Spaanse lockdown: Als de post een ontmoetingsplaats wordt

0
1550
Klanten met mondkapjes wachten buiten het postkantoor in Albatera rustig op hun beurt. Foto: © Peter-Vincent Schuld

door Peter-Vincent Schuld

Zoals in veel landen ligt in Spanje het sociale leven stil. Terrasjes en de typisch Spaanse barretjes zijn gesloten. Mensen zitten thuis opgesloten, even buiten een wandelingetje maken zit er niet in. Je hondje uitlaten mag nog net wel in een zekere straal rond je woning en dan houdt het op.


De Spanjaarden zuchten onder de realiteit van meer dan 17.000 doden, de reële kans om ziek te worden en het spreekwoordelijke huisarrest. Een situatie die redelijkerwijs niet lang vol te houden is.


Mensen ontmoeten elkaar bij de supermarkt, de tabakszaak, de apotheek en hoe wonderbaarlijk ook, het postkantoor.


De fel gele panelen op de kantoren van de Correos alwaar u poststukken kunt halen en brengen zijn de bakens van enig sociaal contact geworden.
Alleen als u uw brievenbus wil leeghalen kunt u zo even naar binnenlopen. Mensen die aan het loket moeten zijn moeten buiten één voor één op hun beurt wachten.

We zijn in het Spaanse Albatera, in het zuidelijkste stukje van de provincie Alicante, nog net onderdeel uitmaken van de autonome Valenciaanse Gemeenschap met haar eigen deelregering.

Dit plaatsje is vormt bij ons al weken lang de plek waar van uit wij verslag doen over de gebeurtenissen. In het plaatsje zelf wordt door de bevolking stug volgehouden dat er zich geen corona-infecties hebben voorgedaan. Bij plaatselijk het tankstation ontmoeten we een pompbediende die zegt de milde vorm net te boven zijn gekomen.

Voor de deur van het postkantoor in het dorpje hebben zich een stuk of 8 mensen verzameld die keurig wachten tot het moment dat ze het postkantoor kunnen betreden. De meesten zijn voorzien van een mondkapje en wegwerphandschoenen.

De sfeer is alles behalve gespannen en toch hangt er een vreemde “energie” in de lucht. Buiten houden mensen weliswaar afstand van elkaar, de ene wat meer, de andere wat minder. Deze voorzorgsmaatregel wordt door de bewoners in alle redelijkheid in acht genomen.

Toch zijn ze blij dat ze elkaar even kunnen ontmoeten en maken van de wachttijd gebruik, ook al kan deze even oplopen tot een uur om met elkaar op enige afstand een gesprek aan te knopen. Weinigen irriteren zich aan de wachttijd, niemand uitte een onvertogen woord naar elkaar of naar de af en toe naar buiten komende loketbediende.

Even wat discussie met loketbeambte van het postkantoor in Albatera, maar het wordt niet op de persoon gericht. Foto: © Peter-Vincent Schuld

Naar mate de weken verstrijken is er al wat meer onbegrip waar te nemen voor de stroeve gang van zaken waar het de administratieve handelingen aangaat. De frustraties bij sommige  klanten van het postkantoor nemen iedere keer wel wat toe. Maar toch, geen enkele vorm van frustratie wordt tegen elkaar geuit of botweg geprojecteerd op de loketbediende. Ze beschouwen de kantoorklerk der posterijen evengoed als een slachtoffer van de situatie zoals de klanten dat zelf zijn.

Medewerker van de reiningsdienst desinfecteert het postkantoor in Albatera, Spanje
Foto: © Peter-Vincent Schuld


De wachtenden nemen even afstand van de ingang van het postkantoor en verwijderen zich zelfs even van het trottoir als een medewerker van de reinigingsdienst in witte beschermde kleding met een sproeier de stoep,het metaal op de deuren en de buitenzijde van het postkantoor desinfecteert.
De man kan ongestoord en met zichtbare waardering van het publiek zijn huidige en hopelijk tijdelijke taak uitoefenen. Als de man in het witte pak zich weer verwijderd heeft komen de klanten in alle rust weer terug de stoep op gelopen. De gesprekken over de stand van dorpse zaken, de dagelijkse beslommeringen en onderlinge aangelegenheden worden weer voortgezet.


Wat opvalt is dat er geen enkele discussie is over wiens toerbeurt het is om het postkantoor binnen te mogen.Iedereen gunt elkaar de ruimte en gunt elkaar de tijd. Het lijkt wel of ik in een beschaving terecht ben gekomen die we in het noorden van Europa al een halve eeuw geleden achter ons hebben gelaten.


Niet dat alles zo perfect loopt. De levering van pakjes loopt echt wel vertraging op en veel mensen komen tevergeefs naar het postkantoor om de verwachte zending op te halen. Rond elf uur in de ochtend komt de vrachtwagen van de Correos.

Geïmproviseerde afstandslijnen in het postkantoor van Albatera, Spanje Foto: © Peter-Vincent Schuld

Om half een in de middag sluit het postkantoor de deuren. Tijd om alle pakjes klaar te maken voor  afhaling is er niet. En de klant? De klant wordt op afstand gehouden. Inderhaast is het loket met een plexiglazen plaat afgedicht met wat geïmproviseerd tape.


De fysieke afstand is er, maar de vriendelijkheid van klanten en loketbedienden is er niet minder om.