en stel mij voor met een handdruk en zeg wat ik doe. Zo eerste barriere is geslecht. De man geeft de indruk een beetje een verloren paradijsvogel te zijn. Hij stelt zich voor als Luca Baixa de Rocamora en geeft te kennen op zoek te zijn naar spullen van enige waarde. “Ik ben ook politicus” zegt Luca zonder enig blikken of blozen. Ik vraag hem van welke partij hij dan is.”ik ben mijn eigen partij, wij politici en journalisten doen het zelfde”. Zijn verhaal klinkt wat onsamenhangend maar de man probeert duidelijk begrip tot stand te brengen bij uw verslaggever. Ik vraag hem naar zijn mening over de enorme puinhoop en zijn rol daarin. “Ik wil niks verkeerds doen en ik doe niks verkeerd, ik zoek alleen naar dingen van mijn gading antwoordt hij volstrekt ontspannen. Hij lijkt de aandacht van een buitenlandse journalist wel op prijs te stellen. Ik laat hem in alle rust even zijn verhaal doen over de naar zijn mening innige band tussen politici, zichzelf inbegrepen en journalisten. Dit is deze man zijn belevingswereld en er is geen enkele reden om hier hatelijk of meesmuilend op te reageren.

De man tussen het afval in het buitengebied van Albatera, de wat eigenzinnige “paradijsvogel” Luca Baixa de Rocamora
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wat is uw verslaggever meer dan deze man die in zijn eigen wereld leeft? Wie ben ik om daar cynisch op te reageren? Aan de andere kant kom ik wel tot de conclusie dat ik niet echt veel zinnige antwoorden kan verwachten in relatie tot het veroorzaken van vervuiling. Als ik mijn rug gekeerd heb en in de auto zit zie ik heb de big bag met bouwafval nog net even omkieperen om met de big bag er vandoor te gaan met de rommel die er in zat  in de natuur achterlatend. De inhoud daarvan zou ik kort nadien op de plaat vastleggen.

De inhoud van de door Luca Baixa de Rocamora omgekeerde big bag met o.a. bouwafval Foto: © Peter-Vincent Schuld

De vastgestelde feiten bij de containers in Albatera sluiten naadloos aan bij de vaststellingen van de gemeenteambtenaar die ik een ongeveer een maand geleden sprak. Hier wordt door gewoon ook door Spanjaarden illegaal gedumpt.

De inhoud van de door de heer Luca Baixa de Rocamora omgekeerde big bag met onder andere bouwafval
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Maar het een sluit het andere niet uit, in tegendeel. René Oudshoorn haalde in de periferie nog even aan dat bij wisselende bewoning van panden door onder meer Poolse arbeidsmigranten de matrassen op straat vliegen. En hoe René Oudshoorn denkt over de EU belasting op plastic afval? “Wij zijn tegen iedere vorm van dit soort lastenverzwaringen”.
Waarvan akte.

1 REACTIE

Comments are closed.