Opinie: Het misplaatst (zelf)medelijden en het boerenbedrog

0
3277
Boer in Muntendam (NL) is aan het oogsten. Foto: Jan Sibon/ Schuld

door Bernd Timmerman

Dit land leeft onder een wrede bezetting. Gisteren, vandaag en morgen. Gevangen in een collectief zelfmedelijden voortkomend uit een gevoel van angst voor noodzakelijke ethische veranderingen.


Het zelfmedelijden en de zelfcompassie is groter dan het medelijden en de compassie voor de ander. Alleen voor onszelf komen we in beweging voor een economisch bloederig destructief systeem. Het eigen lijden in niet fundamentele zin raast over de lijken voor wie nooit een fundamenteel belang zichtbaar was.

Varkenshouderij in Emsburen
Foto: © Jan Sibon/Schuld


De opstand voor het eigen belang in een ochtend met geluiden van tractoren die een blitzkrieg tonen van een voortdurende strijd om dat te behouden wat een dictatuur voor andere dieren is, in tradities die zo intensief zijn waardoor het opspattende vuile modder geesten vast doet zitten.

Buffelhouderij
Foto: Jan Sibon/Schuld


De vasthoudende gespeelde onwetendheid in een bewust gewetenloze traditie van producerend misbruik voor schijnheilige consumenten in de stad die de natuur alleen hebben verlaten om zo hun ziel te verkopen door voor het allerlaagste bod de pijn te eten en de roof te drinken.


Vraag het op straat aan de mens die doorweekt  is in onnadenkend handelen, of beter gezegd die denken heeft vervangen door driften en instincten zonder morele overwegingen, het vlees is goedkoop betaald, het denken en voelen motorisch uitgeschakeld.

Bereiding leverworst
Foto: Jan Sibon/ Schuld


Zij steunen de boeren met korte kreten alsof hun bestaansrecht is geschonden. Duimen omhoog in de arena’s van vlees en spelen om het melk uit de tepels van anderen te drinken.

Landbouwmachinerie tijdens de droogte in het Drentse landschap
Foto: © Jan Sibon/Schuld


Hoera, drie keer houzee, de boeren komen, zij marcheren naar Den Haag en laten de slachtoffers achter in hun kampen van overvolle concentratie. Ach, hielden wij vandaag maar bevrijdingsdag. De ellende is immers onbewaakt. Dierendag is nooit D-Day.


Het zelfmedelijden leidt tot wanen van misverstanden, met de eigen soort voorop en daarom staan zij letterlijk en figuurlijk met hun hoedje, hun vlaggetje en hun toetertje langs de kant om de optocht van de verloren harten toe te juichen alsof het bestaan van de vrije maaginhoud in het geding is.


Wie herinnert zich nog de bezetting van de stal eerder op een dag dit jaar, waar natúúrlijk, kritiek op was te geven, maar waarbij goede mensen wel lieten zien, door hun hart en hoofd te openen, wat de onwerkelijke werkelijkheid voor dierlijke slachtoffers dag in dag uit onzichtbaar tot intensief lijden brengt.

Koeien op stal
Foto: Jan Sibon/Schuld


Gaan zij, de andere mensen, de straat op uit medelijden en met empathie voor degenen, de 500 miljoen dieren hier, die gevangen zitten en pijnlijk gestraft worden voor een fout economisch systeem? De zelfmarteling van de moderne mens. Mea culpa voor deze slavernij.
Neen, wij de übermenschen, schrijven en achten onszelf zoveel hoger dan het andere dier, al dan niet zogend, we stappen met benen hoog in de lucht, met hoofd in de wolken, voort in de totale vernietiging van dier, natuur en klimaat omdat de aarde van ons is, mijn lieveling, overgeleverd en vrijwel bezeten door de lust.
Elke dag horen we nóóit het verdriet van de 1,7 miljoen dieren in Nederland die naar de slachtbank gaan. De kostprijs gaat voor het leed. De optocht die er wél toe doet.


Denken aan Holland en aan ieder land zie ik Le Carnaval des Animaux langs haken en ogen gaan. Het jammeren op het Netflix van het netvlies dat het “Ik houd van Holland” publiek liever niet wenst te zien.
Koeien, kalveren, varkens, hennen, kuikens, eenden, kalkoenen, konijnen, schapen, lammeren, geiten en paarden, ach welk dier niet, op jonge leeftijd, soms wat ouder, de wagen in nadat zij meestal voor het eerst de lucht van buiten voelen en de hemel die de hel even doet vergeten zien, in een laatste of lang transport doorlijdend, naar de eindelijke verlossing van de dood.

Legbatterij met kippen
Foto: © Jan Sibon/ Schuld


We wijzen nauwelijks naar elkaar. Zo is de natuur, eten of gegeten worden, neen het is leven en laten leven voor wie in evolutie de innerlijke beschaving heeft ontvangen. Als we dan toch wijzen dan is het naar de ander. De overheid, de producenten, de boeren, de consumenten en de supermarkten. 

Jong buffeltje op stal
Foto: Jan Sibon/ Schuld


Wie durft te zeggen dat de mens goed is en goed doet?
Bezoekt u op een vrije dag de (dief)stallen, de transporten en de slacht? Daarna mag een ieder walgen van de ander en voor zichzelf goedkope inkopen doen.


De intrinsieke waarde van het dier, het prachtige dier, dat net zoals jij en ik een doel in zichzelf heeft. Met verlangens om soort eigen gedrag in vrijheid te kunnen uitvoeren met behoud van integriteit.

Runderen in weide
Foto: © Jan Sibon/ Schuld


Op straat voor het klimaat of het milieu, voor jezelf, voor de toekomst van de mens, op de weg, al dan niet virtueel, juichen voor de boeren die allang geen boeren meer zijn, de likes omhoog omdat het te pijnlijk is in de spiegel te kijken van jouw bijdragen aan het lijden van anderen. 
Een antropocentrische warme deken. Ik zie geen antropomorfisme, wel een toekennen van eigenschappen aan de mens die het niet heeft. Compassie met name.

Kippen op stal
Foto: Jan Sibon/ Schuld

De ecologische mens heeft nimmer bestaan, God is misschien dood maar is vervangen door een egocentrisch mensbeeld.
Straks na een bevlogen dag keren de tractoren terug, net zo langzaam rijdend als tanks van het westen naar de provincies. De coup van het behoud van het oerslechte systeem met de dictatoriale mens en het onderdrukte dier.

Varkens op stal
Foto: © Jan Sibon/ Schuld


Zondag kijken zij weer naar Boer zoekt vrouw. De maag gevuld met stukjes dood dier badend in het witte vocht. Het leven is goed voor de bezetters.
Mijn medelijden voor het andere dier, mijn empathie voor de vele andere dieren, God, mijn Heer, mijn Vrouw, mijn Mens,ze weten wel degelijk wat ze doen. 

Kippen op stal
Foto: © Jan Sibon/ Schuld


Per dag: 1.756.613 dieren. per uur: 73.192 dieren. per minuut: 1.220 dieren. per seconde: 20 dieren.

Dit is Nederland, laten we de tractoren wegzwaaien, laten we de compassie Welkom heten en eindelijk omarmen.
Free at last, een schoon geweten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here