EU moet zichzelf dringend verder gaan moderniseren en democratiseren: Het alternatief is chaos of nog erger!

0
1275
ingang van een kantoor van de Europese Commissie in een modern winkelcentrum in Luxemburg Foto: © Peter-Vincent Schuld

Door Jan Schils

Brussel – Wanneer je iemand hoort verkondigen, dat de Europese instellingen de burger het gevoel geven ondemocratisch te zijn, hoort dat aan of er weer eens  een open deur wordt ingetrapt. Toch is het een goede zaak om de burgers te blijven herinneren aan het gebrek aan democratisch gehalte van- en in de Europese Unie. Want een ding is zeker, het is niet zo dat het grootste deel van de bevolking de EU wil zien verdwijnen, tenminste als de opiniepeilers het bij het juiste einde hebben. Maar het is wel zo, dat Europa, te beginnen met de Europese Commissie, grondig moet veranderen en dat de democratie, die zij zo graag aan anderen oplegt, in eigen huis de boventoon gaat voeren.  

Er dient voorkomen te worden dat de burger wegloopt van de EU en dat kan alleen door verder te democratiseren Deze foto werd gemaakt te Dravograd, Slovenië
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Neem nu bijvoorbeeld de samenstelling van de Europese Commissie, het dagelijks bestuur van de Unie. Dat bestaat uit voor deze functie niet verkozen politici uit de EU-lidstaten, die om verschillende redenen vanuit hun thuisland naar Brussel zijn gestuurd: politici die in eigen land om welke reden ook zijn uitgeteld en onhoudbaar zijn geworden en/of “beloond” moeten worden voor bewezen diensten aan hun partij. Of lastige politici, die weggepromoveerd zijn om ze uit de nationale politiek te verwijderen, maar natuurlijk ook kundige en correcte politici, die Europa veel kunnen bijbrengen. Maar op al deze lieden kleeft echter het ticket: niet verkozen.

Onderonsjes

De inmiddels overleden Belgische oud-premier Jean-Luc Dehaene werd gepasseerd om voorzitter van de Europese Commissie te worden ondanks zijn grote bestuurlijke kwaliteiten. Op de foto: Jean Luc Dehaene in de functie van premier op een Eurotop in het voorjaar van 1999 in Keulen, Duitsland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Eigenlijk is het dan ook totaal onaanvaardbaar, dat er bijvoorbeeld bij de benoeming van de voorzitter van de Europese Commissie zowel in verleden als heden sprake was van achterkamertjespolitiek en onderonsjes, met de meest invloedrijke lidstaten zoals Duitsland en Frankrijk als hoofdrolspelers. Iedereen herinnert zich nog de dramatische gang van zaken rond de alom succesvol geachte-, maar afgewezen kandidatuur van Ruud Lubbers of de Belg Jean-Luc Dehaene. Ook bij de benoeming van de top van de nu in functie zijnde Commissie was het om te huilen.. De Europese christendemocraten schoven een Spitzen kandidaat in de persoon van hun onaantastbaar geachte- en (voor hen) voor de hand liggende kandidaat Manfred Weber naar voren. De socialisten gokten op Frans Timmermans. Maar de Franse president Macron wilde noch de een noch de ander, omdat hij geen zin had in een “sterke” figuur als Commissievoorzitter of wat daarvoor moest doorgaan. Na ampel beraad met Merkel en zonder welke andere regeringsleider in de EU ook te polsen, werden Macron en Merkel het eens over de benoeming van de wat kleurloze en in de meeste EU-landen totaal onbekende Ursula Von der Leyen, die “Mutti” uit haar hoed had getoverd. Haar benoeming was het zoveelste compromis tussen Parijs en Berlijn (vroeger Bonn) over de benoeming van een Commissievoorzitter.

Europese regering …

De inmiddels eveneens overleden Franse oud-president Jacques Chirac, hier gefotografeerd op de Europese top in Kopenhagen, Denemarken, december 2002, gruwelde van een Europese regering
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wanneer men dit ondemocratische en hautaine schouwspel overziet, komt automatisch de vraag op hoe men dit steeds terugkerende ritueel een halt kan toeroepen en wie dat zou moeten doen? Normalerwijs zou de politiek hier het voortouw moeten nemen, maar die faalt op dat vlak al tientallen jaren en is dus totaal onbekwaam op dat vlak. Mogelijk zou een burgerbeweging van onderuit, uiteraard geweldloos, voor meer democratie in Europa kunnen zorgen. In dat geval zouden democratische verkiezingen voor niet alleen de samenstelling van het Europees Parlement (zoals nu reeds het geval is), maar ook voor de samenstelling van de Europese Commissie een begin van oplossing kunnen zijn voor het democratisch deficit. In een later stadium zou de Commissie dan ongevormd kunnen worden tot een Europese regering. Dit idee is niet nieuw en was geregeld op verschillende Europese niveaus onderwerp van discussie. Het spreekt sommige partijen en kleinere lidstaten wel aan, maar de grotere lidstaten staan er vooralsnog huiverig tegenover. Een tot een Europese ministerraad gepromoveerde Commissie in Brussel zou voor de grotere lidstaten betekenen, dat zij heel wat van hun macht zouden moeten afstaan, tenzij men voor die “Europese” regering een flop van een mandaat verzint. Maar zelfs daarvoor lijkt de tijd nog niet rijp. In de entourage van wijlen de Franse president Chirac, werd ooit gezegd dat deze van het idee van een Europese regering in Brussel “gruwde”. Volgens deze bronnen zou de president nimmer hebben toegestaan dat het zwaartepunt van de EU gevormd zou worden door een “stelletje hoge ambtenaren in Brussel”. Macron denkt daar waarschijnlijk niet anders over.

Mentaliteit burgers moet veranderen

De burger treft evengoed schuld aan het op onderdelen qua democratie, disfunctioneren van de Europese Unie Op de foto: Burgers gaan hun eigen weg zoals hier in Almada Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Een kentering in het democratisch slecht fungerende Europese raderwerk zou wellicht van onderuit meer kans van slagen maken. D.w.z. vanuit de Europese bevolking, maar die moet dan wel meer belangstelling voor de politiek, empathie en inzet voor echte Europese democratie opbrengen. Want alleen via de bevolking, die haar stemrecht kan inzetten om het verrotte-,  zich zelf bedienende politieke systeem aan te pakken, is een opwaardering van dat systeem en van al wat daartoe behoort, mogelijk. Om dat proces kans van slagen te geven, moet er ook bij de burgers van de EU een omslag in het denken plaatsvinden, zeg maar een complete mentaliteitsverandering. Of meer concreet geformuleerd (en dit citaat is niet van mijn hand, trof in aan in de reacties op een artikel over Europa): volkeren die jaar-in-jaar-uit op onbekwame, op corrupte politici, op bedriegers, op dieven en op verraders stemmen, zijn geen helemaal slachtoffers van dat verrotte politieke systeem, maar medeplichtigen. Zolang er (helaas vaak terecht) apathie, ongeïnteresseerdheid, minachting of zelfs vijandigheid heerst bij de kiezers tegenover de politiek in het algemeen en jegens Europa in het bijzonder, zal een meer democratisch Europa een utopie, een ver van mijn bed show blijven. En juist die apathie bij de bevolking wordt door de EU-leiders gebruikt en misbruikt om hun gang te blijven gaan. Ze kunnen daarbij op de steun  van de mainstream media rekenen, die zich uit gemakzucht en/of betweterij op geen enkele manier verdiepen in het hoe en waarom van bepaalde EU-besluiten of het achterwege blijven daarvan.

Meer geld naar Brussel ? Sociaal Europa?

Schoonmaakster Cecile dweilt de trappen van een tankstation met toiletten op de Aire de Berchem, Luxemburg
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Hier draagt “links” in Europa een grote last en tegelijkertijd een grote verantwoordelijkheid met zich mee.  Want het feit dat het op onrechtmatige wijze een verkapte staatsgreep uitvoerde op het vlak van de beleidsmakerij binnen de Europese instellingen, staat volkomen haaks op de primaire behoeften van de bevolking, dat daardoor voor een belangrijk deel de belangstelling voor Europa verloor. Waarom bestaat er bijvoorbeeld nog altijd geen echt sociaal Europa, waarom blijft de Commissie de burgers op stang jagen met het vooruitzicht op Europese belastingen en allerhande heffingen, terwijl ze zich op het thuisfront al blauw betalen aan de fiscus?

Neem nu bijvoorbeeld de vorige maand door Commissievoorzitter Von der Leyen uitgesproken “State of the Union” waarin zij pleitte voor uitbreiding van de bevoegdheden voor “Brussel” en een onbeschaamde poging deed om via de fiscus in de lidstaten meer geld naar Brussel te laten vloeien, dat haar op felle kritiek kwam te staan in een aantal lidstaten. Evenals haar machtsgeile rechterhand Frans Timmermans lijkt ook Ursula bezeten van de macht, sedert zij door Angela en Emmanuel op de dertiende verdieping van het Berlaymontgebouw (het Commissiehoofdkwartier, waar zij ook permanent woont om niet in de dagelijkse files te moeten staan) werd geparachuteerd.

Lijdt Brussel aan Obesitas?

Is de Europese Unie als een te dikke madam die aan obesitas lijdt en uit haar woning gehaald moet worden door de brandweer zoals hier in Antwerpen, België
Foto: © Peter-Vincennt Schuld

Het is menig politiek waarnemer in Brussel niet ontgaan, dat de eerder frêle, gematigde, bescheiden en verzoenend optredende Ursula van het begin van haar ambt is veranderd in een harde, fanatieke en eigenwijze tante, die weinig of geen tegenspraak duldt. Mogelijk heeft het feit dat zij zich – zonder daar ruchtbaarheid aan te geven -geleidelijk aan door een team van Duitse adviseurs heeft omringd, dat haar weerbaarder heeft gemaakt. Ook het feit dat zij op moet tornen tegen haar Nederlandse vicevoorzitter en rechterhand (plus zijn rode achterban), die te pas en te onpas de haan uithangt in het Europese pluimveehok, heeft haar waarschijnlijk mede toe gebracht om zich weerbaarder op te stellen. In een reactie op de eisenbundel van Ursula voor meer geld en bevoegdheden had Europarlementslid Bert-Jan Ruissen (SGP) een passend antwoord klaar: “De Europese Unie is een slokop, die aan obesitas lijdt. Brussel lijft steeds meer bevoegdheden en budgetten in, zonder dat het slagvaardiger wordt.”

“Duur gas schuld Commissie….”

Transportleiding aardgas Slochteren, Groningen, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dat de Commissie nogal eens faalt, wordt dezer dagen weer eens duidelijk aangetoond. Waarom heeft zij er niet tijdig voor gezorgd om met voorstellen te komen om de huishoudens te behoeden voor torenhoge energieprijzen, ofschoon er toch een gemeenschappelijk energiebeleid  bestaat, dat dus kennelijk keer op keer faalt?

Klimaatmaatregelen zijn een te grote aanslag op de portemonnee van de autobezitter volgens de Hongaarse premier Orban Op de foto: Autobezitter brengt zijn banden op spanning in Albatera, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Doordat de gasprijzen explosief zijn gestegen, vreest Brussel dat de klimaatambities onder druk komen te staan. De roep om snel met oplossingen te komen voor de hoge gasprijzen klinkt steeds luider in Brussel. Sommige EU-lidstaten pikken de vergaande klimaatplannen niet langer. De Hongaarse premier Viktor Orbán noemt de prijsstijgingen de schuld van de Europese Commissie. De klimaatplannen van de Green Deal zijn volgens hem een „indirecte belasting” op huizen- en autobezitters. Geef hem eens ongelijk? Wat de burger zich ook afvraagt is, waarom er geen gemeenschappelijk gezondheidsbeleid bestaat en er alleen in allerhaast ad hoc maatregelen worden genomen als het water aan de lippen staat. De Covid 19 pandemie heeft dit falen pijnlijk blootgelegd. “Ja waarom dit en waarom dat ?”, zal de doorsnee burger zich afvragen. Heeft “Brussel” niet door, dat het zelf voor een belangrijk deel de afkeer tegen Europa en het Euro-scepticisme voedt door structureel niet thuis te geven.

Continent van oorlogen

Herdenkingsmonument voor vermoorde Franse verzetsstrijders die op 22 augustus 1944 door de nazi´s om het leven werden gebracht in Aveyeron, Frankrijk
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wie zich totaal tegen Europa keert of er sceptisch tegenover staat, zal daar wel zijn of haar reden voor hebben. Toch zou het goed zijn eens kort in de geschiedenis van Europa te duiken om te kunnen begrijpen, wat de stichters, van wat in 70 jaar tot de Europese Unie is uitgegroeid, heeft bezield. Europa heeft op het gebied van oorlog en vrede geen staat van dienst om over naar huis te schrijven. Integendeel. Gedurende eeuwen vond op ons continent een groot aantal wrede en bloedige oorlogen plaats, die aan tientallen miljoenen mensen, soldaten en onschuldige burgers, het leven heeft gekost of hen voor het leven heeft verminkt. Vooral de Eerste- en Tweede Wereldoorlog, maar ook de regionale oorlogen nadien zoals in ex-Joegoslavië , kunnen stuk voor stuk als het “huzarenstukjes” van criminele oorlogszuchtige leiders en politici worden beschouwd. Oorlogsmisdaden, die elke verbeelding tarten en aan alle beschaving voorbijgaan, konden lange tijd ongestraft worden gepleegd. En of het allemaal niet genoeg was: begin 1950 was het bijna weer zover. De Koude Oorlog tussen Oost en West dreigde over te slaan in opnieuw een wereldoorlog, deze keer met gevaar voor de inzet van nucleaire wapens.

Staal en wapengekletter

Staal, zoals hier in de haven van Antwerpen, België, reden om Europa economisch te gaan verstevigen on stabiliteit tot stand te brengen
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Om niet opnieuw tot onderling wapengekletter over te gaan en gezamenlijk weerstand te kunnen bieden tegen de communistische Sovjet-Unie werden enkele vooraanstaande politici het eens over het feit dat eerst duurzame vrede moest worden geschapen tussen de vijanden van weleer, vooral tussen Frankrijk en Duitsland, om daarna een Europees defensieapparaat in het leven te roepen. Het middel bij uitstek daarvoor was om deze landen zodanig politiek en economisch met elkaar te verankeren (zeg maar aan elkaar te plakken), zodat ze niet meer zonder elkaar zouden kunnen. De noodzaak om samen te gaan werken bleek vooral uit de nog altijd gespannen betrekkingen tussen beide landen. De voort gezette naoorlogse bezetting van Saarland bijvoorbeeld door Frankrijk, was een van de redenen voor de gespannen sfeer. Omdat Fransen en Duitsers de grootste producenten waren van kolen en staal, die de belangrijkste grondstoffen vormen voor hun wapenproductie, betekende de vijandigheid tussen beide vroegere aartsvijanden immers een groot risico op een nieuwe oorlog in Europa.

Slim plan

Poster in het Duits die vertelt over het nieuwe Europa in wording in EGKS-verband. De foto is gemaakt gedurende de Schuman-tentoonstelling in Luxemburg
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het was de Franse staatsman Jean Monnet die in 1950 met een slim plan uitpakte om beide kemphanen aan elkaar te koppelen. Hij stelde voor om de Europese kolen- en staalmarkt door een onafhankelijke “hoge autoriteit” te laten beheren en zo een cruciaal gemeenschappelijk belang tussen de landen in het leven te roepen. Een mogelijk conflict tussen beide landen zou op die manier niet meteen weer tot wapengekletter leiden en hen door hun wederzijdse afhankelijkheid dwingen eerst aan de onderhandelingstafel plaats te nemen alvorens opnieuw naar de wapens te grijpen. Het voorstel kreeg groen licht van de Franse minister van buitenlandse zaken Robert Schuman en de Duitse bondskanselier Konrad Adenauer. Vervolgens sloten ook Italië, Nederland, België en Luxemburg zich aan bij deze vredesconstructie ofwel het “Verdrag tot Oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS)”, dat een jaar later door deze zes landen werd ondertekend. De zes waren meteen ook de oprichters en eerste lidstaten van de Europese Economische Gemeenschap, de voorloper van de huidige Europese Unie met 27 lidstaten.

EU moet Biden niet volgen

Is China een vijand? Op de foto Chinese matrozen van de Chinese marine op een basis in Shanghai, China
Foto: © Peter-Vincent Schuld

In haar State of de Union 2021 pleitte Von der Leyen ook voor een Europese Defensie Unie met een eigen EU-commandocentrum en inlichtingendienst. Gezien de veranderende geopolitieke situatie in Europa (maar ook daarbuiten en met name in Azië / zie artikel Peter Vincent Schuld over Centraal-Azië) en de onzekere toekomst van de NAVO (Noord-Atlantische Verdragsorganisatie) komt dit pleidooi niet te vroeg. Europa verkeert in grote onzekerheid over de bedoelingen van de Amerikaanse president Joe Biden met de NAVO, die eerder door de Franse president Macron reeds als “klinisch dood” werd bestempeld. Een andere belangrijke vraag voor Europa in deze context is, wat de betekenis is van Bidens aangekondigde kruistocht tegen Rusland en China, die hij als de “nieuwe vijanden” van de VS wil aanpakken. Europa doet er goed aan (met Afghanistan in het achterhoofd) zich niet bij deze gevaarlijke strategie van een onberekenbare president aan te sluiten. Van zijn voorganger Trump kan men veel zeggen, maar hij was – ondanks zijn grote mond –  geen oorlogvoerende president terwijl de democraat (socialist) Biden Moskou en Peking wel bestookt met provocerende oorlogstaal. Europa moet niet in die val trappen maar een eigen koers varen nu de VS een onvoorspelbare en wispelturige weg is ingeslagen. Waarbij de inzet zou moeten zijn om de verhouding met Rusland te verbeteren, waardoor uiteindelijk ook de economische sancties tegen dat land, die averechts werken, opgeheven zouden kunnen worden.

Veiligheidsbeleid

Helikopterpiloot van de Belgische defensie deel uitmakedn van de EUFOR-stabilisatiemacht in Bosnië met het EU-embleem als armpatch op de Tuzla Eagle Base, Bosnië-Herzegovina
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terugkomend op het pleidooi van Von der Leyen voor een Europese Defensie Unie wijzen we op het feit dat de EU al een Gemeenschappelijk  Veiligheids- en Defensiebeleid (GVDB) kent, dat een essentieel onderdeel is van het gemeenschappelijk buitenlands- en  veiligheidsbeleid. Doel van het GVDB is om met behulp van nationale middelen de militaire slagkracht op Europees niveau te verbeteren. De huidige bepalingen over het gemeenschappelijke veiligheids- en defensiebeleid zijn terug te vinden in de artikelen 42-46 Verdrag betreffende de Europese Unie. In het GVDB zijn de missies niet slechts beperkt tot militaire interventies maar worden ook civiele operaties uitgevoerd.

Monument ter herinnering aan de ondertekening van het Verdrag van Maastricht bij het provinciehuis (gouvernement) te Maastricht, Nederland alwaar het verdrag tot stand kwam. Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het GVDB vindt zijn oorsprong in het Verdrag van Maastricht. In dit verdrag werd gesproken over de “tenuitvoerlegging van een gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid” dat mettertijd kon leiden tot een “gemeenschappelijke defensie”. Deze eerste formulering is uitgegroeid tot de Europese defensiesamenwerking zoals wij die nu kennen. In 1992 besloten de lidstaten van de West-Europese Unie om hun militaire strijdkrachten beschikbaar te stellen voor operaties onder de vlag van de West-Europese Unie (Verklaring van Petersberg).

Een andere belangrijke ontwikkeling deed zich voor op een bijeenkomst in Saint-Malo in 1998. Tijdens deze bijeenkomst verklaarden Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk dat de EU meer bevoegdheden moest krijgen om militaire samenwerking te realiseren. Tijdens de Europese Raad van Keulen in juni 1999 werd deze zogenoemde Verklaring van Saint-Malo bekrachtigd door de andere lidstaten en werd het eerste Europese Veiligheids- en Defensiebeleid (EVDB) vastgesteld. Het EVDB had onder meer tot doel om de defensiesamenwerking te concretiseren. Uiteindelijk hebben deze ontwikkelingen geleid tot het huidige GVDB. De belangrijkste taken met betrekking tot het GVDB staan opgesomd in artikel 43, lid 1 van het EU-Verdrag. Besluiten binnen het GVDB worden op voorstel van de Hoge Vertegenwoordiger of op initiatief van een lidstaat door de EU-ministerraad met unanimiteit genomen

WEU als antwoord op Sovjetdreiging, euhhh WEU?

Al is de Europese vedragsorganisatie voor militaire bijstand WEU (West-Europese Unie) in geval van een gewapend conflict in 2011 opgedoekt, de vlag hangt nog steeds hoog in de vlaggenmast in het Park der Naties in Lissabon, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Europa had een eigen defensie- veiligheidsmechanisme genaamd de WEU. Die is ten grave gedragen en vervangen door een verdrag, maar hoe zat het ook al weer?

Tegelijkertijd met het ingenieuze plan-Monnet, om van Frankrijk en Duitsland een soort Siamese tweeling te maken zodat ze onafscheidelijk van elkaar zouden worden, werkten verschillende westerse landen in verband met de Sovjetdreiging ook aan een gezamenlijke samenwerkingsorganisatie voor defensie en veiligheid, die het uithield van 1948 tot juni 2011. Een bijbehorend in 1948 gesloten “Verdrag van Brussel” verplichtte de lidstaten van deze later genoemde West-Europese Unie (WEU) ertoe om elkaar te hulp te schieten bij een aanval op hun grondgebied. In 2010 werd besloten om de organisatie per juni 2011 op te doeken, omdat door een nieuw EU-Verdrag de oorspronkelijke taken van de WEU grotendeels door de EU zouden worden overgenomen. Bovendien voerde de NAVO al WEU- taken en doelstellingen uit, waardoor het samenwerkingsverband niet meer nodig was.De organisatie bestond uit 28 landen die in vier verschillende categorieën waren ingedeeld. Volledig lid waren België, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Griekenland, Italië, Luxemburg, Nederland, Portugal en Spanje. De geassocieerde leden waren IJsland, Hongarije, Noorwegen, Polen, Tsjechië en Turkije. De overige landen waren waarnemers of geassocieerde partners.

In 1954 besloot het Franse parlement om de totstandkoming van een Europese Defensiegemeenschap (EDG) met West-Duitsland als volwaardig en bewapend lid te torpederen. Daarop besloten de VS, Canada en de landen die aangesloten waren bij het Verdrag van Brussel om West-Duitsland en Italië uit te nodigen om zich ook bij het Verdrag aan te sluiten. Vanaf toen werd de naam “West-Europese Unie” gebruikt. De WEU diende in de jaren 1955-1984 niet alleen als instrument om West-Duitsland te integreren in de West-Europese veiligheidsarchitectuur, maar de organisatie speelde ook een rol in de herintegratie van Saarland in West-Duitsland

In 1984 werd de WEU gereanimeerd om de Europese defensie een gemeenschappelijke identiteit te geven. Samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van veiligheid zou ervoor moeten zorgen dat de Europese pijler in de NAVO versterkt werd. Gedurende lange tijd was de WEU de enige functionerende Europese organisatie op het gebied van crisisbeheersing. Dit hield in dat de zij zorg moest dragen voor de uitvoering van Europese humanitaire missies, reddingsoperaties, vredesbewarende taken en gewapende acties waaronder vrede-afdwingende taken, zoals neergelegd in de verklaring van Petersberg van 19 juni 1992. In de Verklaring van Noordwijk op 14 november 1994 gaven de Europese ministers een aanzet tot een Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid (GBVB) waarin de WEU diende te fungeren als defensiecomponent van de Unie. In 1997 werd deze rol bevestigd in het Verdrag van Amsterdam en kreeg de WEU haar eigen operationele capaciteit. Als gevolg van de totstandkoming van het Europees veiligheids- en defensiebeleid heeft de WEU uiteindelijk haar operationele taken moeten staken, waarna in 2011 (zoals hierboven vermeld) de volledige ontmanteling van de organisatie volgde.

Poolse premier bijt van zich af: “De EU is geen staat”

Poolse grens nabij Stettin, Polen
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terwijl verschillende “Hoge Pieten” in Europa met het oog op de Eurotop van donderdag en vrijdag in Brussel om het hardst met allerlei anti-Poolse uitspraken uitpakken, heeft dinsdag ook het Europees Parlement (EP) zijn duit in het zakje gedaan. De verwachte hevige clash tussen de Poolse premier Mateusz Moirawiecki en het EP over het arrest van het Grondwettelijk Hof in Warschau, dat sommige delen van het Europese recht niet sporen met de Poolse grondwet, is vandaag (dinsdag) dan ook niet uitgebleven. Maar ook de Poolse premier beet ongezien hard van zich af: “De Europese Unie is geen staat. Er zijn 27 lidstaten, die allemaal soeverein zijn. Het zijn die lidstaten, die beslissen welke competenties naar de EU gedelegeerd worden. Daarin heeft het Europees recht voorrang, maar heel veel zaken blijven de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten.” Ook het (hoogste) Europese Hof in Luxemburg kreeg er van langs. Morawiecki: “Zij maken van  de EU een centraal gestuurde instelling, die haar provincies voorschrijft wat ze moeten doen.”

Komen de van oorsprong joods-christelijke waarden in Europa in het gedrang? Op de foto een kruis in Abanilla, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Tot ongenoegen van heel wat atheïstische en vrijmetselaarsloge aanhangende parlementsleden haalde de Pool ook nog even God van stal, toen hij zei: “In Godsnaam, de grondwettelijke gerechtshoven in de EU-lidstaten hebben het recht om te controleren of de uitvoering van het Europese recht gebeurt binnen de bevoegdheden, die door die lidstaten toebedeeld werden.” Morawiecki: “De EU zal echt niet uiteenvallen als we erkennen dat onze juridische systemen verschillen. De Pool joeg zijn gehoor nog even extra op stang door nog eens te herhalen, dat de voorrang van het EU-recht niet kan gelden in grondwettelijke zaken. “Ik zie lees op uw gezicht dat u het niet met mij eens bent”, zei hij tegen de parlementsleden.

Voorzitter Ursula Von der Leyen van de Europese Commissie (ex-minister van defensie in Duitsland) haalde meteen theatraal grof geschut boven: “De rechten van de mensen staan op het spel”, zei ze met een gezicht dat je haar nog zou gaan geloven. Ze had haar uitval mogelijk afgestemd met de Belgische premier die Polen gisteren ook op de korrel nam en verweet dat het “De Europese welvaart bedreigt.” Nu staat de altijd in keurig maatpak uitgedoste Belg bekend om zij extreme uitspraken. Twee weken geleden noemde hij mensen die zich niet tegen Covid 19 laten prikken onverantwoordelijke “criminelen”. Ook Guy Verhofstadt, ooit Belgisch premier van een liberaal-rode regering die het land op de rand van de financiële afgrond bracht en zijn politieke loopbaan nu uitziekt in het EP, liet van zich horen. Hij schreeuwde de Pool toe: “Het sinistere spel dat u speelt is heel duidelijk. U installeert een gepolitiseerd Grondwettelijk Hof. En wanneer het Europees Hof van Justitie daar kritiek op heeft, laat u via dat Grondwettelijk Hof beslissen dat het EU-Hof geen legitimiteit meer heeft.”

En EVP-fractieleider Manfred Weber bleef ook niet achter: “Dat Polen de huisregels van de EU ter discussie stelt en niet langer respecteert, is een onrechtstreekse exit uit de EU.” Weber had ook een waarschuwing: “Europese Unie schiet zich ook in eigen voet met de discussie over de rechtstaat. Wie zich daar het meest om verheugt, is Vladimir Poetin. De Russische president wil de rechtsstaat immers afbouwen en een zwakke Europese Unie. Daarom moeten we de Poolse vrienden ook vragen: is dat echt jullie bedoeling?” Eerder had Morawiecki al te verstaan gegeven dat zij land er niet aan denkt de EU te verlaten. Behalve een handje vol EP-ers denkt daar niemand buiten Polen aan. Warschau wint geregeld de Europese miljarden jackpot en zou wel op het achterhoofd gevallen zijn als het zou afzien van de Brusselse vetpotten. Ook op de Eurotop later deze week in Brussel, zullen de EU-leiders, al was het alleen maar voor de Bühne, hun Poolse collega in diplomatieke taal de huid vol schelden. Dat zal Morawiecki worst wezen als het miljardenbal maar door blijft gaan. De EU-leiders zullen daar hoogstens een symbolisch bedrag van afsnoepen om Warschau te dwingen in het EU-gareel te lopen.

STOP, de Europese Commissie overschrijdt een grens inzake Afghanistan

STOP! op de foto een “stoplicht” in een wasstraat in Benijofar, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Ursula en Frans blijven de wereld verbazen en vooral provoceren. Hun nieuwste stunt is dat zij

met belastinggeld van de burgers in Europa de in wreedheid uitblinkende terroristische organisatie Taliban, die onlangs Afghanistan veroverde en er een schrikbewind installeerde, 1 miljard euro gaan toestoppen. Als motief noemt Commissievoorzitter Von der Leyen een dreigende humanitaire ramp onder de bevolking. Er bestaat echter geen enkele zekerheid dat de Taliban zich niet met de besteding van het EU-geld zal bemoeien en er (deels) militair materiaal en wapens voor zal kopen. Het besluit van “Brussel” roept des te meer vragen op omdat de EU steun aan terroristische organisaties verbiedt. De Taliban staat op zwarte lijst van terreurbewegingen.

Het besluit van de Commissie wordt van vele zijden met felle kritiek overladen, maar volgens Von der Leyen gaat het geld niet naar de Taliban, maar naar verschillende internationale hulporganisaties in het land. Die moeten met dat geld (300 miljoen euro) een hongersnood voorkomen en de gezondheidszorg opkrikken, waarvoor zij 250 miljoen euro krijgen. Feit is dat Afghanistan volledig door de terreurbeweging wordt gecontroleerd, die overal in het land mensen aan het vermoorden is die met de Amerikanen en hun bondgenoten hebben samengewerkt. Volgens Von der Leyen krijgt de Taliban na dit eerste miljard euro geen nieuwe steun meer als zij “de mensen- en vrouwenrechten” schendt… Als de Commissie toch zo graag de bevolking van Afghanistan tegemoet komt, had ze dat wat discreter kunnen aanpakken via de hulporganisaties in plaats van er publiciteitsstunt voor Europa van te maken.

De overige 450 miljoen euro van het miljard gaat naar de buurlanden voor opvang van vluchtelingen, de strijd tegen het terrorisme en de georganiseerde misdaad. Eerdere EU-steun aan de buurlanden, waaronder Pakistan, de thuishaven voor terroristische organisaties, werd deels een flop.

Europees Commissaris Frans Timmermans blijft een arrogant, zelfingenomen en boeren-vernietigend wezen en het Europees Parlement nekt voedselproductie en neemt een totaal wereldvreemd besluit

Landbouwers werken op hun land en bemesten hun land, waar tal van gasleidingen lopen, zie de paaltjes in Hoogezand, Groningen, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terwijl het EP zich vastbijt in een partijtje worstelen met Polen, heeft het tussen neus en lippen door de  

“Boer tot Bord”-strategie (F2F) van EU-commissaris Frans Timmermans  met 452 stemmen voor, 170 tegen en 76 onthoudingen aanvaard. Daardoor worden o.a. Europawijd honderdduizenden hectare grond aan de landbouwproductie onttrokken terwijl verschillende internationale organisaties ervoor gewaarschuwd hebben de voedselproductie niet te verminderen wegens dreigende voedseltekorten. De handelwijze van het EP is dan totaal onverantwoord en wereldvreemd. Met dit soort politieke besluiten plaatst het EP zich buiten de realiteit en toont het een totaal gebrek aan kennis op het gebied van landbouw en voedselvoorziening.

Van uien tot artisjokken, boeren en burgers moeten er als waanzinnigen voor dokken: Europa brengt de voedselproductie een dodelijke slag toe Op de foto: een mand met artisjokken in een supermarkt in Albatera, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

“Het Europarlement neemt te grote risico’s met onze voedselproductie”, zo reageerde Bert-Jan Ruissen, Europarlementslid van de SGP. “Onhaalbare en onbetaalbare doelstellingen opleggen aan de landbouw is een recept voor misoogsten, kaalslag van het platteland en groeiende afhankelijkheid van voedselimport uit landen met lage normen”.

Ruissen wijst erop dat de Europese Commissie geen grondig onderzoek heeft gedaan naar de ingrijpende doelen. Wel ligt er een eigen deel-studie van de Europese Commissie, die waarschuwt voor de risico’s (productiedaling, meer import, duurder voeding). Hij noemt het uiterst kwalijk dat EU-commissaris Frans Timmermans deze kritische studie 8 maanden verborgen heeft gehouden. Ook andere studies (zoals van de Wageningen Universiteit) waarschuwen voor ingrijpende inkomensverliezen voor boeren en tuinders, van tientallen procenten.

Een omstreden doel is dat boeren en tuinders 50 procent minder gewasbeschermingsmiddelen mogen gebruiken in 2030. “Een mooi streven, maar dat kun je niet opleggen bij een natuurproduct. Wat als er weer een natte zomer is vol schimmels en plantenziektes? Dan maar een jaartje geen brood?”, zegt Ruissen, zelf landbouwplantenkundige en onderhandelaar voor EU-landbouwbeleid.

De strategie wil ook 25 procent van de landbouwgrond bestemmen voor biologische productie en 30 procent aan de natuur teruggeven.

De partij roept de landbouwministers op om de plannen af te remmen. Dat kan, omdat de strategienota binnenkort op de agenda komt van de landbouwministers van de EU-landen.

Gesloten en te huur staand restaurant Estrelas da Europa (Sterren van Europa) in Cotovia, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De Europese Unie kan ten dienste staan van de burger. Geen enkel probleem. Alleen zullen de burgers een grotere en meer zwaarwegende stem moeten hebben. En de politieke partijen? Gelieve uw politiek afval, zijnde uitgerangeerde politici in de daarvoor bestemde politieke container te deponeren. Brussel dient dynamisch te zijn en geen rustoord. Europa mag geen gesloten restaurant worden omdat de lasten niet meer op te brengen zijn.