Hoe reizen ons langs de realiteit van de energievoorziening brengt: “Van het gas af” blijkt een waanbeeld.

0
991
Gaspaaltje dat gasleidingen markeert even buiten Ajaccio, Corsica Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

Het is altijd interessant hoe men elders omgaat met energie en verwante vraagstukken. Nederland en België zijn slechts minieme stipjes op de aardbol. Zelfs de Europese Unie is slechts een (wat grotere) stip op de wereldkaart, maar het is en blijft een stip. Ondanks dat veel roots van de wereldwijde energiesectoren in Nederland en België liggen

de oude jaren, 1994, een tankauto van Fina in Antwerpen, in de tijd dat Fina nog een zelfstandige firma was voor het werd opgeslokt door het Franse Total
Foto: © Peter-Vincent Schuld

(Shell en Fina wat thans volledig in Franse handen, genaamd Total) ligt, tot en met de Generale Maatschappij in Brussel, ooit opgericht door de Nederlandse Koning Willem I dat thans volledig geïntegreerd is in de Franse groep Engie (voorheen GDF SUEZ).

De wereldwijde economische belangen van de klassieke energiesector zijn dermate groot, dat een “stand still” volstrekt onhaalbaar, ondenkbaar, onrealistisch en bovendien onwenselijk is en daarmee onmogelijk.

Toen de Amstrdamse wijk IJburg in Aanbouw was werd er gewoon voorzien in aansluitingen op het gasnet.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Nu kunnen politici en milieubewegingen zoveel drammen als ze willen, zonder energie staan ook hun activiteiten stil. Het bedenksel “energietransitie” zal weliswaar kleinschalig of beperkt haar beslag krijgen maar daarmee houdt het volstrekt op. Als er morgen of over 10 tot 20 jaar geen druppel olie of gas meer “geserveerd” wordt staat de economie volledig stil en zal daarmee een absolute recessie of nog erger tot stand brengen met nieuwe armoede tot gevolg.

Idealistische praatjes zijn mooi voor de bühne maar daar houdt het ver op.
De Franse president Macron kan roepen wat hij wil over het naleven van klimaatakkoord van Parijs, maar Macron vergeet dat ook zijn land economisch voor een fiks deel afhankelijk is van wereldwijd opererende energieconglomeraten zoals EnGie (GFD SUEZ) en TOTAL. Innovatie zal de “schadelijke” neveneffecten van het gebruik van fossiele brandstoffen uiteindelijk moeten neutraliseren, niet het staken van het gebruik van fossiele brandstoffen.

Distributiepunt voor huisbrandolie van de Franse Energiereus Total in Andorra.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Energiemaatschappijen houden in hun rendabiliteitsberekeningen met een aantal zaken rekening zoals onder meer het rendement op (lange termijn)-investeringen, het moment waarop “aangeboorde” bronnen uitgeput raken, het vinden van nieuwe olie- en gasbronnen, de veiligheid en continuïteit van exploratie- en productieprocessen en de politieke wanen van de dag, het jaar en het decennium waarin deze zich voordoen.

Man met een zojuist aangeschafte fles butagas in de straten van het Spaanse Rosas
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Intentieverklaringen van energiemaatschappijen zijn niet meer dan een vormelijke beleefdheid en daarna gaan we over tot de orde van de dag. Immers bestuurders van landen zijn sneller inwisselbaar dan energiebronnen waarop economieën draaien.

Met een toenemende wereldbevolking een een toenemende wereldwijde economische activiteit zal de vraag naar energie alleen maar stijgen. Hier doet een recessie, die te verwachten is, niets aan af.

Petrochemische industrie in de haven van Antwerpen.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Een handelsoorlogje tussen de VS en China is slecht een valse vouw in een gestreken broek. Daarom nemen we u mee op reis en dat blijven we doen. Het verhaal van “om de hoek” staat in geen enkele verhouding tot het mondiale verhaal. Het kent geen enkele importantie noch relevantie.

Diegenen die dat toch bewegen moeten we, hoe arrogant het ook klinkt, in hun gezicht hartelijk uitlachen.

Zicht op de loskade van de ter ziele gegane steenkoolverwerker “cokesfabriek” ACZC (Association Cooperative Zelandaise de Carbonisation, opgericht door 5 Belgische staalgiganten te Sluiskil, Nederland
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Steenkolenmijnen gingen ooit in Nederland, België en het VK dicht omdat ze niet meer rendabel waren en er een eenvoudiger manier van energie voorhanden was… aardgas. Toch heeft steenkool nog steeds een groot aandeel in de energieproductie en worden er zelfs schonere gasgestookte centrales op non-actief gesteld. Aan de andere kant wordt sinds 2017 de op kolen en biomassa gestookte Elektriciteitscentrale Gelderland in Nijmegen, eigendom van Engie (voorheen Electrabel – GDF SUEZ- gesloopt.

Zicht uit 2002 vanuit Lent op de Elektriciteitscentrale Gelderland te Nijmegen, destijds actief, nu voorwerp van sloop.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Productiekosten van elektriciteitsopwekking middels gas zijn duurder dan steenkool. Toch lijken de energiecentrales die in op steenkool draaien hun langste tijd gehad te hebben. De Amercentrale in Geertruidenberg en de Hemwegcentrale in Amsterdam moeten gaan sluiten indien ze niet op andere wijzes gestookt gaan worden dan steenkool.

Zicht op de Amercentrale in Geertuidenberg
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Toch stelt zich de vraag gelet of de demografische ontwikkeling, dus toename van de bevolking er op termijn wel voldaan kan worden aan de vraag naar elektriciteit. In België waren er reeds situaties gedurende de wintermaanden waarin gevreesd werd voor de continuïteit de levering van elektriciteit.

Zicht op de kernenergiecentrales van Thiange, België waarvan er een aantal stil hebben gelegen wegens veiligheidsproblemen
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Er wordt volop gesproken over de “energietransitie”, en deze vindt ook op onderdelen plaats. Maar de vraag stelt zich of deze altijd rationeel ingegeven is. Kunnen kleine landen als Nederland en België sowieso iets substantieels bijdragen aan een zeker klimaatprobleem? Of  heeft een kostbare transitie-symboliek een hogere prioriteit?

Vrachtwagen met flessengaas (butaan) van Repsol op de snelweg nabij l’Ampolla, Spanje: Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wie een ritje door het zuiden van Europa maakt ziet overal vrachtwagens met gasflessen rijden. Mensen koken op gas. Het is eenvoudigweg te duur om verhoudingsgewijs dun bevolkte streken te voorzien van een aardgasnetwerk waarop iedereen aangesloten is. Vergeet bovendien niet dat mensen gewoontedieren zijn. Koken op gas is voor velen om tal van redenen veel aantrekkelijker dan de “inductieplaat”.

Vrachtwagen volle met flessen gevuld met butaan, in Montemor nabij Evora, Portugal
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Gaan we nog iets verder naar het zuiden, naar de eilandengroep Kaapverdië, eens een Portugese overzees gebiedsdeel, in Afrika dan zien we een nog intensiever gebruik van flessengas.

Vrachtwagen met medewerker van het Kaapverdische energiebedrijf Enacol rijdt met vrachtwagen met flessengas het terrein op het het distributiecentrum van Enacol in Mindelo, Sao Vicente, Kaapverdische Eilanden
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Het is niet aannemelijk dat dit in de komende jaren of zelfs decennia gaat veranderen.Waar moeten mensen in deze landen dit van betalen? In tegenstelling tot het noorden van Europa valt er weinig fiscaal af te romen van inkomens die verhoudingsgewijs enorm laag liggen.

Verkooppunt van flessengas (butaan) in Mindelo, Sao Vicente, Kaapverdische eilanden
Foto : © Peter-Vincent Schuld


Iedereen wil daar graag zijn warme hap hebben, net zoals wij. Op hout koken is daar wat uit gebruik geraakt, zeker in de geürbaniseerde delen. Het is juist goed om te kijken hoe men in realiteit in het buitenland omgaat met het energieverhaal omdat dan eveneens duidelijk wordt of de geproclameerde klimaatdoelstellingen wel realistisch, haalbaar en zinvol zijn.

Bovengrondse elektriciteitsleidingen in het Corsicaanse bergdorpje Tolla.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De zoektocht naar feiten en realiteiten houdt nooit op. Enkele weken geleden brachten wij u een verhaal over het eiland Corsica, over het eigen karakter binnen Frankrijk en binnen Europa. Vorige week brachten wij u een opinie over het energie- en klimaatdebat. Maar omdat energie en klimaat zulke heikele thema’s zijn waarover de meningen alles behalve eensluidend zijn hebben we tijdens onze reportages op Corsica ook gekeken naar het “energieverhaal”.  Niet zoekende maar “tegenkomende”.

Energie is een breed verhaal. Dat gaat van de elektriciteit die u in huis gebruikt tot en met de brandstof die u aan de pomp tankt. In dit verhaal laten we zien dat een en ander zeer nauw met elkaar verbonden is en dus met elkaar samenhangt. Daarom nemen we u mee op reis en laten we u kennis maken met wat we tegenkomen.

Deze controleur van het Belgische gasdistributiebedrijf Fluxis, voorheen Distrigas, heeft er even geen zin meer in en neemt een pauze.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Dit verhaal toont sowieso aan dat het volledig “afstappen” van fossiele brandstoffen alle schijn heeft van een ideologisch verhaal, hetgeen niet onverlet laat dat er ook andere energiebronnen aangewend (kunnen) worden.

Oplaadpunt voor elektrische auto’s in het Corsicaanse Bastia; De elektriciteit die aangewend wordt komt zowel van fossiele brandstoffen als van waterkracht
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terugkerend naar dat eigenzinnig eiland Corsica:
Het eiland kent twee gasgestookte thermische centrales, vier waterkrachtcentrales, 14 sites waar zonne-energie opgewekt wordt, 1 biogasinstallatie en in het noorden wat windmolens (bron EDF) los van alle particuliere initiatieven.

Hedendaags logo van de Franse energiereus EDF, gefotografeerd nabij Prunelli, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

In de haven van het Corsicaanse Ajaccio zie ik een tanker liggen, geladen met gas bedoeld voor het opwekken van energie. Wat zeg ik? Om de dag zie ik een andere tanker aangemeerd liggen. Er is een constante aanvoer van gas om de centrales op het eiland te kunnen voorzien van “brandstof” om deze om te zetten in elektriciteit.

Gastanker in de haven van de hoofdstad van Corsica, Ajaccio.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Het eiland is voor een substantieel deel afhankelijk van aardgas, maar ook de inzet van stuwdammen en waterkrachtcentrales dragen bij aan de energiebehoefte op het eiland dat veel toeristen lokt en dus de nodige “energie” moet kunnen leveren om alles “draaiend” te houden.

Gasleiding van Engie (GDF SUEZ( door Ajaccio
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Waterkrachtcentrales zijn niet een fenomeen van de laatste jaren. integendeel, het is een oude, maar beproefde methode om energie op te wekken die we overal ter wereld tegenkomen.

Waterkrachtcentrale van EDF nabij Tolla, Corsica.
Foto: © Peter-Vincent Schuld


De locatie waar ons team zich gedurende de reportages op het eiland had gehuisvest was Tolla met zicht op het befaamde meer van Tolla dat ook een stuwmeer vormt waarbij in Tolla, Prunelli en Ocana de waterkracht wordt omgezet in elektriciteit die het net opgaat.

Waterkrachtcentrale nabij Tolla, Corsica.
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Tijd om het eens van dichterbij te bekijken en we nemen op de toch al smalle bergwegen een klein weggetje naar beneden. Al naar beneden rijdende, achter de dichte bebossing komt de waterkrachtcentrale en het stuwmeer tevoorschijn.

Waterkrachtcentrale nabij Tolla, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het meer is imposant, het bouwwerk tussen de bergen dat uiteindelijk zorgt voor de opwekking van energie zo nog imposanter. Je voelt je klein en nietig tussen de enorme rotsmassa’s aan weerszijden van het meer en de enorme constructie met ijzeren trappen. Vanaf een afstand is een overvliegende helikopter niet meer als een stipje aan het firmament en het zou zo een grote roofvogel geweest kunnen zijn met een rommelende maag die voor wat expressief geluid zorg droeg.

Waterkrachtcentrale nabij Tolla, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Onder je zie je een betonmassa waarvan je soms toch afvraagt hoe ze het hebben kunnen bouwen.Aan de ene kant die enorme watermassa van het meer met een onvoorstelbare druk op de betonnen constructie en een de andere kant een betrekkelijke leegte, een schuine betonnen helling een een stroompje water, maar binnenin en verderop,  daar gebeurt het, daar wordt de watermassa aangewend voor de productie van energie. Productiecapaciteit? 44 megawatt!

Waterkrachtcentrale nabij Tolla, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De centrale in het Corsicaanse Tolla, eigenlijk de centrale van Prunelli genoemd is in handen van het Franse energieconglomeraat Electricité de France, EDF dat tevens het elektriciteitsnetwerk uitbaat.

Waterkrachtcentrale nabij Tolla, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het weggetje naar site ligt er wat verlaten bij. Ondanks de wegwijzers is dit niet echt een veel bezochte plek ondanks het feit dat het een absolute bezienswaardigheid is. Maar voorzichtigheid is geboden, ga zeker niet het water in, verdrinkingsgevaar is nadrukkelijk aanwezig en er is geen permanent toezicht.

Waarschuwingsbord bij de waterkrachtcentrale van Tolla, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld
Waarschuwingsbord verdrinking bij Waterkrachtcentrale nabij Tolla, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld


In Tolla, Ocana en Pont de la Vanna  wordt  stroom geproduceerd en middels transformatoren wordt het op het net gezet. Hier gaan de grote energiemasten over in kleinere masten die de elektriciteit naar de aangesloten huishoudens brengen via bovengrondse kabels op palen.

EDF distributie- en transformatorstation in Ocana, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Maar slaat de eventuele klimaatverandering ook hier toe? Normaliter is het in de maanden juli en augustus kurkdroog en valt er nagenoeg geen regen op Corsica. Maar ook hier lijkt het weer een beetje in de war te zijn.

Tijdens ons verblijf heeft het een aantal keren qua storm en regen aardig huis gehouden. Maar we zijn op reportage en dus trekken we er op uit. We zien overal aarde, zand en steengruis op de weg liggen die met het regenwater zijn meegekomen. Maar daar houdt het niet bij op.

Interventieploeg EDF maakt zich op voor het herstellen van de bovengrondse elektriciteitsdraden nabij Prunelli, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Interventieploegen van energiebedrijf EDF moesten uitrukken om de schade te herstellen en de stroomvoorziening op gang te brengen. Kabels zijn losgeraakt van de bovengrondse elektriciteitstransportleidingen en dus zijn er mensen zonder stroom komen te zitten.

EDF Interventieploeg onderweg naar waar de storm schade heeft veroorzaakt aan de bovengrondse elektriciteitsbedrading
Foto: © Peter-Vincent Schuld

In hun voertuig maken de medewerkers van EDF zich op. Speciale handschoenen, helmen en andere beschermingsmiddelen worden aangetrokken voor dit soort van niet ongevaarlijke klussen.

EDF Interventieploeg maakt zich op om een bovengrondse kabelbreuk in de elektriciteitsleidingen na een storm te herstellen
Foto: © Peter-Vincent Schuld
EDF interventiemedewerker beklimt een houten ladder om de bovengrondse stroomvoorziening na een storm te herstellen nabij Prunelli, Corisca
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Met houten ladders tegen de geleiding van elektriciteit en in beschermende kleding gaan de stoere mannen van EDF de hoogspanning te lijf. Een man klimt de ladder op terwijl zijn collega een oogje in het zeil houdt. Ze zijn voor elkaars leven verantwoordelijk.

Interventiemedewerker van EDF herstelt de bovengrondse stroomvoorziening na een storm nabij Prunelli, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

We beschouwen de elektriciteitsvoorziening als vanzelfsprekend, maar hier zien we nog eens dat dit niet het geval is. Al helemaal niet als er met gevaar voor eigen leven de stroomvoorziening hersteld moet worden en calamiteiten moeten worden bestreden.

Medewerker interventiedienst EDF checkt al zijn veiligheidsuitrusting op de houten ladder alvorens te beginnen met her herstellen van de stroomvoorziening die na een storm is uitgevallen nabij Prunelli, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Als een brandweerman iets overkomt, wordt deze als een held geëerd, maar als een lid van een interventieploeg van een energiemaatschappij iets overkomt lezen we er overheen als een alledaags feit, wat het gewoon niet is en nimmer zal zijn. In het verhaal over energietransitie en klimaat is het heldendom van deze mensen een volstrekt ondergeschoven kind. Ingrijpen bij calamiteiten met gas en elektriciteit dient snel en veilig te geschieden. Zij die dat doen verdienen onze oprechte bewondering.

Interventievoertuig, nog in de oude uitvoering en nog onder het energieconglomeraat van EDF-GDF, uitgevoerd met blauw zwaailicht en sirene in Saint Eitienne, Frankrijk Foto: © Peter-Vincent Schuld

Al hoewel in België, Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk de interventieploegen van de netwerkbeheerders van gas en elektriciteit wel zijn uitgerust met “blauw zwaailicht en sirene” om bij calamiteiten zo snel mogelijk ter plaatse te kunnen zijn en levensgevaarlijke situaties te kunnen oplossen, houdt je in Nederland zeveraars die het alleen maar kunnen hebben over “als er teveel voertuigen van verschillende diensten met blauwe zwaailichten op straat komen dan… bla bla bla bla. Nederland op zijn smalst?

Gasgestookte elektriciteitscentrale van EDF in Lucciana, nabij Bastia, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Terwijl in Nederland er in 2016 een gasgestookte centrale failliet is gegaan en er diverse gasgestookte centrales in de mottenballen staan wordt er op Corsica juist fiks ingezet op gasgestookte centrales. In Lucciana, nabij Bastia staat er een nieuwe gasgestookte centrale met 7 turbines die samen een capaciteit van zo’n 120 Megawatt hebben.

Gasgestookte elektricitietscentrale van EDF in Lucciana, nabij Bastia
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Als je vanuit de bergen de laagvlaktes nabij de kust nadert blinkt het roestvrij staal nog van nieuwigheid op het complex. Het is een apart gezicht komende vanuit de bergen. Opeens een industriële site op een plaats waar je het niet verwacht. Tenminste als je een beetje oog hebt voor wat er in je omgeving te zien bent als je onderweg bent.

Gasgestookte elektriciteitscentrale van EDF in Lucciana nabij Bastia, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Met deze centrale zet EDF in op de toekomst en naar eigen zeggen veroorzaakt het fors minder uitstoot, zoals we kunnen lezen op de website van EDF. Maar niet alleen de website vertelt een verhaal dat feitelijk is, de realiteit leert ons dat we niet zonder aardgas kunnen.

De nieuwe gasgestookte elektriciteitscentrale in Lucciana voorziet onder meer Bastia van stroom, stroom die de stad hard nodig heeft met een grote toeristenstroom
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Voor de opsplitsing van EDF en haar zustermaatschappij GDF, nadien GDF-SUEZ, thans Engie vormde het Franse staatsconglomeraat EDF-GDF de grote publieke Franse energiereus.Suez is van origine de bouwmaatschappij van het gelijknamige Suezkanaal in Egypte en werd nadien een utiliteitsspeler. In 1997 fuseerde het met het waterbedrijf van Lyon, Lyonnaise des Eaux, maar de huidige onderneming kent ook een stuk Nederlandse geschiedenis en Suez verwierf de door de Nederlandse Koning Willem I in 1822 opzette Algemeene Nederlandsche Maatschappij ter begunstiging van de volksvlijt” oftewel de Generale Maatschappij, het latere Societé Generale de Belgique. Anno 2019 is Engie een wereldwijde speler op het gebied van energie, water, milieu, engineering, inclusief afvalverwerking.

Ook afvalverwerking behoort tot het energieconglomeraat Engie (voorheen GDF-SUEZ), op deze foto wordt in Tilburg, Nederland een container met bouwafval geladen. Hout wordt onder andere gebruikt als biomassa voor bijstook van elektriciteitscentrale
Foto: © Peter-Vincent Schuld

We komen Engie nadrukkelijk tegen op Corsica waar even buiten Ajaccio door dochtermaatschappij een site ontwikkeld is waar een opslag- en distributiefaciliteit wordt gebouwd voor vloeibaar gas (butaan). Het project heet Loregaz. In het heuvelachtige gebied verschijnen grote gasbollen die voorzien in de opslag van het gas.

Bouwproject opslagfaciliteit voor butaan Loregaz nabij Ajaccio, Corsica, een project van Engie (voorheen GDF-SUEZ)
Foto: © Peter-Vincent Schuld

De gehele technische ontwikkeling is in handen van de van oorsprong Belgische dochter van Engie (GDF-SUEZ), Tractebel zoals het bord nabij de bouwplaats meldt.

Bouw van de opslagfaciliteit voor butaan genaamd “Loregaz” een project van
Engie (GDF SUEZ)
Foto: Christel Dubos/ Schuld

Maar wat is zo economisch interessant aan butaan? Om die vraag te kunnen beantwoorden moeten we eerst even kijken naar wat butaan is. Om te beginnen is de chemische samenstelling, voor de geïnteresseerden onder ons C4H10 en het gas wordt vloeibaar bij – 0,5 graden Celsius. (propaangas wordt pas vloeibaar bij -40 graden Celcius ).

Flessen gevuld met butaan voor het gebruik in de keuken bij een restaurant in San Miguel, Ibiza, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het wordt in warmere landen dus het zuiden van Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal aangewend als LPG voor voertuigen, voor flessengas waarop gekookt wordt en in het algemeen wordt het gebruikt ook gebruikt voor aanstekers. Butaan en Propaan worden beiden gewonnen als “bijproduct” bij de winning van aardgas en bij de raffinage van aardolie. In vroeger tijden werd het “bijproduct” als “onbruikbaar” afgefakkeld tot men er achterkwam dat deze zogeheten petroleumgassen ook goed kon gebruiken als brandstof.

Flessengas met butaan wordt aan huis geleverd in Corallejo, Fuerteventura, Canarische Eilanden
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Het koolwaterstofgas is dus van een afvalproduct tot een volwaardige brandstof opgeklommen. Nu er op een eiland als Corisca een beperkte dichtheid van bewoning is buiten de verstedelijkte gebieden is men voor de brandstofvoorziening voor bijvoorbeeld koken aangewezen op butaan en is het rendabel om een opslagfaciliteit te bouwen zoals Engie nu aldaar doet.

Bouwproject van een opslagfaciliteit voor butaan, genaamd Loregaz, een project van Engie (voorheen GDF SUEZ) nabij Ajaccio, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Geheel ongevaarlijk is butaan niet omdat het zeer licht ontvlambaar is. Een faciliteit zoals deze nu door Engie bij Ajaccio gebouwd wordt, wordt dan ook door de autoriteiten aangemerkt als een “seveso-bedrijf” wat inhoudt dat er grote hoeveelheden gevaarlijke stoffen aanwezig zijn en dat het bedrijf dient te voldoen aan de zogeheten Europese “seveso-richtlijnen”. De naam “Seveso” is ontleend aan de Seveso-ramp die zich op 10 juli 1976 voltrok bij een relatief klein chemisch bedrijf nabij Milaan.

Bouwproject opslagfaciliteit voor butaan genaamd Loregaz, een project van Engie (voorheen GDF-SUEZ) nabij Ajaccio, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Na een reeks aan chemische reacties ten gevolge van een incident voltrok er zich een massale catastrofe voltrok dier, milieu en mens (in die exacte volgorde).  Het project in Ajaccio heeft dan ook nogal wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk is de bouw aangevangen en is de opslag en distributie van butaan een nieuw tijdperk ingegaan. 

Bouwvergunning voor het project Loregaz, opslag van butaan nabij Ajaccio, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld


het gebruik van butaan als brandstof is thans echt niet weg te denken laat staan te reduceren. Het oog valt op een butaantank voor een particulier gebruik in het Corsicaanse Propriano.

Tank met butaan (butagas) in de binnenstad van Propriano, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Wie het eiland Corsica betreedt ziet vrijwel direct een voor velen onbekend brandstofmerk voor voertuigen genaamd “Vito”. Op het eiland zijn er zo’n 78 tankstations die deze naam voeren.  En weer blijkt er achter deze “handelsnaam” een geschiedenis te zitten. Een geschiedenis die vertelt dat het gebruik van petroleumgassen gewoon doorgang zal vinden. Een geschiedenis die vertelt dat miljardeninvesteringen en het verwerven van meerderheidsbelangen tot volledige overnames in de petroleumsector economische activiteiten vormen die krachtiger  zijn dan een politiek van symboliek en de waan van de dag.

Tankstation van het brandstofmerk Vito, onderdeel van het Franse energieconglomeraat Rubis, hier op foto in Prunelli, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld

Oplossingen zullen uit innovatie moeten komen. Innovatieve techniek die nu al in gebruik genomen is zoals het toonaangevend tijdschrift Forbes meldde. In Texas is er een elektriciteitscentrale van energieconglomeraat Net Power in gebruik genomen die fossiele brandstoffen verbrandt met louter zuurstof in plaats van lucht wat zou leiden tot 0-uitstoot van CO2 en een massale reductie van de stikstofuitstoot.

Tankstastion van het brandstofmerk Vito, onderdeel van het Franse energieconglomeraat Rubis, gefotografeerd te Bastia, Corsica
Foto: © Peter-Vincent Schuld


Maar terug naar het brandstofmerk Vito. Het is eigendom van het betrekkelijk jonge energiebedrijf “Rubis” dat in 1990 werd opgericht en aanving met de overname van investeringsmaatschappij Penhoët, het bedrijf kocht daarna Compagnie Parisienne des Asphaltes dat voornamelijk actief was in de exploitatie van opslagtanks voor koolwaterstoffen (butaan en propaan) en chemicaliën en zo ontstond Rubis Terminals. Het bedrijf kende groei en de overnames waren niet meer te stuiten. In 1994 werd de Franse LPG-distributeur Vitogaz gekocht 11 jaar later werd In de Cariben en en Frans Guyana werd het distributienetwerk van Shell voor LPG en petroleumproducten verworven en de tankstations “rebranded” tot Vito. Rubis was nog niet uitgespeeld en verwierf van BP 50 % van het belang in Frangaz en nam daarna ook de activiteiten in de Cariben over van het Amerikaanse brandstofconglomeraat Chevron.

Logo van het Franse energieconglomeraat Rubis
Beeld: Rubis

Wie echt wat wil begrijpen hoe de realiteit rond energie, klimaat en de realiteit in elkaar zit, zal uit zijn luie stoel moeten komen en zal moeten gaan reizen, kijken, en research plegen. Roeptoeteren zonder werkelijk te zien wat er zoal wereldwijd aan realiteitenen feiten bestaan draagt niks bij aan oplossingen van bestaande of vermeende problemen. Handelen, denken, en praten op en vanaf de vierkante meter blijkt zo nutteloos als water naar de zee dragen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here