Europese plastic taks: Tussen smeerkezen, idioten en bergen met gedumpt afval

0
3174
Grote hoeveelheid plastic zwerfafval in het Spaanse Crevillent Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

Ik loop door de bossen rond het Utrechtse Austerlitz. De groene pracht van de natuur wordt verstoord door een wat misselijk makend zicht. Een achteloos weggeworpen volle luier in het midden van de natuur. Babymest, cellulose en plastic. Wie de dader ook is, het is een viezerik. Een vraag die bij mij opkomt luidt: “dat stukje plastic dat aan die luier vast zit, wordt dat nu wel op niet meegerekend als  niet gerecycled plastic waar klimaat-fanaat Frans Timmermans een belasting op wenst.

Achtergelaten volle luier in een bos nabij het Utrechtse Austerlitz, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Zo ja, hoe gaan ze dit in hemelsnaam vaststellen in de berekeningen? Wellicht is dit voorbeeld wat absurdistisch omdat deze luier hopelijk uiteindelijk gewoon bij het restafval terecht komt en de fik in gaat.

(Plastic) afval, bron van energie in de afvalverbrandingsinstallaties, voorwerp van extra belastingheffing door de Europese Commissie. Foto werd gemaakt in Zaanstad, Nederland Foto: © Peter-Vincent Schuld

De Europese Commissie heeft het gewoon snoeihard gezegd. De plastic taks, welke deel uitmaakt van de Green Deal zoals door de Europese Commissie op tafel is gelegd, is niets meer en niets minder dan een vulmiddel om een gat in de begroting van de Europese Commissie te dichten die is ontstaan door onder meer het wegvallen van de bijdrage van de Britten door de Brexit. 

Postpakketje is door de Belgische douane opengemaakt om te kijken of op de aangegeven goederen wel invoerrechten betaald moesten worden. Foto werd gemaakt in Kampenhout, België
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De Europese Commissie bewandelt het pad dat leidt naar “eigen directe middelen”. Deze zijn nu voornamelijk beperkt tot de invoerrechten die bijvoorbeeld in de haven geïnd worden, een klein percentage aan de door de lidstaten geïnde BTW die deze zelfde lidstaten weer afdragen en de boetes die de Europese Commissie oplegt aan bedrijven die zich niet houden aan de regels inzake concurrentie en waardoor deze bedrijven onder meer onnodig  geld uit de zak van de burgers doen kloppen. Verdragsmatig gezien, heeft de Europese Commissie het recht om eigen middelen te genereren. De concrete invulling is gebonden aan de instemming van de lidstaten.

Europese plannen “plastic taks” zo lek als dit achteloos in de natuur weggeworpen mandje in de omgeving van Murada, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld


Ja de Europese Commissie heeft heel veel geld nodig om haar groene ambities te financieren. Daarover schreven we al en blijven we schrijven. Maar bijna alle plannen van de Europese Commissie in het kader van de Europese klimaatwet zijn inhoudelijk zo lek als een mandje, niet realistisch en getuigen van een politieke roekeloosheid die ideologisch is ingegeven.

Hoe duurzaam is de “papieren draagtas” zoals deze in de tekst wordt beschreven? Foto werd gemaakt in Lissabon, Portugal
Foto: © Christel Dubos / Schuld

“Op naar een samenleving met minder afval” klinkt het overal. Volstrekte, maar dan ook volstrekte onzin. Ik loop even een winkel in Lissabon binnen en krijg hetgeen ik kocht mee in een bruine papieren draagtas. Nog voordat ik in mijn hotel was, was het kreng al gescheurd en kapot. Duurzaam? Een plastic tasje had ik nog kunnen gebruiken om de vuile was apart in mijn koffer te gooien en thuis te gebruiken voor de hondendrollen van mijn viervoeters. Deze papieren zak kon ik direct wegsmijten.

Plastic “poepzakjes” worden u en uw honden aangeboden door de gemeente in Medemblik, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Tja, de volgende vraag dient zich aan. Gemeenten die in uitlaatzones voor honden plastic poepzakjes aanbieden. Gaan we daar ook belasting over heffen omdat deze gevulde plastic zakjes uiteraard de verbrandingsoven in verdwijnen. “Tja” zullen de milieu-fetisjisten zeggen om te vervolgen: “Je ridiculiseert de zaak”. Nou dat doe ik dus niet.

Ook de Franse autoriteiten voeren campagne tegen het afval dat uit de auto gesmeten wordt zoals hier in de omgeving van Carcasonne, Zuid-Frankrijk
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Net zoals (hopelijk) u en ik hebben wij samen natuurlijk een gigantische hekel aan achteloos weggeworpen afval met in dit verhaal de nadruk op plastic afval. Dat plastic afval hinderlijk en schadelijk is voor mens en dier en zulks ter land en ter zee staat niet ter discussie wat mij betreft.

Plastic afval, we krijgen het op een dienblad aangereikt
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Lange tijd tot voor de corona-crisis werd er gescandeerd dat we het aantal plastic verpakkingen zouden moeten terugbrengen. Leuk zulke kreten, maar ze zijn volstrekt inhoudsloos. Ze zijn gebaseerd op het moment waarin we toen leefden (pre-corona tijderk). De tijd is dynamisch en op elk moment kunnen er zich zaken voordoen die lange termijn beleid met miljardeninvesteringen binnen enkele weken of maanden naar de vaantjes helpen. Als Frans Timmermans of Groen-Links Europarlementslid Bas Eickhout zich capaciteiten toedichten van een waarzegger, dan is verwijzing naar een psychiater of opname in een TBS-kliniek echt meer dan gewenst. De (soms vermeende) onvoorspelbaarheid van onze samenleving laat zien dat de meeste milieuactivisten en groen denkende politici echt niet verder (kunnen) denken dan het volgende takje dat ze in de groenbak deponeren.

Groene propaganda of groen marxisme? In Dadizele, gemeente Moorslede België wordt de fiets aangeprezen voor gezondheid, milieu, verkeersveiligheid etc.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Voor de toekomst valt te vrezen want grote delen van het “groene marxisme” zijn zo langzamerhand door alle politieke stromingen kritiekloos omarmd. Dit gedachtegoed heeft zich als een parasiet zich weten nestelen in ons dagelijks doen en laten.

Leunen op de milieu-planeconomie of gwoon even leunen op een afvalcontainer zoals hier in het Brabantse Vught, Nederland Foto: © Peter-Vincent Schuld

Even een nuance; Behoorlijk omgaan met je leefomgeving is noodzakelijk maar de politieke doctrines die er vervolgens op losgelaten worden zijn volstrekt onaanvaardbaar. Sterker ze vormen een “communistische planeconomie” met betrekking tot milieu en klimaat waarbij de niet markt vraag en aanbod creëert maar de politiek economische activiteiten plant en dicteert. Het erge is dat veel vermeend kritische politici dit laatste niet doorhebben.

Afval in de stad Den Haag van waaruit Nederland nationaal bestuurd wordt
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dat zegt wat over het intelligentieniveau van onze volksvertegenwoordigers en zij die met een (democratisch) mandaat in het openbaar bestuur zetelen. Helaas lijken onze parlementen in Europa, lokaal, regionaal, nationaal en Europees vaak eerder op inrichtingen voor gevaarlijk mentaal gestoorde gekken in plaats van dat er echt een realistische sfeer hangt met een vermogen om echt verder na te denken.

Nog strengere klimaatdoelstellingen? Op deze Belgische “30 tonner diesel” gefotografeerd nabij Zaltbommel, Nederland wordt u de vraag gesteld of uw auto Antwerpen nog wel in mag. Doorgeslagen of doorgedraaid?
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Als ik lees dat “het Europees Parlement” voor een nog stringentere aanpak is van de klimaatdoelstellingen dan is denk ik hardop echt “Gekkenhuis”. Nuance: Een meerderheid in het Europees Parlement, dus niet iedere Europarlementariër.

Aanzicht van het Europees Parlement in Brussel. Foto: © Peter-Vincent Schuld

Voor de goede orde. Niet iedereen zetelt in het (Europees) parlement is dus een gevaarlijke idioot en zeker de Europese Unie als instituut is geen gekkenhuis maar door de vaak waanzinnige politieke invulling daarvan geeft het vaak een vertekend beeld.

Flesje met onsmettingsmiddel op het dashbord van een auto in het Portugese Setubal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Enfin terug naar de harde feiten. We zouden minder plastic verpakkingen moeten gaan gebruiken. Toen kwam de corona-crisis en je zag een enorme toename in het aantal plastic flacons met desinfecterend middel. Als ze leeg zijn, en dat zijn ze snel als de angst er goed is ingeramd, dan verdwijnen ze bij het afval. Dat kan op 2 manieren: ordentelijk zoals een beschaafd mens dat doet of men smijt het achteloos weg op straat of in de natuur. Natuurlijk zijn er geen redelijke alternatieven voor plastic flacons met desinfecterend middel.

Mondkapjes op straat, letterlijk en in het straatbeeld, zoals hier in de Portugese hoofdstad Lissabon Foto: © Peter-Vincent Schuld


Dan hebben we de mondkapjes. Ja, daar hebben we ze weer. Veelal in China of elders in Azië geproduceerd komen ze in Europa aan in dozen en plastic zakjes verpakt. De hygiëne vereist dat deze vaak weer individueel verpakt worden en zo groeit de berg plastic afval met een zekere factor die niet gering is. Op zich geen enkel probleem, zolang de verpakkingen en mondkapjes na gebruik maar ordentelijk worden weggeworpen in de daarvoor bestemde afvalbakken en daarna worden vernietigd. Maar wat zien we opeens op straat en in de natuur?

Achteloos weggeworpen mondkapje in de Europese wijk Kirchberg in Luxemburg Stad Foto: © Peter-Vincent Schuld

Mondkapjes, mondkapjes en nog eens mondkapjes. Ze worden achteloos weggeworpen, ze waaien weg van het gezicht of uit de afvalbakken omdat deze niet op tijd en stond geleegd worden. Biologisch zijn ze niet afbreekbaar. Dan hebben we het nog niet over de rage van de latex handschoenen die in het begin van de corona-crisis “hot” waren.

Latex handschoenen, ze waren “hot” in de begintijd van de corona-crisis en eindigden vaak op straat zoals hier in Callosa de Segura, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Hoelang blijven bacteriën zitten op die krengen waar je de hele dag door in en uitademt? Nee hoor, niet over nagedacht. Wordt er sowieso wel eens nagedacht?  De denkbeeldige residentiële wijk “Talking Heads” kent een grote leegstand qua bovenkamers.

Zwerfafval in Oriijuela Costa, Spanje bestaande uit een plastic verpakkingsmiddel en een mondkapje Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wat zo opvallend is dat althans in Europa, lieden die de groene doctrine opleggen dan wel volgen ook de hardste schreeuwers zijn waar het de verplichtingen betreffen om samenlevingen af te sluiten en de bevolking te muilkorven middels de corona maskerade. Oké, dan heb je een lockdown. Wat gaan veel mensen doen uit verveling? Inderdaad online kopen.

Resultaat van het online shoppen: extra plastic afval Foto: © Peter-Vincent Schuld

Waar je in de winkel ooit 1 plastic tasje kreeg om je gekochte kleding in de vervoeren, krijg je nu een doos waarbij elk kledingstuk apart verpakt is in…..plastic. Plastic tasjes moeten op last van Brussel in winkels tegen een aantal centen verkocht worden om de plastic vervuiling tegen te gaan en het gebruik te ontmoedigen, Ja hoor, weer een onzinmaatregel vanuit het Brussels gekkenhuis doorprikt.

Dubbele moraal anno 2020: Bestelauto Post NL rijdt op groen gas en vervoert talloze pakjes onder meer die vanuit China komen met allerhande rommel
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Maar er wordt niet alleen gekocht bij de gekende online webshops die zich op eigen bodem bevinden. Tegen globalisering? Ook de burger is vaak een belachelijke hypocriet. “Kom we gaan lekker shoppen bij de online winkels op Ali Baba, Wish en Vovo”. Even naar China en je hoeft de deur er niet voor uit. Met pakkende slogans als “u betaalt alleen de verzendkosten” en “als het niet goed is krijgt u uw geld maar u mag alles houden” (terugsturen is te duur, wordt Europa overspoeld met allerhande Chinese teringzooi. Je bestelt een hemd van 100% katoen, wat je krijgt is 100% synthetisch, dus de verpakking en het hemd verdwijnen de container in. Synthetisch betekent dat het stuk textiel van kunststoffen is gemaakt.

Goedkope schoenen? Synthetisch? Rommel, als het niet de container ingaat, verdwijnt het wel in het straatbeeld zoals hier in het Spaanse Orihuela Costa
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Als een gemiddeld besteld product, zeer vaak van of grotendeels bestaand uit plastic, toevallig toch in de gevraagde en aangeboden staat arriveert gaat het binnen 2 uur tot twee weken alsnog stuk en verdwijnt het samen met de verpakking opnieuw de container in.

Leveringen uit China en elders in Azië, de verpakkingen eindigen naast en soms in de container zoals hier in het Spaanse Crevillent Foto: © Peter-Vincent Schuld


Tja, handel is handel. Punt. Dit te gaan verbieden of extra te gaan belasten heeft geen enkele zin, want dan verzinnen ze wel iets met dropshipping. Hallo politiek, uw collectieve domheid kan nooit tegen een vernuftige handelsgeest op, leer daar nu eens mee leven. Een samenleving is niet maakbaar, stelletje gekkies.

Plastic afval naast de container in het Spaanse Albatera
Foto: © Peter-Vincent Schuld Foto:


Alleen excessen kun en moet je bestrijden waar het afkeurenswaardig menselijk gedrag betreft. Er zijn onder andere drie redenen waarom afkeurenswaardig menselijk gedrag ontstaat in de context van leefomgeving.

Zwerfafval in het Spaanse Crevillent Foto: © Peter-Vincent Schuld

1) De overheid heeft weer iets verzonnen waardoor het burgers en bedrijven lastiger, ingewikkelder, moeilijker en duurder wordt gemaakt om van hun rommel af te geraken

Milieupark in het Portugese Sesimbra…. dicht op zaterdagmorgen Foto: © Peter-Vincent Schuld

2) De betrokken burger is gewoon een hufterige klootzak en donderstraalt zijn rommel neer waar het hem uitkomt zonder rekening te houden met de leefomgeving.

Burger gooit zijn afval gewoon weg (in de natuur) waar het hem uitkomt zoals hier in Doorn, Utrecht, Nederland Foto: © Peter-Vincent Schuld

3) Overheden zijn vervolgens te lamlendig om zich aandienende haarden van zwerfafval en illegale dumpingen snel en adequaat op te ruimen waardoor onder meer al die plastics blijven liggen, zich in het milieu verspreiden en deze “stortplaatsen” mensen aanspoort om er maar “bij” te storten.

Overheden laten de leefomgeving verloederen zoals hier in Portugal waar het bord dat aangeeft dat u de regio Alentejo komt binnenrijden beklad is en het zwerfafval zich opstapelt Foto: © Peter-Vincent Schuld

Binnen Europa zijn er grote verschillen qua omgang met de openbare ruimte en zeker waar het de buitengebieden aangaan. Landen als bijvoorbeeld Spanje en Portugal scoren uiterst laag, ondanks dat het vuilnis er zowat dagelijks opgehaald wordt.  We schreven er al eerder over en we zullen er over blijven schrijven.

Rotzooi naast de container in plaats van in de container in het Portugese Sesimbra
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Rotzooi waaronder veel plastic eindigt naast de container in plaats van “er in”. We rijden voor een verhaal over de corona-crisis aanhoudend door deze landen en afgelopen weekend reden we in donkere avonduren opnieuw in de omgeving van het Spaanse Albatera en Crevillent. Nu er zoveel geld naar Spanje vloeit in het kader van het herstelfonds heeft u ook het recht om te weten wat hier gebeurt.

Voertuig van de Spaanse Guardia Civil Foto: © Peter-Vincent Schuld

Onder onze ogen werd er massaal illegaal plastic en bouwafval gedumpt door een viertal Arabisch sprekende lieden. We noteerden het kenteken en belden de politie die blijk gaf geen interesse te hebben in een massieve sluikstort op heterdaad. Niet veel later passeerden wij nog een gekende dumpsite waar een zigeuner-familie massaal aan het storten was. We hadden niet eens meer zin om de Spaanse politie te bellen. Saillant detail, de Spaanse Guardia Civil heeft een speciale afdeling die SEPRONA heet en die belast is met dit soort milieudelicten.

Smeerkezen onder de bevolking: Matras weggesmeten in de natuur in Albatera, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Mooie politieke praatjes, ambtelijke onwil en smeerkezen onder de burgers. Een combinatie om de rillingen van te krijgen. Even verderop is er in Catral een lokale politiepatrouille actief  die toezicht houdt of je wel een mondkapje draagt ja dan nee. Ons verbaast niets meer. We tekenen het maar naar waarheid en niets dan de waarheid op.

Crevillent,Spanje “episch centrum” van de vervuiling met plastic afval
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De vervuiling kent geen geen grenzen en komt ook van over de grenzen, letterlijk en figuurlijk. “Episch centrum” van vervuiling in deze regio is en blijft Crevillent, zoals we al vaker schreven. Voor een groot deel bewoond door immigranten uit Noord-Afrika. Aan de randen van de gemeente zijn er zowel aan de noord als aan de zuidzijde grote loodsen van waaruit veelal Marokkaanse en Chinese handelaren hun textiel en andere producten verkopen waaronder de nodige namaak.

Bazar “Euro Casablanca” een handelsloods van waaruit er allerhande goederen verkocht worden. in Crevillent, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

Als we vanuit zuidelijke richting de bebouwde kom van Crevillent binnen en vervolgens buiten rijden en wat supermarkten zijn gepasseerd begint de reeks aan handelsloodsen te herkennen aan een ongekende berg aan plastic afval op straat. Je waant je hier in een onderontwikkeld land met een uitheemse bevolking die zo nog primitiever is. De beschaving is hier ver te zoeken.

Zwerfafval nabij handelsloodsen in Crevillent, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

De hoeveelheid afval lijkt bijna een collectieve reclame-uiting voor deze handelshuizen We parkeren onze auto en gaan eens poolshoogte nemen.

Plastic zwerfafval nabj handelsloodsen in Crevillent, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

Tientallen handelsloodsen van waaruit verkocht wordt. Goederen gaan vaker zonder bonnetje dan met, over de toonbank zoals we zelf konden vaststellen bij het betreden van de goothandelswinkels en het observeren van de kassa’s. Buiten is het overal een grote bende van plastic afval dat alle kanten opwaait en de totale omgeving vervuilt.

Platic zwerfafval nabj handelsloodsen in het Spaanse Crevillent Foto: © Peter-Vincent Schuld


De aanblik is triest, troosteloos en vooral hopeloos. Het geeft de buurt een extra groezelige en onveilige dimensie. We doen de zelfde plaats in een loop der weken herhaaldelijke malen aan en telkenmale dezelfde vaststelling. Er is niets opgeruimd en er is alleen maar meer rotzooi bijgekomen”.

Plastic verpakkingsafval nabij de handelsloodsen in het Spaanse Crevillent Foto: © Peter-Vincent Schuld

Hier blijkt de door de Spaanse regering en de door Brussel geproclameerde vergroening een totale farce. Een sprookje in de vorm van een nachtmerrie. Uiteindelijk zal het karton en het plastic gezamenlijk in de vuilniswagen belanden als er reeds een deel de natuur in is gewaaid en niet meer voor directe ophaling of verwijdering in aanmerking komt.

Plastic zwerfafval en gelekte motorolie nabij de handelspanden in Crevillent, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Dit is de realiteit. De harde realiteit. Zo gaat het al tijden en hier gaat niet zo snel verandering in komen. Helaas moeten de vervuilers gezocht worden onder de Chinese en Marokkaanse handelaren die het achteloos wegwerpen nadat ze een vracht hebben binnengekregen. Hoe wil je een ongescheiden lading afval die bij de verbranding of stort aankomt kaan berekenen?

Hoe wil je doelmatig een plastic taks gaan heffen als plastic en karton in dezelfde container gaan en zo naar de verbrandingsoven wordt afgevoerd? Op de foto karton en plastic bij elkaar in Crevillent, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Over storten gesproken. De plannen van de Europese Commissie halen ook nog eens een fikse streep door “landfill mining”. Wat dat is? Toen er nog veel gebruik werd gemaakt van stortplaatsen om afval te storten gingen de bierdopjes, schroeven, en allerhande metalen voorwerpen gewoon mee de grond in. Metalen met een hoge economische waarde. Tot voor enige tijd was het in Nederland rendabel om aan “landfill mining” te doen. De overheid betaalde de stortheffingen terug aan de afvalondernemingen die de stortplaatsen afgroeven. Deze premie werd stopgezet. Sterker op het verbranden van afval, dus ook wat er uit de grond werd gehaald en wat onze aarde schoner maakte mochten de afvalbedrijven een heffing gaan betalen op iedere ton afval die de ovens inging.

Vuilverbrandingsinstallatie AEB (Afval Energiebedrijf Amsterdam) Foto: © Peter-Vincent Schuld


Dus er is al een soort van taks op niet gerecycled plastic dat de verbrandingsovens in gaat? Ja, die is er wel degelijk. Hoe gaan we dan dubbele belastingen voorkomen? Één keer betalen kwam de leefomgeving al niet ten goede, laat staan twee keer.

Olieprijzen zijn van invloed op de rendabiliteit van gerecycleerd plastic Op de foto: een bord met brandstofprijzen bij een Esso Express tankstation in Eindhoven, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Maar let op: Er zit nog een adder onder het gras en niet zo’n kleintje ook. Plastic groeit niet op het land of aan de boom. Plastics worden feitelijk geproduceerd uit aardolie. Staat de olieprijs laag dan is het voordeliger om “verse” plastics uit aardolie te produceren. Staat de olieprijs hoog dan is het goedkoper op gerecycled plastic te gebruiken.

Fabriek van Plastinum Polymer Technologies, sorteren en verwerking van plastic afval in Emmen, Nederland Foto: Jan Sibon / Schuld

Wie is er zeer gebaat bij een hoge olieprijs? Inderdaad, de overheid vanwege meerinkomsten uit accijnzen en BTW Van deze BTW vloeit er weer een klein percentage naar de Europese Unie. Bij een lage olieprijs is Europese Commissie in de toekomst ook weer gebaat want er blijft meer niet gerecycled plastic waar belasting over geheven wordt omdat nieuw geproduceerd plastic dan goedkoper is. Maar wat is de netto milieuwinst?  Naar  mijn mening te verwaarlozen omdat in de afvalovens van vandaag er zo schoon gestookt wordt. CO2 kan afgevangen worden om vervolgens te worden ingezet in andere productieprocessen. Wat is het andere resultaat? Een substantiële toename van het sluikstorten.

Sluikstort van (plastic) afval in Sesimbra, Portugal Foto: © Peter-Vincent Schuld


Conclusie: De plastic taks is een politieke taks om gaten te vullen in de Europese begroting. Gaten in het geheugen en in het verstand zijn een stuk moeilijker tot niet op te vullen.

Sluikstort van afval in Sesimbra, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De Europese Commissie in de politieke samenstelling van vandaag maar ook de Europese staats- en regeringsleiders bewandelen een heilloze weg. Een weg de de burger steeds verder en onnodig van de Europese Unie doet verwijderen. Zonder de Europese Unie zou u op nationaal niveau het zelfde beleven. De geldhonger van de overheid is eenmaal nimmer te stillen. Het gebrek aan doelmatigheid van de overheid is een ziekte die een chronisch karakter kent.

Sluikstort van afval in Sesimbra, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Voor wat betreft de zogenaamde groene revolutie? Overheid en burgers moeten eerst de rotzooi opruimen alvorens aan een “nieuw hoofdstuk” te beginnen. Een baby moet ook eerst kruipen alvorens het kindje kan lopen.